Vakantie

Het plannen van een vakantie is tegenwoordig een fluitje van een cent want waar zouden wij zijn zonder internet, en helemaal als je niet in een Spaans toeristenhotel wil worden gepropt met als enig vertier de kroeg van Tante Sjaan aan de boulevard van Costa del Tokkie. Ik heb dat trouwens nooit gedaan en dan bestaat de kans dat ik als commentaar krijg dat ik er dan ook niet over kan oordelen, maar TV-beelden doen wonderen voor mijn fantasie.

Ik mag graag iets zien in de vakantie en dan vooral niet georganiseerd. Naar de andere kant van de Atlantische Oceaan vliegen en daar bij Hertz of Avis naar binnen stappen, vervolgens met de sleutels van een belachelijk grote Amerikaanse slee weer naar buiten komen en dan een paar weken op goed geluk gaan rondrijden is meer mijn ding. Natuurlijk bepaal ik dan van tevoren wel een beetje wat ik wil gaan zien want anders wordt het een beetje doelloos in de rondte rijden, maar als ik mijn lijstje niet helemaal kan afwerken is het ook niet erg. Er komt dan wel weer een volgende keer en als dat niet komt is het ook goed.

Toen ik dat de eerste keer deed kon het ook bijna niet anders dan op die manier want toen bestond er nog geen internet. En dan was er de keuze tussen de uitgestippelde rondreizen van Holland International of Jan Doets of niets, want zelf even iets regelen en reserveren was domweg niet mogelijk. En die georganiseerde rondreizen waren ook nog eens niet te betalen. En die eerste keer was in 1983, toen er ook nog geen mobiele telefoons bestonden en je na het sluiten van de deuren van de KLM-Jumbo gewoon een paar weken onvindbaar was.

Anno 2009 is alles anders. Vliegtickets zijn op allerlei manieren te boeken, hotels en motels te reserveren en het huren van een auto is al helemaal geen probleem. En zo heb ik vandaag dus onze vakantie voor de komende zomer geregeld. Tickets naar en van New York gereserveerd, hotels en motels in New York en in de buurt van Niagara Falls, Washington en Philadelphia geregeld en de auto komt later wel want daar zijn er genoeg van. Het vernieuwen van mijn paspoort is lastiger want daar moet ik de deur voor uit en in de rij gaan staan.

Toiletbezoek

 Er is een aantal zaken die het menselijk ras onderscheidt van de andere diersoorten. Wij koken ons eten omdat wij ergens in de prehistorie hebben geleerd hoe wij vuur moesten maken en daarna ontdekten dat vooral vlees daar beter eetbaar van werd. Dat wij nu nog steeds denken dat wij, zodra het lekker weer wordt, ons vlees buiten op de barbecue ritueel moeten verbranden snap ik dan weer niet. Wij hebben in tegenstelling tot de andere dieren ook geleerd om te praten en doen ons best ook te luisteren als iemand anders praat, en zo zijn er nog wel een aantal zaken te benoemen. Maar het belangrijkste onderscheid is toch wel dat wij onze behoeften niet meer in het openbaar doen, al bestaat er nog ergens een filmpje waarop ik als klein jochie te zien ben terwijl ik een dikke boom in het Vondelpark water geef.

Vervolgens zijn wij in dit land ook weer doorgeslagen want je behoefte doen in het openbaar is zelfs strafbaar en daardoor hebben wij dus zelfs minder rechten als onze katten en honden. En als je ergens onderweg enorme aandrang krijgt en een openbare gelegenheid zoekt om van die aandrang af te komen moet er ook weer voor worden betaald. De menselijke sanitaire nood is daardoor van groot economisch belang geworden omdat er inmiddels miljoenen in rond gaan.

