Vakantie

Het plannen van een vakantie is tegenwoordig een fluitje van een cent want waar zouden wij zijn zonder internet, en helemaal als je niet in een Spaans toeristenhotel wil worden gepropt met als enig vertier de kroeg van Tante Sjaan aan de boulevard van Costa del Tokkie. Ik heb dat trouwens nooit gedaan en dan bestaat de kans dat ik als commentaar krijg dat ik er dan ook niet over kan oordelen, maar TV-beelden doen wonderen voor mijn fantasie.

Ik mag graag iets zien in de vakantie en dan vooral niet georganiseerd. Naar de andere kant van de Atlantische Oceaan vliegen en daar bij Hertz of Avis naar binnen stappen, vervolgens met de sleutels van een belachelijk grote Amerikaanse slee weer naar buiten komen en dan een paar weken op goed geluk gaan rondrijden is meer mijn ding. Natuurlijk bepaal ik dan van tevoren wel een beetje wat ik wil gaan zien want anders wordt het een beetje doelloos in de rondte rijden, maar als ik mijn lijstje niet helemaal kan afwerken is het ook niet erg. Er komt dan wel weer een volgende keer en als dat niet komt is het ook goed.

Toen ik dat de eerste keer deed kon het ook bijna niet anders dan op die manier want toen bestond er nog geen internet. En dan was er de keuze tussen de uitgestippelde rondreizen van Holland International of Jan Doets of niets, want zelf even iets regelen en reserveren was domweg niet mogelijk. En die georganiseerde rondreizen waren ook nog eens niet te betalen. En die eerste keer was in 1983, toen er ook nog geen mobiele telefoons bestonden en je na het sluiten van de deuren van de KLM-Jumbo gewoon een paar weken onvindbaar was.

Anno 2009 is alles anders. Vliegtickets zijn op allerlei manieren te boeken, hotels en motels te reserveren en het huren van een auto is al helemaal geen probleem. En zo heb ik vandaag dus onze vakantie voor de komende zomer geregeld. Tickets naar en van New York gereserveerd, hotels en motels in New York en in de buurt van Niagara Falls, Washington en Philadelphia geregeld en de auto komt later wel want daar zijn er genoeg van. Het vernieuwen van mijn paspoort is lastiger want daar moet ik de deur voor uit en in de rij gaan staan.

Toiletbezoek

 Er is een aantal zaken die het menselijk ras onderscheidt van de andere diersoorten. Wij koken ons eten omdat wij ergens in de prehistorie hebben geleerd hoe wij vuur moesten maken en daarna ontdekten dat vooral vlees daar beter eetbaar van werd. Dat wij nu nog steeds denken dat wij, zodra het lekker weer wordt, ons vlees buiten op de barbecue ritueel moeten verbranden snap ik dan weer niet. Wij hebben in tegenstelling tot de andere dieren ook geleerd om te praten en doen ons best ook te luisteren als iemand anders praat, en zo zijn er nog wel een aantal zaken te benoemen. Maar het belangrijkste onderscheid is toch wel dat wij onze behoeften niet meer in het openbaar doen, al bestaat er nog ergens een filmpje waarop ik als klein jochie te zien ben terwijl ik een dikke boom in het Vondelpark water geef.

Vervolgens zijn wij in dit land ook weer doorgeslagen want je behoefte doen in het openbaar is zelfs strafbaar en daardoor hebben wij dus zelfs minder rechten als onze katten en honden. En als je ergens onderweg enorme aandrang krijgt en een openbare gelegenheid zoekt om van die aandrang af te komen moet er ook weer voor worden betaald. De menselijke sanitaire nood is daardoor van groot economisch belang geworden omdat er inmiddels miljoenen in rond gaan.

