Oordelen

Ik was ooit redelijk allergisch voor kreten als ‘Verstand komt met de jaren’ en gelijksoortige wijsheden, want ik vond mijzelf al heel jong heel erg wijs. En ik kan mij nog een gesprek met mijn toen nog a.s. schoonvader herinneren waarbij hij mij redelijk op de kast kreeg toen hij zei dat ik te jong was en te weinig levenservaring had om zijn argumenten te kunnen weerleggen. En dat zei hij uiteraard op het moment dat ik vond dat ik hem met mijn verstandige woorden in de hoek had gekregen.
Het is inmiddels 40 jaar later en mijn schoonvader had dan misschien niet helemaal gelijk, maar zo langzamerhand ben ik wel tot de conclusie gekomen dat je heel veel leert van alles wat je meemaakt en daardoor wijzer wordt. Als het goed is tenminste.

Het leven is heel waardevol en vol mooie momenten, of zou dat in ieder geval moeten zijn, maar op de momenten dat mijn leven even niet zo feestelijk was wist ik altijd dat er vanzelf weer iets zou gebeuren waardoor de slingers weer tevoorschijn zouden komen. En als er dan niets zou gebeuren dan wist ik ook dat ik altijd zelf weer in staat zou zijn om de slingers terug te vinden en weer op te hangen. Vreemd genoeg, ik vind dat tenminste vreemd, kan de omgeving daar niet altijd goed mee overweg. Zoals ik er niet zo goed mee overweg kan als een ander ervoor lijkt te kiezen, in mijn ogen dan, om de slingers in de kast te laten liggen.

Mijn hoofd is groot en hard, en dat laatste is ook nodig omdat je zo af en toe ergens met je hoofd tegenaan loopt. Dat mijn hoofd groot is levert alleen problemen op bij het kopen van een pet of een helm. De builen die het ergens tegenaan lopen oplevert trekken over het algemeen vanzelf wel weer weg, en als het meer is dan een buil dan is er wat meer genezingstijd of mogelijk zelfs hulp voor nodig. Maar ik genees snel, zowel lichamelijk als geestelijk.

Dat is niet altijd zo geweest. Lichamelijk genezen werkte bij mij altijd prima, maar het geestelijk genezingsproces heeft in het verleden wel iets langer nodig gehad. Maar van iedere muur waar mijn hoofd mee in aanraking kwam leerde ik in ieder geval iets. En dat waren dan misschien wel dure lessen, zij waren ook heel waardevol omdat zij mij sterker maakten. En behalve dat ik er sterker van werd leerde ik ook steeds meer over mijzelf en wie ik écht was.

Ooit heb ik gedacht dat ik op enig moment wel uitgeleerd zou zijn, dat het niet meer nodig zou zijn dat mijn harde hoofd gepijnigd werd. Inmiddels vraag ik mij af of dat ooit het geval zal zijn. Ik weet inmiddels wie ik ben, denk ik, en ik denk inmiddels te weten wat belangrijk is en wat en wie er niet of minder toe doet. En daardoor begrijp ik inmiddels ook bepaalde zaken uit het verleden beter, en weet ik dat ik anders zou hebben gereageerd en anders had geoordeeld als ik had geweten wat ik nu weet.

Zo is er ooit een lastige periode geweest in het leven van mijn ouders en ik heb daarin geen partij gekozen, hoofdzakelijk omdat ik geen partij wilde kiezen voor degene die daar wel recht op had. En dat wilde ik niet omdat het juist degene was met wie ik de minste band had. En vooral het argument dat ik die keuze wél zou maken als ik wist wat er was gebeurd, terwijl dat niet kon worden verteld, was voor mij de reden om aan de zijlijn te blijven staan. Want als ik het niet mocht weten, of niet wist, waarop zou ik dan mijn steun of oordeel moeten baseren? En onbewust gaf ik daarmee toch ook een oordeel over de situatie.

Zoals gezegd ben ik inmiddels bijna 40 jaar ouder en heb inmiddels geleerd dat ik het toen anders had kunnen en ook moeten doen. Want natuurlijk had ik de gekwetste van de twee moeten steunen, ook al wist ik niet alles. En zelfs als oudste zoon, ook al was ik volwassen en zelf al getrouwd, had ik niet het recht op alles. En ik begrijp inmiddels door de niet zo feestelijke momenten in mijn eigen leven dat er gewoon zaken zijn die je niet vertelt, niet kan of wil vertellen of domweg niet mag vertellen, behalve aan die enkele persoon aan wie je alles vertelt.

Gelukkig heb ik ook geleerd mij niet meer zoveel aan te trekken van het oordeel van buitenaf, omdat dat oordeel vaak gebaseerd is op de eigen waarheid van die persoon. Een waarheid die grotendeels bestaat uit een eigen invulling en die ik niet kan of wil of domweg niet mag veranderen. En dan is het ook goed en dan kan ik het dan ook redelijk goed van mij af zetten. Dat lukt mij in het ene geval beter en sneller dan het andere, omdat het soms uit een zeer onverwachte hoek komt of van iemand van wie je meer begrip of krediet had verwacht. Maar ik weet altijd dat ik mijzelf in ieder geval zonder voorbehoud in de spiegel kan blijven aankijken. En dan zie ik steeds minder builen op mijn grote hoofd.

Als ik nou jou was
en jij dan mij was 
als dat zou kunnen
en we konden kijken
in elkaars hoofd
met elkaar’s geest
als je alles kon bekijken met andere ogen
dan zul je zien dat je steeds ziende blind bent geweest

De Dijk – Ga in mijn schoenen staan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.