Ik vind het bij een tankstation geen probleem om mijn portemonnee tevoorschijn te moeten halen als ik op het nippertje weer eens het urinoir heb gehaald, maar daar speelt het gevoel van opluchting waarschijnlijk een grote rol. En over het algemeen heeft de schoteldame ook nog eens een vriendelijk woord en een vriendelijke glimlach paraat. Aan de andere kant hebben de meeste tankstations de toiletten de laatste jaren verplaatst van de achterzijde naar de winkel, en dus van gratis naar betaald gepromoveerd, en dat hebben zij volgens mij echt niet gedaan om de weggebruiker meer service te verlenen. Ik denk dat er de gedachte achter zit dat wij dan niet alleen onze koffie en/of laatste maaltijd komen dumpen, maar als wij dan toch met een opgelucht gevoel langs alle lekkernijen lopen de verleiding niet kunnen weerstaan om meteen weer iets te drinken dan wel eten aan te schaffen. En zo wordt er dubbel aan onze aandrang verdiend.

Maar laatst had ik een zakelijke afspraak ergens in het land en daarvoor was de keuze gevallen op een wegrestaurant van het merk ‘La Place’. Over het algemeen kun je daar goed zitten, er is goede koffie en er is een redelijke lunch te krijgen en ook aan de behoefte van de laptop aan een snelle internetverbinding wordt voldaan. Vergeleken bij een paar jaar geleden is niet alleen de kwaliteit van het gemiddelde restaurant langs de weg, maar zijn ook de prijzen behoorlijk gestegen maar dat boeit niet echt als de bon op de maandelijkse onkostendeclaratie kan worden gezet. Maar dat er dan ook nog voor het gebruik van het toilet moet worden betaald gaat mij echt te ver, en dat heb ik dan ook geweigerd. Wat natuurlijk niet hielp was het zure gezicht van de schoteldame, waaraan je kon zien dat zij niet genoot van de opluchting die zij haar klanten biedt. Of zou zij geen plezier in haar werk hebben omdat niemand blij is omdat er bij een horecagelegenheid waar je al een redelijk bedrag voor een kop koffie betaalt niet eens gratis van het toilet gebruik kan maken. Als ik La Place was dan zou ik een headhunter op de schoteldames van de tankstations afsturen, want misschien dat ik dan wel zonder klagen voor mijn opluchting wil betalen.

Wereldnieuws

Ik hoor iedere ochtend achter het stuur van mijn auto het wereldnieuws meerdere malen voorbij komen. De ene dag gebeuren er echt heftige dingen en de andere dag is het gelukkig wat minder. En vandaag was er het nodige te melden over Afghanistan (blijven wij wel of niet) , over “No Berlusconi Day” in Italië (blijft hij wel of niet), Julio P. die uitgeleverd wil worden aan Nederland (komt hij wel of niet) of de tijgermug die oprukt.

Maar er was vandaag nog veel belangrijker wereldnieuws te melden, en dat bleek door de opmerking van de nieuwslezers toen zij zei: “En nu naar het echt belangrijke nieuws”. Dan denk je toch minstens dat er is bewezen dat Arie Boomsma inderdaad de reïncarnatie van Jezus Christus blijkt te zijn, en plotseling Andries Knevel “Vader” noemt. En dat dachten met mij nog een aantal weggebruikers want anders is toch lastig te verklaren waarom er op allerlei plekken in Nederland spontaan door aanrijdingen veroorzaakte files ontstonden. Maar het bleek nog veel belangrijker te zijn.

Ik hield mijn adem in, en toen ik het nieuws hoorde vergat ik spontaan ook bijna te remmen voor een rood stoplicht. Wat maakt het nog uit dat er wordt overwogen om nog een paar jaar soldaten naar Afghanistan te sturen of dat Julio P. geheel te goeder trouw mensen leerde parachutespringen zonder parachute. Natuurlijk moet alles wijken voor het feit dat Geer en Goor zich hebben verzoend! De Toppers zijn weer bij elkaar! De halve voorpagina van de Telegraaf werd er door in beslag genomen, en toen ik dat zag besefte ik meteen dat het een feit is dat het voor heel veel mensen ook veel belangrijker is dan het echte nieuws. Want van het échte nieuws wordt je meestal niet blij, en het échte nieuws stop je het liefst zo ver mogelijk weg omdat je anders misschien wel eens wat slechter slaapt.

