Nog geen idee

Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

Geheel onverwacht stappen wij over een maand in de auto om via Chamonix naar Piemonte te rijden en daar mijn verjaardag te vieren. Ik weet niet meer precies of die verjaardag de aanleiding was, het zal ongetwijfeld niet zo zijn, maar ik was redelijk makkelijk over te halen om weer eens voor zo’n ritje achter het stuur van de auto te stappen. Het gaat dit keer alleen op een andere manier dan tussen 1994 en 2007, en nog een keer in 2012, toen ik jaarlijks en af en toe twee keer per jaar heel snel op de plaats van bestemming wilde zijn en zonder stoppen naar Rome reed. Dit keer begint de vakantie niet pas op de plaats van bestemming maar al als wij de koffers en de koelbox in de auto zetten. En de cruise control gaat niet pas na meer dan 1.000 kilometer uit maar wordt regelmatig gestoord omdat er onderweg ergens een grasveld is waar koffie wordt gedronken of wat wordt gegeten.

En daar begint de heimwee een beetje een rol te spelen. Want ook al stopte ik onderweg nooit omdat ik haast had om op vakantie te gaan, er was wel altijd een koelbox met eten en een thermoskan met koffie mee zodat de vakantie toch al een beetje begon als wij onderweg waren. En de vakantie was niet begonnen zonder krentenbollen met oude kaas en kleffe broodjes met gebakken ei met ham. Dat laatste deden Sandra en ik natuurlijk ook toen wij uit nostalgische overwegingen nog een keer samen met de auto via naar Rome reden, al hebben wij toen wel onderweg een nachtje in een hotel geslapen. Ik was per slot van rekening geen 20 meer, en ook geen 40, en het was in mijn hoofd al wat rustiger geworden.

Het is nu, 6 jaar na de laatste autovakantie naar Italië, nóg een stukje rustiger in mijn hoofd, en dat voelt helemaal niet verkeerd. En daarom begint mijn en onze vakantie dit keer heel anders dan mijn omgeving vroeger van mij gewend was. In plaats van mij alleen maar te verheugen op de bestemming, want als Italië de bestemming is doe ik dat altijd net een beetje meer, verheug ik mij nu ook op de tussenstops onderweg met lekkere etenswaren uit de koelbox en verheug ik mij zelfs op een paar dagen rondwandelen in het niet-Italiaanse deel van de Alpen. En vooral dat laatste was in het verleden onbespreekbaar.  Maar alles is anders, in mij en rondom mij.

Dit keer is Piemonte de eindbestemming en daar zijn wij allebei nog nooit geweest, en dat maakt het ook leuk. Het vooruitzicht van het ontdekken van een nog onbekend stukje van Italië, bekend van lekkere wijnen en truffels, maakt het ook extra aantrekkelijk. Geen grote en historische steden, hoe mooi ook, maar landelijke rust met een verblijf in een tot een prachtig hotel verbouwd oud klooster maakt deze vakantie nu al bijzonder. En anders, al is het maar omdat het de eerste keer is dat ik mijn verjaardag in Italië vier.

En als wij terugkomen, al wil ik daar nog helemaal niet aan denken want het lijkt op werk, moet de knop even om want dan zijn er nog een paar weken om te zorgen dat mijn huis leeg opgeleverd wordt en dat er letterlijk iets afgesloten wordt. En ook dat laatste geeft een stukje extra rust, hoe gek dat misschien ook klinkt, maar dat is hoe het bij mij werkt. En daarna gaan wij eens denken aan de maand oktober met onder andere de volgende vakantie, en dat is dan eigenlijk de échte vakantie, naar Bali in de agenda. Dat is best wel anders dan Italië, enigszins, maar wordt om de één of andere reden bijzonder Al is het maar omdat het op die bijzondere plek is dat Mikkie haar verjaardag viert. Volgend jaar vieren wij onze verjaardag weer gewoon thuis. Denk ik.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.