Kamperen

Ik kan mij niet anders herinneren dan dat ik met mijn ouders iedere zomer ging kamperen. De eerste kampeervakantie die mij nog helder voor de geest staat moet in 1963 of 1964 zijn geweest, en ik weet niet meer wat het uiteindelijke reisdoel was, maar wel dat wij met autopech zijn gestrand in België. Een gebroken cardanas zorgde ervoor dat mijn vader een deel van de vakantie op zijn rug onder de auto doorbracht en dat de rest van het gezin een leuke tijd had op een camping in de buurt van de grotten van Han en de watervallen van Coo.En het zal best wel uniek zijn geweest voor die tijd dat wij met de auto naar het buitenland gingen, en dan ook nog eens gingen kamperen, maar dat was ik  mij natuurlijk niet echt bewust. Die bewustwording kwam later pas. Kamperen is mij dus met de paplepel ingegoten. En dankzij de reislust van mijn ouders leerde ik niet alleen al op jonge leeftijd dat kamperen leuk is, maar ook dat de autoreis naar de bestemming al vakantie is. En dat Italië uiteindelijk de vaste bestemming werd was ook helemaal niet vervelend.

De eerste keer dat ik als 17-jarige alleen met vrienden op vakantie ging, met een rugzak met tentje en slaapzak, kwam ik uiteindelijk via Joegoslavië en Griekenland weer in Italië terecht. En daar bleef ik met veel plezier een paar weken in mijn kleine sheltertentje bivakkeren. Een paar jaar later, toen ik getrouwd en gesetteld was, werden er al snel kampeerspullen aangeschaft en zo reed ik in 1982 voor de eerste keer zelf door Duitsland en Zwitserland naar een camping in het pittoreske Porlezza. Met in de kofferbak een tent, een paar luchtbedden en slaapzakken en nog wat bij elkaar gescharrelde spullen. En dat was meteen voorlopig de laatste keer dat er werd gekampeerd, want de liefde voor het kamperen was niet echt een gedeelde liefde. En dat bleef zo tot er ergens begin jaren 90 een compromis werd gesloten. Toen reden wij met ons gezin wel met de auto naar Italië, maar dan zonder tent en andere primitieve gebruiksmiddelen. Die eerste keer hadden wij aan het Lago di Caldenazzo een huisje gehuurd, maar in de jaren daarna huurden wij een stacaravan. En dat was bijna kamperen, of er was in ieder geval uitzicht vanuit het raam op échte kampeerders.

Jaren later, het was inmiddels 2004, was ik niet meer getrouwd en ging ik alleen met de kinderen en wat aanhang op vakantie en had ik via Marktplaats weer een tent en andere attributen aangeschaft. Compromissen waren niet meer nodig en dus kon er weer met veel plezier gekampeerd worden. En dat kamperen bleef ik ook met veel plezier ieder jaar doen, en uiteraard in Italië, maar dat duurde niet langer dan 4 jaar. En dus stond mijn tent in 2007 voor de laatste keer op camping Roma Flash Sporting aan het Lago di Bracciano. Een jaar later ging de vakantie als opnieuw getrouwd man weliswaar naar Italië maar werd er niet gekampeerd, en kwam het ook nooit echt tot een kampeer-compromis. De stacaravan werd wel een keer geprobeerd maar werd geen succes, en dus werd er een ander compromis bereikt. De auto werd als vervoermiddel ingeruild voor het vliegtuig en in plaats van de tent werd er overnacht in een appartement. Maar ook dat waren prima vakanties en ook door de afwisseling met autotripjes door de VS voelde het nooit alsof ik iets heb gemist. En zo verdween het kamperen steeds verder naar de achtergrond.

En nu is het 2018 en is de wereld, mijn wereld, weer veranderd. Mijn wereld is vorig jaar getroffen door een aardbeving met als gevolg dat ik ineens alleen verder moest en aan mijn nieuwe wereld moest bouwen. Dat opbouwen was best lastig en ging in het begin met vallen en opstaan, en leverde de nodige blauwe plekken op. Maar met iedere blauwe plek was ik ook een ervaring rijker en werd ik, zonder dat ik mij dat bewust was,  klaargestoomd voor mijn nieuwe wereld. Maar die nieuwe wereld was niet alleen voor mij gereserveerd, maar er bleek nog iemand anders op hetzelfde moment naar onderweg te zijn waardoor onze paden elkaar kruisten. En vanaf het moment dat wij wisten dat onze paden niet zomaar bij elkaar zijn gekomen hebben wij het over ónze wereld, een wereld waarin het vooral gaat over synchroniciteit en een mooie toekomst. Die nieuwe wereld begint er inmiddels heel mooi uit te zien maar is nog niet helemaal klaar. De fundering en de muren staan en het geheel is inmiddels wind- en waterdicht én er wordt druk gewerkt aan de afwerking. Maar tijdens het afwerken hebben wij het onder andere ook veel over de toekomst.

In onze toekomst hebben wij steeds meer vrije tijd, en in die vrije tijd willen wij allebei graag kamperen. En daardoor werd ik mij pas bewust dat ik dat al ruim 30 jaar, met een korte onderbreking, enorm heb gemist. En als voorpret hebben wij het over een camper gehad, en over een caravan, en de voor- en nadelen van beiden besproken. En kort geleden zijn wij eens rond gaan kijken en liepen toen tegen een caravan aan en zijn verkocht. Een prachtig retro-model waarin ook genoeg ruimte is voor de flaneerjurkjes en yogamatje van mijn kampeergezel, en niet alleen voor mijn hoed en zonnebril. En dankzij die caravan is er weer een stukje aan onze nieuwe wereld, of het beeld van hoe die wereld eruit gaat zien, toegevoegd. En ik weet dat vooral ik nog even wat tijd nodig zal hebben voor de afwerking van mijn deel van onze nieuwe wereld. Maar het vooruitzicht van door Europa toeren met onze caravan achter de auto, en het gevoel van de samen gedeelde vrijheid, maakt mij best ongeduldig.

3 gedachten over “Kamperen”

  1. Mooi verhaal Peter. Hopelijk gaan jullie samen veel mooie reizen maken. Wie weet komen we elkaar een keer tegen. Want ook wij touren maar dan met onze camper.
    Groetjes van Karin

    1. Een ontroerend verhaal en hoop dat jullie samen heel veel plezier zullen hebbenin die mooie caravan. Reizen is zo de moeite waard.
      Geniet er van Liesbeth

  2. Wij komen gewoon gezellig eens langs die kampeerplek onderweg naar onze vakantiebestemming; en wie weet kamperen we wel één nachtje mee 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.