Ik hoop dat ik de komende nacht niet slecht slaap, en dat ik mij niet te druk maak bij de gedachte dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat het voor heel veel mensen ook erg belangrijk is dat de Toppers weer bij elkaar zijn. Veel belangrijker dan wat er in Afghanistan aan de hand is.

Probleemjongeren

Er zijn in dit land een aantal wijken in verschillende steden aangewezen als ‘Krachtwijken’, ook wel bekend als de ‘Vogelaarbuurten’. Wij zijn in dit land erg sterk in het toch vooral niet stigmatiseren en het hanteren van namen die de lading niet dekken, want anders hadden wij het wel gewoon achterstandswijken, achterbuurten of wat dan ook genoemd. Maar ‘krachtwijken’ klinkt natuurlijk geweldig en het lijkt dan meteen alsof de problemen die er zijn eigenlijk wel meevallen. Wat niet meevalt zijn de enorme bedragen die er vervolgens worden uitgetrokken om die eigenlijk wel meevallende problemen op te lossen.

En bijna zoals te doen gebruikelijk als er sprake is van het openen van het deksel van de subsidiepot komen er altijd weer mensen met ideeën op de proppen waarvoor je bijna hoogbegaafd moet zijn om het doel te begrijpen. In dit geval gaat het om ‘De Baarsjes’, een wijk in Amsterdam waar men last heeft van probleemjongeren en waar ik zelf bijna om de hoek ben geboren. En wat doe je met die probleemjongeren om ervoor te zorgen dat zij hun problemen, of de problemen die zij veroorzaken, onder ogen kunnen zien en een bewustwordingsproces kunnen opstarten met als uiteindelijk doel dat zij een volwaardig lid van deze maatschappij worden? Je dient als commissie van wijze mannen en vrouwen een verzoek in om voor het luttele bedrag van € 25.000,– met die probleemjongeren een tripje te maken naar New York. Dit als beloning voor goed gedrag.

Het is voor de probleemjongeren natuurlijk een enorme stimulans om op deze manier beloond te worden voor iets wat de rest van de maatschappij als normaal beschouwd, en natuurlijk gaan zij daarna niet gewoon door met het veroorzaken van problemen om volgend jaar nog een keer tot inkeer te komen en beloond te kunnen worden. En natuurlijk speelt het geen enkele rol dat je toevallig als hulpverlener best wel eens een keer de grote plas zou willen oversteken, en als dat op kosten van de gemeenschap kan is dat natuurlijk helemaal geweldig. Maar het gaat niet door, het hele project is afgeblazen en de probleemjongeren en hun hulpverleners zullen iets anders moeten gaan doen. En dat is balen, want ik was eigenlijk net van plan om uit te gaan zoeken waar je kan solliciteren naar de functie van probleemjongere. Ik wil namelijk ook wel eens een keer naar New York.

Paranoia

Ook ik ben toch wel een beetje teveel bezig met de Olé-hoest, Sombrero-koorts of hoe die vervelende ziekte dan ook mag heten. Ik kom voor mijn werk op allerlei plekken in het land en zie dat de meeste bedrijven er, in mijn ogen een beetje overdreven, op voorbereid zijn. Er hangen posters met instructies op kantoren en in de liften, en bij iedere plek waar water uit de muur komt staat ook desinfecterende zeep. En omdat je er dan redelijk veel mee wordt geconfronteerd gaat het toch een beetje in je hoofd rondspoken, en niet omdat ik bang ben voor mijzelf maar omdat ik zo verschrikkelijk veel heb om kwijt te raken. En tegelijkertijd denk ik dat de wereld last heeft van paranoia, want de inmiddels 12 doden zijn niet echt heel bijzonder voor een griepperiode, hoe erg het ook is als je er mee te maken hebt.

