Gezondheid,  Leven,  Verbazing

Ouder

Het gaat zo goed als ongemerkt, ouder worden. Als kind duurt een jaar een eeuw omdat een verjaardag zó leuk is dat je bijna niet kan wachten tot je weer jarig bent. En vooral schooldagen duren veel te lang, want je wil alleen maar buiten leuke dingen doen en cijfers en letters zijn allesbehalve leuk. En als het goed is en je zo gelukkig bent gezond te zijn en in een beetje stabiele omgeving op te groeien bestaat het leven alleen maar uit leuke dingen. Zo lijkt het achteraf tenminste omdat je de iets minder leuke dingen gewoon bent vergeten.En voor mij hielp het daarbij natuurlijk ook nog een beetje dat ik opgroeide in Amsterdam waar genoeg leuke dingen te beleven waren. En dat mijn ouders mij al op behoorlijk jonge leeftijd vrij lieten om op de fiets te stappen en de hele stad te verkennen was ook niet echt vervelend. Achteraf gezien kan je je misschien afvragen of het zo slim was om al voordat je de baard in de keel had op die stad losgelaten te worden, maar ik ben er in ieder geval zonder kleerscheuren vanaf gekomen. En hetzelfde geldt voor een rugzak in te pakken en met vrienden Europa door te trekken terwijl ik nog niet oud genoeg was om rijexamen te mogen doen.

En zo ging het ouder worden nog steeds ongemerkt want eenmaal terug van mijn trektochten werd er een baan gezocht en kreeg ik de financiële armslag om nog meer leuke dingen te doen. En toch was het net alsof de tijd ieder jaar nét ietsje sneller leek te gaan en de zomer ieder jaar weer sneller voorbij was dan het jaar daarvoor. Maar verder merkte ik er niet veel meer van dan dat er ieder jaar steeds meer kaarsjes op mijn taart kwamen te staan en het steeds meer longinhoud vergde om ze uit te blazen.

En toen stonden er ineens 50 kaarsjes op de verjaardagstaart zonder dat ik er veel van kon merken. Ik kon het natuurlijk zien, want mijn haar had niet meer dezelfde kleur als 30 kaarsjes eerder, maar voor het overige merkte ik er eigenlijk niets van. Ik sprong na het wakker nog steeds vrolijk mijn bed uit en liep fluitend de trap af, er waren geen protesterende spieren of gewrichten en had nog steeds niet het idee dat ik wist wat volwassen zijn zou gaan inhouden. Als er dan al iets was veranderd waar ik mij bewust van was dan was het dat ik wat rustiger was geworden. Maar dat ik inmiddels ineens 50 was geworden vond ik wel apart want dat klonk ineens best oud, zo oud als mijn vader was toen mijn oudste dochter op de wereld kwam. Slik. Maar gelukkig kan je die gedachte wel negeren, als je je best doet.

En dan ben je in het jaar 2017 weer jarig en dan staan er maar twee kaarsjes op de taart, een 6 en een 0. De taart was niet groot genoeg. En ineens ben je weer 10 jaar verder en ben je door de ervaringen van die periode ook wat meer bezig met ouder zijn of worden. In die periode hebben mijn kinderen zomaar ineens kinderen gekregen en ben ik iets meer zoals mijn vader was op die leeftijd. Maar dat geldt dan alleen voor de leeftijd want mijn vader was al oud. In die periode heb ik ziekte en verlies meegemaakt en dat hoort wat mij betreft nog helemaal niet als je jong bent. En ineens blijkt ook mijn eigen lichaam iets te kunnen oplopen wat eng klinkt. En misschien niet alleen eng klinkt maar ook is. En dan wordt leeftijd ineens een heel dubbel begrip, want ook al voel ik mij nog steeds fit en gezond en nog niet anders dan 30 jaar geleden, de kans dat er ergens één celletje een verkeerde afslag neemt en iets raars gaat doen blijkt dan zelfs bij mij wat groter te zijn dan toen.

Gisteren was het weer tijd voor de periodieke controle en daar zat ik best een beetje over in mijn piepzak. Want ik kan iets met zichtbare en voelbare dingen als wonden en breuken, maar ik heb het niet zo op gluiperige celletjes die onzichtbare en onmerkbare dingen kunnen doen terwijl je leuke dingen loopt te doen. En toen ik de uitslag kreeg en hoorde dat ik nog steeds schoner dan schoon ben was ik opgeluchter dan ik zelf had verwacht. Ik wil nog zo graag meemaken dat ik mij net zo oud voel als ik ben en het lijkt mij ook best leuk om volwassen te worden. Rustiger en wijzer ben ik al en dat had ik graag veel eerder geweest, en het is nu nog prima om ook nog gewoon kind te kunnen zijn, maar ik ben zo nieuwsgierig naar dat volwassen gevoel. Maar ik vind het ook prima als dat nog een jaar of 30 wegblijft, tot alle leuke dingen gedaan zijn.

Ouder worden kan heel leuk zijn en vooral als het leven leuk is en je de minder leuke dingen een juiste plek weet te geven. En dat laatste heb je maar voor een deel zelf in de hand, daar helpen ook de mensen om je heen en naast je bij. En zo tegen het einde van 2017 is dat allemaal goed gekomen, beter dan goed, en vindt zo langzamerhand alles zijn plek. Er staan nog wat lege plekjes klaar die in 2018 nog gevuld moeten gaan worden, maar ik heb er zin en vertrouwen in.  Kom maar op met alle kaarsjes op de taarten.

 

Eén reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.