Ik vind het bij een tankstation geen probleem om mijn portemonnee tevoorschijn te moeten halen als ik op het nippertje weer eens het urinoir heb gehaald, maar daar speelt het gevoel van opluchting waarschijnlijk een grote rol. En over het algemeen heeft de schoteldame ook nog eens een vriendelijk woord en een vriendelijke glimlach paraat. Aan de andere kant hebben de meeste tankstations de toiletten de laatste jaren verplaatst van de achterzijde naar de winkel, en dus van gratis naar betaald gepromoveerd, en dat hebben zij volgens mij echt niet gedaan om de weggebruiker meer service te verlenen. Ik denk dat er de gedachte achter zit dat wij dan niet alleen onze koffie en/of laatste maaltijd komen dumpen, maar als wij dan toch met een opgelucht gevoel langs alle lekkernijen lopen de verleiding niet kunnen weerstaan om meteen weer iets te drinken dan wel eten aan te schaffen. En zo wordt er dubbel aan onze aandrang verdiend.

Maar laatst had ik een zakelijke afspraak ergens in het land en daarvoor was de keuze gevallen op een wegrestaurant van het merk ‘La Place’. Over het algemeen kun je daar goed zitten, er is goede koffie en er is een redelijke lunch te krijgen en ook aan de behoefte van de laptop aan een snelle internetverbinding wordt voldaan. Vergeleken bij een paar jaar geleden is niet alleen de kwaliteit van het gemiddelde restaurant langs de weg, maar zijn ook de prijzen behoorlijk gestegen maar dat boeit niet echt als de bon op de maandelijkse onkostendeclaratie kan worden gezet. Maar dat er dan ook nog voor het gebruik van het toilet moet worden betaald gaat mij echt te ver, en dat heb ik dan ook geweigerd. Wat natuurlijk niet hielp was het zure gezicht van de schoteldame, waaraan je kon zien dat zij niet genoot van de opluchting die zij haar klanten biedt. Of zou zij geen plezier in haar werk hebben omdat niemand blij is omdat er bij een horecagelegenheid waar je al een redelijk bedrag voor een kop koffie betaalt niet eens gratis van het toilet gebruik kan maken. Als ik La Place was dan zou ik een headhunter op de schoteldames van de tankstations afsturen, want misschien dat ik dan wel zonder klagen voor mijn opluchting wil betalen.

Wereldnieuws

Ik hoor iedere ochtend achter het stuur van mijn auto het wereldnieuws meerdere malen voorbij komen. De ene dag gebeuren er echt heftige dingen en de andere dag is het gelukkig wat minder. En vandaag was er het nodige te melden over Afghanistan (blijven wij wel of niet) , over “No Berlusconi Day” in Italië (blijft hij wel of niet), Julio P. die uitgeleverd wil worden aan Nederland (komt hij wel of niet) of de tijgermug die oprukt.

Maar er was vandaag nog veel belangrijker wereldnieuws te melden, en dat bleek door de opmerking van de nieuwslezers toen zij zei: “En nu naar het echt belangrijke nieuws”. Dan denk je toch minstens dat er is bewezen dat Arie Boomsma inderdaad de reïncarnatie van Jezus Christus blijkt te zijn, en plotseling Andries Knevel “Vader” noemt. En dat dachten met mij nog een aantal weggebruikers want anders is toch lastig te verklaren waarom er op allerlei plekken in Nederland spontaan door aanrijdingen veroorzaakte files ontstonden. Maar het bleek nog veel belangrijker te zijn.

Ik hield mijn adem in, en toen ik het nieuws hoorde vergat ik spontaan ook bijna te remmen voor een rood stoplicht. Wat maakt het nog uit dat er wordt overwogen om nog een paar jaar soldaten naar Afghanistan te sturen of dat Julio P. geheel te goeder trouw mensen leerde parachutespringen zonder parachute. Natuurlijk moet alles wijken voor het feit dat Geer en Goor zich hebben verzoend! De Toppers zijn weer bij elkaar! De halve voorpagina van de Telegraaf werd er door in beslag genomen, en toen ik dat zag besefte ik meteen dat het een feit is dat het voor heel veel mensen ook veel belangrijker is dan het echte nieuws. Want van het échte nieuws wordt je meestal niet blij, en het échte nieuws stop je het liefst zo ver mogelijk weg omdat je anders misschien wel eens wat slechter slaapt.