Ik ben nooit ziek. Echt waar niet. En zo zijn er nog meer dingen die ik zeker weet, zo zeker als maar kan, terwijl het dan toch net niet helemaal waar is. Maar in mijn hoofd, voor mij, werkt het een beetje en ik voel mij prettiger als ik denk dat ik nooit ziek ben. En tot twee jaar geleden was dat ook zo, denk ik te weten. Maar tegenwoordig word ik een beetje meewarig, maar toch ook liefdevol aangekeken als ik zeg nooit ziek te zijn want zij weet. En ook al moesten wij anderhalf jaar geleden halsoverkop ons hotel in Antwerpen uit omdat ik doodziek was, ook al heb ik ooit eens tussen Rotterdam en Apeldoorn langs de vangrail moeten parkeren omdat mijn lunch een hekel aan mij had gekregen en weg wilde en ook al ben ik een jaar geleden met spoed van een geperforeerde blindedarm verlost; ik ben nooit ziek. Vandaag dus ook niet.

Ik voelde mij in de loop van ochtend niet helemaal fris en fruitig maar dacht dat het vermoeidheid was. Op een doordeweekse dag tot de kleine uurtjes een goed gesprek met één van de kinderen en haar vriend, en daarbij een paar glazen wijn, is niet iets wat ik gewend ben. En dan gewoon om half 7 de auto in met niet meer dan 5 uurtjes slaap in de ogen, dan wil je je wel een beetje brak voelen. Maar nadat ik rond een uur of 12 mijn dagelijkse krentenbol, broodje en glas melk had verorberd voelde ik mij nog veel vermoeider. Of voelde ik mij dan toch domweg belabberd? Een aspirientje hielp niet echt en een blikje Cola nog minder en zo rond half 3 deed ik de spullen in de tas en ging op weg naar huis.

Achter het stuur was het ook niet echt gezellig want ik zag enorm op tegen de reis naar huis, had moeite met de concentratie en alle spieren in mijn bovenlichaam begonnen pijn te doen. Uiteindelijk kwam ik rond een uur of 4 thuis naar binnen strompelen om op de bank neer te ploffen met het gevoel te gaan slapen en morgen pas weer wakker te worden. Ik kreeg een lekkere kop thee in mijn hand gedrukt en dacht daar wel van op te knappen, maar niets was minder waar want ik had de laatste slok net binnen of alles wilde er weer uit. Kwaadschiks dus. En niet alleen de thee maar ook het ontbijt en de lunch maakten gelijk van de gelegenheid gebruik om mij op te luchten.

En dus heb ik nu de volgende symptomen: overal spierpijn, braken en koorts(ig). En dan ga je toch denken, slaat de paranoia toch een beetje toe. Zou het dan toch niet iets met Mexico te maken hebben?

Starship Trooper

Zo af en toe heb ik wel eens last van iets wat men ‘nostalgie’ noemt, en dan vooral op muzikaal gebied. Van kinds af aan heb ik niet altijd dezelfde muzikale smaak als mijn omgeving, al is het ook weer niet zo erg dat ik altijd de enige was die een bepaalde plaat kocht. Dat zou ook niet zo leuk zijn geweest voor de muzikanten in kwestie want dan hadden zij geen boterham gehad, laat staan een plakje kaas op die boterham. Maar terwijl mijn klasgenoten in mijn jeugd altijd de laatste Top 40-hits uit hun hoofd kenden kwam ik niet verder dan een beetje met de melodie mee neuriën, en als ik thuis een LP op de draaitafel deponeerde werd ik meestal heel vreemd aangekeken omdat zij dat wat er uit de luidspreker (jawel, het was nog mono) kwam absoluut niet herkenden. En ook niet echt konden waarderen, geloof ik.

In de loop der jaren is er wel iets veranderd, maar dat heeft ook met de veranderende muzikale omgeving te maken. De Top 40 was tegen het einde van de jaren 60 en in het begin van de jaren 70 natuurlijk een weerspiegeling van de gemiddelde smaak van die tijd, en die bestond uit gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes zoals “Scarlet Ribbons” (The Cats), “Sweet Caroline” (Neil Diamond) en “My Special Prayer” (Percy Sledge). En die standaard deuntjes verveelden mij al snel, zonder dat ik enig idee had hoe dat kwam. In Amsterdam was er een voor die tijd heel bijzondere platenzaak met de naam ‘Boudisque’ en die was te vinden in de Haringpakkersteeg, in de bocht van de Nieuwendijk. En daar liep ik heel veel rond te neuzen en te luisteren, en daar kwam ik dan ook altijd in aanraking met de muziek die je nooit op de radio hoorde.

