Fietsen,  Leven,  Seizoenen

Oudhollandse Wintergedachten

Het is alweer een paar weken 2019 en het is koud, snijdend koud. En ik heb dus nog steeds een hekel aan kou. En ook de grijsheid van het begin van een jaar roept nog steeds geen jubelgedrag op. Kortom; de echte oudhollandse winter is en blijft gewoon een beetje gedoe. En mijn vermeende winterdepressie ook. En tegelijkertijd ook weer niet, want vergeleken met de wereld om mij heen vind ik mijzelf nog best wel vrolijk.

Het viel mij een dag geleden al op dat de meeste van mijn medeboodschappers in het winkelcentrum, waar ik de plaatselijke Appie bezocht, niet echt vrolijk waren. Ik zag niets dan zure gezichten om mij heen en eerlijk gezegd werd ik zelf misschien zelfs wel een klein beetje melig bij het zien van zoveel depressiviteit. En die meligheid werd alleen maar erger toen ik spontaan ‘Koud, hè’ zei tegen een mij passerende donkere wolk met een volle boodschappentas in haar rechterhand. Een diepe zucht en een hartgrondig ‘Vreselijk’ was het antwoord waarvan ik bijna schaterend in de lach schoot. Met een nog chagrijniger blik tot gevolg.

Natuurlijk ben ik er nooit op uit om mijn al zo sombere medemens nog bewolkter te maken. Maar toen ik er, al boodschappenkar vullend, over na liep te denken kwam ik tot de ontdekking dat het weer misschien wel veel minder invloed heeft op het gemiddelde humeur dan ik altijd heb gedacht. En dat geldt in ieder geval voor mijn humeur.

Het jaar 2018 is de boeken in gegaan als een jaar met één van de zonnigste en misschien wel droogste zomers in de geschiedenis. En ik ben misschien nog nooit zo vaak op de fiets naar mijn werk of het strand gegaan als in dat jaar. Dat was ook lastig omdat ik geen fiets had en dus ook nooit op de fiets ergens heen kón gaan, maar dat is een detail. Het was een tot grote vrolijkheid stemmende zomer. Maar terugkijkend op die zomer kan ik mij niet herinneren dat iedereen zo vrolijk was. .

Er werd steen en been geklaagd over de warmte, het steeds droger wordende gras in de tuin, de buren die zo lang in de tuin zaten te kletsen en in de weg fietsende Amsterdammers op het fietspad naar het strand. Het prachtige weer zorgde niet per definitie voor meer verdraagzaamheid of lachende gezichten, misschien wel integendeel. Het weer is dus eigenlijk misschien wel gewoon een smoes voor de gemiddelde zeurpiet. En misschien is voor veel mensen klagen een soort van tweede natuur.

En dus valt het met mij wel mee, terwijl ik toch al heel lang het idee heb dat ik in de wintermaanden niet zo vrolijk ben. En dat ben ik zelf ook een beetje gaan geloven, ook al omdat het misschien iets te vaak tegen mij werd gezegd. Als kind al werd mijn af en toe serieuze blik aangezien als een blijk van een slecht humeur, en het werd zelf mijn ‘Zondagse gezicht’ genoemd. En ook later werd er wel eens redelijk voorzichtig mijn kant op gekeken en op kousevoetjes om mij heen gelopen als ik ietwat donkerder dan gebruikelijk voor mij uit staarde. En dat deed ik misschien in de donkere maanden van het jaar iets vaker, gewoon omdat het donker was.

Maar ik krijg tegenwoordig bijna dagelijks te horen dat ik altijd lach, al dan niet schaterend, zelfs als ik zelf het idee heb dat ik net iets minder vrolijk ben dan normaal. En zo langzamerhand ben ik dan ook gaan geloven dat het wel meevalt met mijn bijna spreekwoordelijke winterdepressie. En dat ik helemaal geen lichttherapie, alcohol of welk ander kunst- of hulpmiddel dan ook nodig heb om mij iets vrolijker te voelen. Al is er nooit een reden om géén glas Primitivo, Brunello of ander lekkers bij het eten naast het bord te zetten.

Ik kom altijd vrolijk thuis, ook als er geen glas rood of wit vocht klaar staat, en ik ga ook altijd vrolijk op weg. En natuurlijk is een rit van 4 uur dankzij een sneeuwbui niet leuk, maar zodra ik de sleutel in het slot steek merk ik dat ik daar alleen wat moe van ben. En zelfs die vermoeidheid is snel vergeten als ik eenmaal binnen en warm ben. En mijn Oudhollandse Wintergedachten kunnen vanaf nu dan ook gewoon de kast in. Of kunnen worden vervangen door nieuwe Wintergedachten. Want zolang er nog genoeg reden is om minstens één keer per dag te schateren, zelfs in de winter, is het gewoon goed. En ik heb gelukkig genoeg redenen om regelmatig te schateren.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.