Ik hoop dat ik de komende nacht niet slecht slaap, en dat ik mij niet te druk maak bij de gedachte dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat het voor heel veel mensen ook erg belangrijk is dat de Toppers weer bij elkaar zijn. Veel belangrijker dan wat er in Afghanistan aan de hand is.

Probleemjongeren

Er zijn in dit land een aantal wijken in verschillende steden aangewezen als ‘Krachtwijken’, ook wel bekend als de ‘Vogelaarbuurten’. Wij zijn in dit land erg sterk in het toch vooral niet stigmatiseren en het hanteren van namen die de lading niet dekken, want anders hadden wij het wel gewoon achterstandswijken, achterbuurten of wat dan ook genoemd. Maar ‘krachtwijken’ klinkt natuurlijk geweldig en het lijkt dan meteen alsof de problemen die er zijn eigenlijk wel meevallen. Wat niet meevalt zijn de enorme bedragen die er vervolgens worden uitgetrokken om die eigenlijk wel meevallende problemen op te lossen.

En bijna zoals te doen gebruikelijk als er sprake is van het openen van het deksel van de subsidiepot komen er altijd weer mensen met ideeën op de proppen waarvoor je bijna hoogbegaafd moet zijn om het doel te begrijpen. In dit geval gaat het om ‘De Baarsjes’, een wijk in Amsterdam waar men last heeft van probleemjongeren en waar ik zelf bijna om de hoek ben geboren. En wat doe je met die probleemjongeren om ervoor te zorgen dat zij hun problemen, of de problemen die zij veroorzaken, onder ogen kunnen zien en een bewustwordingsproces kunnen opstarten met als uiteindelijk doel dat zij een volwaardig lid van deze maatschappij worden? Je dient als commissie van wijze mannen en vrouwen een verzoek in om voor het luttele bedrag van € 25.000,– met die probleemjongeren een tripje te maken naar New York. Dit als beloning voor goed gedrag.

Het is voor de probleemjongeren natuurlijk een enorme stimulans om op deze manier beloond te worden voor iets wat de rest van de maatschappij als normaal beschouwd, en natuurlijk gaan zij daarna niet gewoon door met het veroorzaken van problemen om volgend jaar nog een keer tot inkeer te komen en beloond te kunnen worden. En natuurlijk speelt het geen enkele rol dat je toevallig als hulpverlener best wel eens een keer de grote plas zou willen oversteken, en als dat op kosten van de gemeenschap kan is dat natuurlijk helemaal geweldig. Maar het gaat niet door, het hele project is afgeblazen en de probleemjongeren en hun hulpverleners zullen iets anders moeten gaan doen. En dat is balen, want ik was eigenlijk net van plan om uit te gaan zoeken waar je kan solliciteren naar de functie van probleemjongere. Ik wil namelijk ook wel eens een keer naar New York.

Starship Trooper

Zo af en toe heb ik wel eens last van iets wat men ‘nostalgie’ noemt, en dan vooral op muzikaal gebied. Van kinds af aan heb ik niet altijd dezelfde muzikale smaak als mijn omgeving, al is het ook weer niet zo erg dat ik altijd de enige was die een bepaalde plaat kocht. Dat zou ook niet zo leuk zijn geweest voor de muzikanten in kwestie want dan hadden zij geen boterham gehad, laat staan een plakje kaas op die boterham. Maar terwijl mijn klasgenoten in mijn jeugd altijd de laatste Top 40-hits uit hun hoofd kenden kwam ik niet verder dan een beetje met de melodie mee neuriën, en als ik thuis een LP op de draaitafel deponeerde werd ik meestal heel vreemd aangekeken omdat zij dat wat er uit de luidspreker (jawel, het was nog mono) kwam absoluut niet herkenden. En ook niet echt konden waarderen, geloof ik.

