Opruimen

Iedereen moet zo af en toe eens opruimen. De zolder, de schuur, het hele huis en zijn of haar hoofd. Dat laatste komt er niet altijd van, zo lijkt het tenminste als je om je heen kijkt of hoort hoeveel mensen last hebben van stress. Ik ben een opruimer, niet te verwarren met een wegpoetser, maar ik houd van rust en ruimte. Niet alleen daar waar ik woon maar ook in mijn hoofd. En dat laatste heb ik door schade en schande moeten leren. En op het moment dat ik het woordje ‘schande’ schrijf vraag ik mij in mijn lege hoofd af waarom het leren in onze door calvinisme gestuurde gedachten een schande zou zijn.

Ik ben de laatste weken bezig geweest met het opruimen van mijn verkochte huis in Apeldoorn. Het huis waar ik 18 maanden heb gewoond zonder dat het een thuis was. En behalve opruimen was het ook leegmaken, het nogmaals bekijken van mijn historie en mij voor de tweede keer binnen 18 maanden afvragen wat ik en wel en niet belangrijk genoeg vind om in een doos te stoppen en te bewaren. Om er vervolgens waarschijnlijk de eerstvolgende 30 jaar niet meer naar om te kijken tot ik zelf word opgeruimd en mijn nabestaanden zichzelf dezelfde vragen moeten gaan stellen. En dus was het maar goed dat ik een grote auto heb en een pasje van de Apeldoornse vuilstort. 

Maar natuurlijk heb ik niet alles weggegooid, want ik ben geen wegpoetser. En daarom heb ik alle dozen die ik ruim een jaar gelden zorgvuldig heb ingepakt en opgeborgen weer opengemaakt en mijn gevoel laten bepalen wat in de linker- dan wel in de rechterdoos terechtkwam. En door het luisteren naar mijn gevoel en het door mijn handen laten glijden van de historie is niet alleen mijn huis maar ook mijn hoofd opgeruimd. Al was mijn hoofd nog wel even weerbarstig en had het als laatste zetje een rondje hardlopen rond Geestmerambacht nodig. 

En nu staat er een aantal dozen klaar om met mij mee te verhuizen, dozen met historie en nuttige gebruiksvoorwerpen, en staat er ook een kistje met herinneringen klaar om een mooi plekje in mijn nieuwe woonplaats te krijgen. En zo begin ik opgeruimd en fris aan de rest van mijn leven, en de rest van óns leven. Met heel veel ruimte in mijn hoofd voor het maken van leuke plannetjes en het ontstaan van spontane ingevingen. En als de verhuizing eenmaal achter de rug is en ook dat uit mijn hoofd verdwijnt ben ik er helemaal klaar voor. Nog een paar weken……. 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.