Gezondheid,  Hardlopen

Ik ben een mens

Ook ik blijk toch gewoon een mens te zijn. Niet onkwetsbaar, niet onverslijtbaar, maar ik zit gewoon in elkaar zoals ieder ander mens. Denk ik. Een beetje.

Ik heb best wel lang gedacht dat ik redelijk onkwetsbaar en onverslijtbaar ben. En dat ben ik ook wel een beetje. Ik heb een sterk gestel, ben vrijwel nooit ziek en als ik dan ziek ben dan is het hooguit een dag en in het ergste geval twee. Verkoudheid was tot dit jaar een onbekend begrip en allergieën ken ik van echtgenote, kinderen en nogal wat mensen in mijn iets minder directe omgeving. Eten kan ik alles zonder daar nadelige gevolgen van te ondervinden, op omvang en gewicht na en zelfs dat is inmiddels redelijk onder controle. Al moet ik daar dan wel iets voor doen in de vorm van gezond eten. Maar van een menu zonder kroketten, frikandellen, gebakken aardappelen en vette sauzen is nog nooit iemand dood gegaan. Behalve in Biafra dan maar daar hadden ze een menu waar ook geen ander eten in voor kwam.

Dat ik onverslijtbaar en onkwetsbaar zou zijn zorgt er ook voor dat ik bij het sporten gewoon doe waar ik zin in heb en ook vind dat het gewoon moet kunnen. Dus hardlopen doe ik zo ver en zo lang als ik kan en ook op de sportschool vind ik dat ik altijd wel zwaardere gewichten kan trekken dan er geadviseerd wordt. En dat ik dan geen 20 meer ben, zelfs geen 30, is iets wat anderen vinden maar waar ik zelf geen last van hoef te hebben. En een beetje spierpijn hoort daar dan misschien een beetje bij, denk ik.

Maar toch doet ook mijn lichaam niet altijd wat ik denk wat het zou moeten kunnen.  Of wat ik vind wat het zou moeten kunnen. Op donderdag gaan Josje en ik naar hardlooptraining, een gezellige groep mensen die extra gemotiveerd worden door het samen lopen en het samen doelen stellen. En ook ik blijk het leuk te vinden om daar deel van uit te maken, om ook daardoor wat meer te integreren in de omgeving waar ik woon. Tijdens die training hebben wij ook een hoop lol, al is het maar met het in de maling nemen van de trainer die voor mij een gewillig mikpunt is. Die groep maakt zo inmiddels vorderingen en een aantal van de vrouwelijke lopers gaan onder aanvoering van Josje meedoen aan de Marikenloop. En dan wordt het natuurlijk ook tijd voor echte trainingen, zoals een interval met de nodige squats en sprongen.

Het gevolg was dat gisteren mijn bovenbenen wat zwaar aanvoelden maar ik had van tevoren een duurloop van 12 kilometer uitgestippeld en die ging ik natuurlijk gewoon lopen. Ik wel. Want ik ben onverslijtbaar. Maar ik blijk dan toch een gewoon mens te zijn want ik ben dan wel onverslijtbaar, mijn bovenbenen dachten daar heel anders over en hadden er na een drie kilometer duidelijk geen zin meer in. Ik kan dan nog redelijk lang denken dat mijn bovenbenen gewoon aan mijn hoofd moeten gehoorzamen, maar na vijf kilometer bleken mijn benen het toch te winnen. En dat was net op het punt dat er weggetje naar links ging, in de richting van waar ons huis woont. En mijn eigenwijsheid gaf het op, snakte naar de luie stoel op ons dakterras samen met mijn bovenbenen en de rest van mijn lichaam. Mijn hoofd snapte het inmiddels ook. Net als ieder ander kan dus zelfs ik niet een best wel zware interval- en beenspiertraining doen en de volgende dag vrolijk met de muziek meeneuriënd gaan hardlopen zonder mijn beenspieren de kans te geven te herstellen.

Ik ben best wel blij dat ik een gewoon mens ben. In meerdere opzichten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.