Gezondheid,  Leven

Onvermijdelijk

Er zijn heel veel dingen onvermijdelijk. Vanaf het moment dat wij geboren worden gaat er heel veel vanzelf, zolang wij maar voldoende eten, drinken en zuurstof krijgen. De meesten van ons groeien dan in een gestaag tempo door tot wij op enig moment volwassen zijn, in ieder geval lichamelijk volwassen. En met een beetje geluk hebben wij in onze genen een redelijk goede gezondheid meegekregen en kunnen wij in ons welvarende deel van de wereld vrij zorgeloos ouder worden. Maar ongemerkt en onvermijdelijk is er al vrij snel een ander proces op gang gekomen.

De meeste van ons, en helaas geldt dat niet voor iedereen, zijn aan het begin van hun leven redelijk fit en gezond. En als het goed is weten wij dan ook redelijk goed wat wij moeten doen om zo lang mogelijk fit en gezond te blijven. Dat wist ik als jong volwassene, héél lang geleden, natuurlijk ook wel, maar uiteraard deed ik mijn uiterste best om net te doen alsof ik die regels aan mijn laars kon lappen. En dus rookte ik teveel, dronk misschien iets meer niet alcoholvrije drank dan goed voor mij was en was het bord waarop mijn, te vaak niet gezonde, eten werd gedeponeerd nooit groot genoeg. En bewegen deed ik van mijn voordeur tot de auto.

Ik ben op enig moment wijzer geworden, en niet alleen ouder, en dus lap ik geen regels die met mijn gezondheid te maken meer aan mijn laars. Ik ben meer dan 10 jaar geleden gestopt met roken, nog langer geleden gezonder gaan eten en ben zelfs hardlopen leuk gaan vinden. En volgens mij valt mijn niet alcoholvrije drankgebruik ook wel mee. Ik voelde mij dan ook best al fit en gezond, al bleek dat nog net iets beter te kunnen toen Mikkie voor mij ging koken. En dus eet ik sinds een jaar nóg gezonder en regelmatiger, en daardoor vind ik dat ik één keer per week een klein gezelligheidssigaartje mag roken. Al moet het er dan wel bij één blijven.

En inmiddels ben ik dan wel wijzer geworden, maar onvermijdelijk ook ouder. En ook al voel ik mij gezond en fit, en ik ga er van uit dat ik dat ook ben, dan toch blijkt dat héél lang geleden begonnen proces ongemerkt en voor mij ongezien gewoon door te zijn gegaan. Natuurlijk zie ik de gevolgen van dat proces in de spiegel, want mijn ogen deden het al die tijd nog prima. En natuurlijk zag ik dat er wat haren van kleur veranderden en dat het er ieder jaar meer waren. En natuurlijk zag ik dat er her en der wat lachrimpeltjes ontstonden, al vond ik wel dat mijn nek en kuiten vreemde plekken waren voor lachrimpeltjes. En dat er ook van de van kleur veranderde haren in de borstel achterbleven en niet meer aangroeiden wist ik ook te negeren.

Maar in de laatste weken waren die verschijnselen van het verouderingsproces iets minder zichtbaar. En dat was niet omdat ik een spectaculaire anti-rimpelcreme of haargroeimiddel heb ontdekt, maar gewoon omdat ze voor mij minder goed zichtbaar waren. En de conclusie en daarop volgende stap richting de opticien waren dus ook onvermijdelijk, want om zelf nog goed te kunnen lezen wat ik hier zo af en toe schrijf zal ik mijn ogen voortaan moeten ondersteunen met een hulpmiddel.

Dat deed ik de laatste jaren al in de vakantie om meer ontspannen een boek te kunnen lezen, en dus had ik al niet meer het gezichtsvermogen van een jonge god, maar dat ik nu ineens niet meer goed kan lezen welke wijnen op de menukaart staan is wel lastig. En ik zit misschien nog een beetje in de ontkenningsfase, want ik realiseer mij, terwijl ik teruglees wat ik hier heb geschreven, dat het lijkt alsof ik heb vermeden om het woord ‘leesbril’ te gebruiken.

Dus nu is het gewoon voor iedereen, en vooral voor mijzelf, duidelijk dat ook en zelfs ik mij onvermijdelijk gewoon moet houden aan de regels. De regels van gezond leven én de regels van het universum waarin veroudering zonder gevolgen niet bestaat. Blijk ik toch gewoon een normaal mens te zijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.