Koud

Het is al een paar dagen koud en ik geef het nu toe, en daardoor is het officieel; ik ben een watje. Of beter gezegd, ik heb er gewoon een hekel aan als het koud is. Natuurlijk is er wel een verschil tussen koud en koud, maar in de laatste week van februari was het écht koud. En ik begin nu dan ook het concept van ‘overwinteren’ te begrijpen, al vind ik de beelden die ik daarvan zo af en toe op TV zie langskomen dan weer niet zo aanlokkelijk.Er is een tijd geweest dat het mij niet deerde als het koud was, en mijn standaard reactie was dan altijd dat kou tussen je oren zat. En die ene winterjas die ik in de kast had hangen was alleen voor de winterse strandwandelingen, en de rest van de tijd liep ik gewoon zonder jas naar buiten. Maar ergens in de loop van de tijd is er in mijn hoofd dus iets veranderd. Waarschijnlijk is er tussen mijn oren geen ruimte meer voor de kou waardoor de rest van mijn lichaam er mee moet zien om te gaan. En dat is niet eenvoudig.

Aan de andere kant ben ik nog nooit zo eenvoudig door de eerste maanden van het jaar heen gewandeld, en is mijn gebruikelijke winterdip dit jaar achterwege gebleven. En ook al lijkt het door de windchill van ongeveer -17 graden buiten nog hartje winter te zijn, het is inmiddels maart en dat betekent dat de meteorologische lente is begonnen. En als ik in de agenda kijk zie ik dat wij over 7 weken ergens in Firenze op een dakterras ontbijten. En vervolgens in onze cabrio door Toscane toeren met het zonnetje hoog aan de lucht. En tegen die tijd ben ik deze laatste week allang vergeten en ga ik het nooit meer over mijn winterdip hebben.

Maar als ik aan de wat verdere toekomst denk dan valt ergens in mijn hoofd regelmatig de kreet ‘overwinteren’. Maar dat wordt dan in ieder geval niet een overwintering op de Canarische eilanden met een puzzelboekje en een breiwerkje. Mijn beeld van onze overwintering is een trektocht met onze caravan door Portugal en Zuid-Spanje, zonder gezellige bingo-avonden met lotgenoten maar met een goed boek en goede muziek. En ook in Zuid-Italië en op Sicilië gaan wij ons wel vermaken. Ergens in de steeds minder verre toekomst, want de tijd dat wij alle tijd aan onszelf gaan hebben begint aan de horizon te verschijnen. Er zijn vervelender zaken om aan de horizon te zien.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.