Zo’n 40 jaar geleden startte Boudisque aan de Amsterdamse Haringpakkerssteeg als de eerste popspeciaalzaak van Nederland. Directe importen uit de VS en Engeland zorgden voor een uniek assortiment, de hippies achter de balie voor een helemaal bij die tijd passende sfeer. Klanten konden samen met het personeel een blowtje roken en er werd streng geselecteerd op wat wel en vooral niet ingekocht werd. De foto’s en jaarlijstjes uit die tijd spreken voor zich. Inmiddels is de winkel in Amsterdam gesloten en is Boudisque te vinden aan de Vredenburg 31 in Utrecht. Bij Boudisque kwam ik als 14-jarige in aanraking met de muziek van Yes, Wishbone Ash, Tangerine Dream, Gentle Giant, Greenslade en Hawkwind en vooral de zweverige en psychedelische muziek van Yes sprak mij enorm aan. Daarna kwamen ook Genesis en Pink Floyd nog om de hoek kijken en ik vermaakte mij muzikaal prima, en die muziek hielp mij door de periode van Disco, Punk en welke andere nietszeggende stijl dan ook heen.

Over het algemeen kan ik mij tegenwoordig prima vermaken met wat er op de radio wordt aangeboden maar zo heel af en toe heb ik weer eens behoefte aan muziek uit de oude doos, en dan moet ik mijn favoriete Yessong uit die tijd weer eens op vol volume in de auto afspelen. En het nummer ‘Starship Trooper’ mag dan inmiddels 38 jaar geleden zijn geschreven, muzikaal gezien is het tijdloos. Af en toe is nostalgie leuk.

Nieuw Doel

Het was onze bedoeling om dit jaar aan de Dam tot Damloop mee te doen, en in verband met het 25-jarig jubileum was er dit jaar een speciale loop op zaterdagavond. Ik heb hier wel eens eerder iets over mijzelf en hardlopen verteld, en dus is het geen nieuws als ik vertel dat ik nooit iets met hardlopen heb gehad. Het vervelende is dat ik dus nu weet dat hardlopen leuk is en ik baalde dan ook enorm toen ik een paar maanden geleden een blessure opliep en meteen daarna een nog vervelender pijntje kreeg. Eerst een zweepslag in mijn rechterkuit en daarna een geïrriteerde tussenwervelschijf in mijn bovenrug waardoor ik niet meer mocht lopen wegens risico op een hernia. En daar ging onze Dam tot Damloop.

Wij zijn er gisteren wel bij geweest omdat Linda met ons mee zou lopen en het nu alleen moest opknappen, en dus gingen wij haar steunen en aanmoedigen. Voor het eerst stond ik aan de start van een evenement van dit soort en had ik het even moeilijk omdat ik er niet bij was. Ik heb wel eens als toeschouwer bij een triathlon gestaan en vond het allemaal maar een hoop vermoeiend gedoe. Maar dit keer baalde ik als een stekker dat ik niet tussen de feestvierders in het startvak stond. En ook onderweg was het genieten geblazen om alle lopers te zien en het feest er omheen, maar het hoogtepunt was de aankomst en ik kan mij het kippenvel van de deelnemers heel goed voorstellen.

Inmiddels is de rug weer hersteld, het bovenste gedeelte tenminste, en zijn wij door wat wij gisteren gezien hebben extra gemotiveerd om weer volop te gaan trainen. En wij hebben ons doel nu ook bijgesteld, want de marathon van volgend jaar zou wel eens te vroeg kunnen komen. Wij gaan weer rustig beginnen en richten ons op de halve marathon van Amsterdam in 2010, en die Dam tot Damloop past volgend jaar dan goed in de voorbereiding. En dit keer lopen wij zeker met zijn drieën.