In de loop der jaren is er wel iets veranderd, maar dat heeft ook met de veranderende muzikale omgeving te maken. De Top 40 was tegen het einde van de jaren 60 en in het begin van de jaren 70 natuurlijk een weerspiegeling van de gemiddelde smaak van die tijd, en die bestond uit gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes zoals “Scarlet Ribbons” (The Cats), “Sweet Caroline” (Neil Diamond) en “My Special Prayer” (Percy Sledge). En die standaard deuntjes verveelden mij al snel, zonder dat ik enig idee had hoe dat kwam. In Amsterdam was er een voor die tijd heel bijzondere platenzaak met de naam ‘Boudisque’ en die was te vinden in de Haringpakkersteeg, in de bocht van de Nieuwendijk. En daar liep ik heel veel rond te neuzen en te luisteren, en daar kwam ik dan ook altijd in aanraking met de muziek die je nooit op de radio hoorde.

Zo’n 40 jaar geleden startte Boudisque aan de Amsterdamse Haringpakkerssteeg als de eerste popspeciaalzaak van Nederland. Directe importen uit de VS en Engeland zorgden voor een uniek assortiment, de hippies achter de balie voor een helemaal bij die tijd passende sfeer. Klanten konden samen met het personeel een blowtje roken en er werd streng geselecteerd op wat wel en vooral niet ingekocht werd. De foto’s en jaarlijstjes uit die tijd spreken voor zich. Inmiddels is de winkel in Amsterdam gesloten en is Boudisque te vinden aan de Vredenburg 31 in Utrecht. Bij Boudisque kwam ik als 14-jarige in aanraking met de muziek van Yes, Wishbone Ash, Tangerine Dream, Gentle Giant, Greenslade en Hawkwind en vooral de zweverige en psychedelische muziek van Yes sprak mij enorm aan. Daarna kwamen ook Genesis en Pink Floyd nog om de hoek kijken en ik vermaakte mij muzikaal prima, en die muziek hielp mij door de periode van Disco, Punk en welke andere nietszeggende stijl dan ook heen.

Over het algemeen kan ik mij tegenwoordig prima vermaken met wat er op de radio wordt aangeboden maar zo heel af en toe heb ik weer eens behoefte aan muziek uit de oude doos, en dan moet ik mijn favoriete Yessong uit die tijd weer eens op vol volume in de auto afspelen. En het nummer ‘Starship Trooper’ mag dan inmiddels 38 jaar geleden zijn geschreven, muzikaal gezien is het tijdloos. Af en toe is nostalgie leuk.

Die rug!

Ik heb al enige tijd last van mijn rug, om precies te zijn sinds 20 juni 1988. Op die dag reed ik in mijn 6 weken oude, of nieuwe, auto op de A2 en wilde de afslag naar de A9 nemen en dat deed ik altijd op mijn geheel eigen wijze. Gewoon de lange rij auto’s voorbij rijden en erop vertrouwen dat er ergens vooraan in de file altijd wel een gaatje valt, en dat gebeurde ook dit keer. Nadat ik naar rechts had gestuurd en op mijn rem was gaan staan keek ik in mijn spiegel en zag de kaart van Nederland op mij afkomen. Of beter gezegd; een Opel van een groot en zwaar type waarvan de bestuurder dacht dat hij al voortsukkelend wel even op de kaart kon kijken om uit te zoeken hoe hij weer thuis kon komen. In ieder geval fungeerde ik 2 seconden later als rem en dat thuiskomen zou dus nog even duren.

