Gezondheid,  Hardlopen,  Leven,  Verbazing

Oost-Indisch Blind

Het heeft even geduurd, en het had van mij nog best veel langer mogen duren, maar het verval is ingezet. En ik kan het tempo nog maar net bijhouden. Of moet ik zeggen dat ik het nog best wel lang heb kunnen uitstellen maar dat het zo langzamerhand best wel wat energie begint te kosten? Ik kan in ieder geval naar waarheid zeggen dat ik er nooit last van heb gehad en dacht er nooit last van te zullen krijgen. Of was het misschien toch een gevalletje Oost-Indische Blindheid?

Ik ben gezegend met een best wel goede gezondheid. Ik heb zo af en toe wat last van mijn rug nadat ruim 30 jaar geleden een dikke Duitser mijn Ford Escort vooruit wilde duwen, maar voor de rest werkt alles nog prima. Ik ben zo slim geweest om een keer te stoppen met Marlboro’s kopen, en waarschijnlijk is het ook best handig geweest om een keer slimmer en minder te gaan eten. En toen ik ook nog een keer bedacht dat regelmatig sporten misschien wel goed zou kunnen zijn voor mijn gestel kon het helemaal nooit meer fout gaan.

Ik merkte heel lang niets van de effecten van het jaarlijks vieren van mijn verjaardag, behalve dat het daarbij behorende getal ieder jaar iets hoger werd. Natuurlijk waren er wel wat kleine uiterlijke verschillen merkbaar, vooral bij het zien van foto’s uit het verleden, maar zolang je die gewoon negeert of vergeet heb je daar ook niet echt last van. En dan kom je plotseling tot de ontdekking dat je alleen nog maar jongere collega’s hebt, waarvan de nieuwsten ook nog een keer ‘U’ tegen je gaan zeggen.

En daar waar ik mij in mijn vorige blog afvroeg hoe de erfelijkheid werkte als het om je persoonlijkheid gaat, vraag ik mij ook af van wie ik mijn sterke gestel heb. Een gestel waaraan heel lang geen spoortje van slijtage merkbaar was en als er al een klein spoortje was, het genoeg was om Oost-Indisch Blind te zijn om er geen last van te hebben. Tot ik een paar maanden geleden uiteindelijk toch een leesbril moest aanschaffen. Niet dat ik mij ineens oud en versleten voelde, maar het deed mij wel beseffen dat ook en zelfs ik niet aan de wetmatigheid van de degeneratie kan ontsnappen.

En de laatste tijd zie ik, waarschijnlijk dankzij mijn verscherpende Ray-Ban, ook wat andere verschijnselen waarvan ik mij afvraag wie ooit bedacht heeft dat die bijverschijnselen nuttig zouden kunnen zijn als je wat ouder wordt. Baardgroei is niet echt nuttig en het iedere dag moeten scheren is ook alleen maar lastig en zonde van je tijd. Maar dat het niet bij baardgroei blijft en dat er op enig moment zelfs haren uit je oren en neus gaan groeien is het toppunt van overbodigheid. Nog even afgezien van de cosmetische overbodigheid van het verschijnsel. Vervelender is dat die haren naarmate je ouder wordt steeds dikker schijnen te worden, én steeds sneller terugkomen nadat je ze met wortel en al hebt verwijderd.

Het kan nog erger, want er zijn ook nog de wenkbrauwen. Al enige jaren geleden stelde mijn kapper mij spontaan de vraag of hij ook mijn wenkbrauwen even moest doen. Ik was te verbaasd om te vragen wat daarmee werd bedoeld en gaf gewoon een bevestigend antwoord. Na zijn snelle behandeling met een tondeuse en een zakkammetje viel mij wel op dat ik er wat minder uilig uitzag, maar dat was dan ook alles. Vanaf dat moment was ik mij ook bewust van de wenkbrauwen van mijn medemens, en daar werd ik niet altijd blij van. En dus hield ik die van mijzelf ook met argusogen in de gaten.

Maar inmiddels heb ik meer nodig dan alleen argusogen, want om de één of andere reden zijn er ergens groeihormonen wakker geschud die zich uitsluitend richten op de haargroei boven mijn ogen. En het lijkt net alsof die groeihormonen het heel goed doen op alles waar alcohol in zit, en dat er na het drinken van een biertje ineens een centimeter of twee welige borstels zijn gekweekt waar Oehoeboeroe jaloers op zou zijn. Maar in tegenstelling tot het uilige vriendje van Paulus de Boskabouter beschik ik over een schaartje en een flink vergrotende spiegel in de badkamer. Dat laatste is dan weer nodig omdat mijn positief geslepen Ray-Ban meestal niet in de badkamer ligt.

Gelukkig besef ik dan nog altijd, ook al weet ik dat het verval is ingezet, dat ik nog steeds een voorsprong heb op de meeste van mijn leeftijdsgenoten. Ik voel mij nog niet anders dan 30 jaar geleden, ik sport nog altijd graag en niet omdat ik vind dat het moet en er piept en kraakt nog niets. En dat het gezichtsvermogen dan een ietsje minder en sommige haargroei een ietsje meer wordt kan eenvoudig met Oost-Indische Blindheid worden opgelost. En als ik de rest van de voorsprong een beetje weet vast te houden door gezond te blijven leven dan blijft dat leven nog wel een tijdje meer dan leuk.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.