Muziek en herinneringen

Muziek is voor mij op de één of andere manier altijd verbonden met bepaalde herinneringen, en andersom. Ik zit iedere dag gemiddeld een uur of vier achter het stuur van mijn voiture, en dankzij de moderne technologie kan ik in die tijd beschikken over een enorme muziekbibliotheek en vrijwel alle radiozenders die er bestaan. En dat maakt iedere rit heel erg afwisselend, waarbij ik de ene keer muziek uitzoek die ineens in mijn herinnering naar boven komt en ik de andere keer door muziek kwijtgeraakte herinneringen terugvind. Overigens heet mijn auto geen voiture maar tegen alle logica in gebruiken de  Fransen een zo elegant klinkende naam voor alles op vier wielen, zelfs voor mijn voiture.

Mijn geheugen is nogal selectief en past bij mijn karakter. Ik heb geen jeugdtrauma’s opgelopen omdat ik mij de eventuele redenen voor jeugdtrauma’s niet kan herinneren. Ondanks het feit dat mijn jeugd zich volledig in zwart-wit afspeelde, dankzij mijn vader die al een 8mm-camera had in de tijd dat de meeste mensen al blij waren dat zij de boodschappen konden betalen, voelt mijn jeugd niet donker en grijs. En dat zal iets met mijn karakter te maken hebben, want mijn vier jaar jongere broer is nét even anders in elkaar geschroefd en kan zich bijna alleen maar vervelende dingen herinneren. Overigens is dat dezelfde broer die bij alles wat de overheid bedenkt en verandert en waar hij ‘last’ van heeft, zeker weet dat dit uitsluitend is bedacht om hem persoonlijk dwars te zitten. Nee, het is geen lachebekje.

En dus zit ik iedere dag in mijn ding op wielen, en ik ga het geen voiture meer noemen, en heb dan vaak plezier bij de eerste tonen van een bepaald nummer op de radio waar ik leuke herinneringen aan heb. Herinneringen aan een eerste vriendinnetje op de middelbare school, aan schoolfeestjes, aan een vriendje die even niet oplette toen hij weg wilde rennen en er een lantaarnpaal in de weg stond, aan nét te dun ijs waar ik overheen wilde lopen om te laten zien dat ik niet bang was en aan nog veel meer. En dat geheugen werkt af en toe wel heel vreemd, want het kan ook geuren oproepen die exact passen bij de beelden en dan ben ik gewoon weer in de tuin aan het werk op 1ste Paasdag 1980, terwijl ik de ballen verstand had van wat ik aan het doen was en daar de slappe lach van kreeg. En tot op de dag van vandaag heeft muziek nog nooit een vervelende herinnering opgeroepen, hoe vreemd dat misschien ook klinkt.

Maar bij de vervelende gebeurtenissen in mijn leven speelde muziek geen rol, bijna alsof ik wilde voorkomen dat die vervelende momenten door de associatie met muziek te belangrijk zouden worden. En dan mogelijkerwijs de overwegend leuke momenten zouden gaan verdringen, zoals bij mijn niet zo vrolijke broertje al bijna een mensenleven het geval is. Om mij de vervelende momenten in mijn leven te herinneren heb ik dan ook geen muziek nodig, maar juist de stilte, en dan kan ik er even rustig bij stilstaan en het een plek geven zodat ik ook zelf weet en het gevoel heb dat ook daar de ruimte voor is. En daarna is er altijd weer ruimte en tijd voor muziek, en herinneringen.

En soms roept muziek geen speciale herinneringen op maar hoor ik ineens een nummer wat ik zomaar 30 jaar of langer niet heb gehoord, en dan blijk ik het ineens woordelijk mee te kunnen zingen. Alsof er ergens een deurtje in mijn hoofd open gaat waarachter de tekst van dat nummer is opgeborgen en ik het bijna kan lezen. Vanavond was ik bijna thuis, na ruim twee uur van de ene file in de andere terecht te zijn gekomen, en ineens zat ik tot mijn eigen verbazing, vanuit mijn onderbewustzijn  en foutloos ‘Entangled’ mee te zingen. Van een LP, want CD’s bestonden nog niet, uit 1976 die ongetwijfeld als CD nog ergens in een lade ligt maar al heel lang niet meer gedraaid is. En in de loop van dat nummer zat ik ineens weer in de zomer van dat jaar in het Congresgebouw in Den Haag bij het eerste optreden van Genesis na het vertrek van Peter Gabriel, en zag ik de dansende palmbomen bij het nummer ‘Supper’s Ready’ en was ik gewoon weer, of nog steeds, 19 jaar oud. Compleet met lang haar en een baard. En nee, er waren nog geen grote videoschermen en wij gingen gewoon uit ons dak van dansende opblaaspalmen. En eenmaal thuis, en mij in de badkamer omkledend om te gaan hardlopen, was ik bijna verbaasd toen ik in de spiegel zag dat het lange haar en de baard verdwenen waren.

En zo zit ik op dit moment waarschijnlijk weer in la mia macchina, wat ook een veel te mooi woord is voor dat waar ik mij in voortbeweeg, en vraagt de zich om mij heen met met dezelfde snelheid voortbewegende meute zich waarschijnlijk af waarom ik zingend in plaats van mij ergerend in de file zit. Het zijn gewoon de herinneringen aan leuke dingen, of de vooruitzichten van nog de nog komende leuke herinneringen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.