Ik vond mijzelf een beetje suf terug tussen mijn stuur en de pedalen, en vond daar ook zo’n beetje alles wat los in mijn auto had gelegen, en het kostte enige moeite om weer in een positie te komen van waaruit ik naar buiten kon kijken. Het resultaat van dit alles was in ieder geval een auto die zowel aan de achter- als aan de voorkant flink gekreukeld was en een stuk of 4 verschrikte automobilisten waarvan er 2 voor mij stonden en 1 achter mij. De persoon achter mij was een Duitser, één van het schreeuwerige soort maar daar zijn er wel meer van (geweest). En als er tegen mij wordt geschreeuwd blijf ik over het algemeen heel kalm, nog kalmer dan ik normaal al ben, en ik vroeg hem dan ook maar eerst eens beleefd of hij die wegenkaart niet op de parkeerplaats had kunnen lezen. Hij ontplofte nog net niet en ik ging dus op zoek naar het volgende lontje. Op dat moment stopte de politie achter en ons en was de pret al snel over. Er werd proces verbaal opgemaakt om de schuldvraag vast te stellen en ik was uiteraard onschuldig, en ik nam afscheid van mijn Duitse vriend met de woorden: "Morgen krijg ik mijn genoegdoening wel". Dat is dan meteen de reden waarom ik de datum nog weet, of in ieder geval nog op internet terug kan vinden, de volgende dag behaalde het Nederlands elftal tijdens het EK ’88 in Hamburg een historische overwinning op Duitsland.

Een paar dagen na de klap kreeg ik wat last van mijn rug en in de afgelopen 20 jaar wil het zo af en toe wel eens in mijn rug schieten, de klap is waarschijnlijk toch iets harder aangekomen dan ik toen dacht. Een paar keer is het pijnlijk genoeg geweest om een paar dagen niet te kunnen werken omdat ik niet uit mijn stoel kon komen, maar meestal valt het wel mee. Maar sommige bewegingen zijn gewoon wat lastig. En sinds ik ben begonnen met golfen merk ik dat vooral die ‘Ik sta in mijn broek te poepen’-houding bij het afslaan geen natuurlijke houding is, tenminste niet voor mijn rug.

Gisteren heb ik weer eens een rondje op de golfbaan in Hoofddorp gelopen, dit keer met een collega en de ex-directeur. En met die ‘ex’ heb ik in het verleden wel vaker een rondje gelopen, zowel in binnen- als in het buitenland. En sinds ons laatste gezamenlijke rondje, al weer een paar jaar geleden, is er wel het nodige aan mijn spel veranderd. Destijds had ik een redelijke pitch en ook putten ging mij wel goed af, maar het afslaan vanaf de tee was gewoon weg waardeloos en dan vooral als ik iets anders dan de ijzer 7 wilde gebruiken. Maar sinds een paar maanden, sinds een rondje met de huidige directeur, is mijn afslag domweg geweldig. De huidige baas is een goede golfer met een hele lage handicap, en het viel hem op dat ik mijn oefenslagen technisch heel mooi en heel ontspannen deed maar als ik daarna de bal echt wilde raken dat ik dat niet ontspannen deed maar kracht ging gebruiken. Dat vertelde hij mij helaas pas na de wedstrijd dus ik moest nog even wachten om daar iets mee te doen. En dat ‘even’ werd een maand of drie omdat ik, waarschijnlijk door het niet eerst goed opwarmen en het daarna niet ontspannen slaan, een vervelende schouderblessure had opgelopen.

Maar toen ik 2 weken geleden voor het eerst weer op de baan stond pakte ik de houten 1 en sloeg de bal heel ontspannen als een streep recht vooruit, en sindsdien is mijn slechte afslag verleden tijd. De ‘ex’ stond gisteren dan ook vol bewondering toe te kijken hoe ik de bal op hole 1 heel vanzelfsprekend ruim 200 meter verderop in het gras deponeerde en de par 4 hole in 5 slagen uitspeelde. En nadat ik de volgende par 4 zelfs met een bunkerslag nog in par wist te eindigen was hij helemaal sprakeloos, en dat laatste heb ik met hem nog niet vaak meegemaakt. Al met al, ook dankzij het geweldige weer, een leuk rondje waarbij alleen de laatste 2 holes vervelend waren omdat ik niet goed keek waar ik liep en mij verstapte in een kuiltje en het weer eens in mijn rug schoot.

De pijn viel wel mee, het was niet meer dan een beetje gevoelig, en als je dan gewoon rustig aan doet en gewoon rustig op de bank blijft zitten gaat het vanzelf weer weg. Maar dat rustig op de bank zitten lukt niet altijd en zelfs ik raak mijn spreekwoordelijke zelfbeheersing wel eens kwijt en doe dan wel eens iets wat ik dan beter had kunnen laten, maar daar kom ik dan achteraf pas achter. De komende paar dagen zal ik dus waarschijnlijk een beetje lastig lopen en daarmee geplaagd worden, maar dat maakt het alleen maar draaglijker.

Krakende wagen

Als het beroemde oud-Hollandse gezegde over krakende wagens een beetje klopt dan denk ik dat ik erg oud ga worden.

Een paar weken geleden kreeg ik last van mijn schouder en na een paar dagen hing mijn rechterarm er maar een beetje bij. Een vervelende bijkomstigheid was dat juist dat hangen er voor zorgde dat de pijn nog heviger werd en ik mijn arm moest ondersteunen om het nog een beetje draaglijk te maken. Autorijden en werken was gelukkig niet echt een probleem omdat ik een prima armsteun in mijn auto heb en ook mijn werk over het algemeen inhoudt dat ik met mijn armen op het bureau steun. Ik hoop overigens niet dat er dan een beeld ontstaat dat ik mijn armen op mijn bureau heb liggen en dat ik daar dan prinsheerlijk met mijn hoofd op lig te soezen. Ik had geen idee wat er aan de hand zou kunnen zijn en dacht in eerste instantie dat het wel weer over zou gaan, ook al omdat ik er in bed geen last van had en er prima mee kon slapen.

Maar, wijs geworden door mijn ervaring met het bezoeken van een huisarts in oktober vorig jaar (en enige zachte aandrang), bleef ik er niet te lang mee doorlopen en de huisarts verwees mij naar een fysiotherapeut. De eerste bezoeken brachten al wat verlichting en er klonk zelfs zo hier en daar een kraakje als hij op mijn schouder ging leunen, maar er waren nog steeds dagen dat het behoorlijk pijn deed. Mijn vaste therapeut is inmiddels met vakantie en dus stond er vandaag een ander op mij te wachten, een beetje vreemd en knorrig type. De gespeelde mopperigheid werkte nogal op mijn lachspieren en toen hij al mopperend mijn nek in de houdgreep nam en er een flinke ruk aan gaf schoot ik helemaal in de lach, al werd ik ook wel een beetje ongerust want ik vroeg mij ook af of mijn tenen nog wel zouden bewegen. Het gekraak was niet van de lucht en werd alleen maar erger toen hij flink op mijn ruggengraat begon te duwen, ik had geen idee dat botten zo kunnen kraken zonder te breken. Maar ik kon daarna weer wel gewoon mijn hoofd van links naar rechts draaien, ik weet echter nog niet of het komt omdat mijn hoofd inmiddels ietwat te los op mijn nek staat en er in de loop van de avond gewoon vanaf valt.

Na afloop zei hij vol zelfvertrouwen dat het nu over een dag of 3 wel over zou zijn en dat ik hooguit nog 1 keer terug zou hoeven komen, want dat gold voor de meeste van zijn patiënten. En met een laatste mopper stuurde hij mij weer weg. En vanaf dat moment kraakt er van alles in mijn schouders en nek en voel ik mij dus echt een krakende wagen, en dat heeft dan in mijn geval helemaal niets met de leeftijd te maken.