House For Sale

Het is niet de eerste keer, en misschien zelfs niet de laatste, dat er in de voortuin van de plek waar ik woon een bord staat met “House For Sale”. En dat het misschien niet de laatste keer is zeg ik ook omdat ik de vorige keer wel zeker dacht te weten dat het de laatste keer zou zijn. Ik ben nu eenmaal niet zo’n liefhebber van verhuizen, en dan niet omdat ik slecht wen aan een nieuwe plek maar vooral omdat het in- en uitpakken zo’n gedoe is. En dan staat er toch na 16 maanden alweer een bord in de tuin en staan de foto’s van mijn Apeldoornse stulp op Funda.

Ik heb 10 jaar in Apeldoorn gewoond en dat is niet omdat ik het zo’n geweldige plaats vind. Ik kan mij eerlijk gezegd niet voorstellen dat er ook maar iemand is die ’s ochtends wakker wordt en spontaan bedenkt om in Apeldoorn te gaan wonen. Maar misschien komt dat ook omdat mijn roots in Amsterdam liggen en dan zoek je misschien iets wat je niet zo snel vindt. Ik heb mij dan ook nooit echt thuis gevoeld in mijn laatste woonplaats, maar ik kwam wel graag thuis in mijn huis omdat het een thuis was. Tot ik na de laatste verhuizing onverwacht en volledig onvoorbereid er alleen voor stond en ik mij niet alleen in mijn woonplaats maar ook in mijn huis niet meer thuis voelde.

In eerste instantie dacht ik dat het een kwestie van tijd zou zijn. De tijd moest wat dingen helen en in de periode van heling zou het thuisgevoel wel komen, hoopte ik wel maar geloofde ik zelf nog het minst. Want tegelijkertijd had ik al besloten dat ik uiteindelijk niet ergens wilde blijven wonen waar ik mij in de omgeving niet thuis voelde. En dat uiteindelijk zou ergens samenvallen met het moment dat ik zou stoppen met werken, en dat laatste was iets wat ik mij ook nog niet kon voorstellen. Maar het is een feit dat het einde van mijn werkzame leven in zicht begint te komen, ook al is dat pas over ongeveer 6 jaar. En het idee om ergens te wonen waar je niet thuis bent als je heel veel vrije tijd hebt benauwde mij enorm.

En ergens in die eerste 6 maanden van mijn eenzame heling, waarin ik met allerlei zelf opgezochte maar ook ongevraagd op mijn pad gegroeide obstakels werd geconfronteerd, besloot ik al dat het onzin zou zijn om, toen nog 7 jaar, te wachten met het zoeken naar een nieuwe thuisplek. En ik wist al snel dat ik die nieuwe plek zou gaan zoeken in het westen van het land, gewoon omdat ik daar vandaan kom. Terug naar de bewoonde wereld noemde ik dat inwendig ook wel. En zo voelde dat ook, want de stilte en de rust van de provincie en mijn woonplaats was oorverdovend. Vanaf dat moment werden er strepen onder zaken gezet en zo vertrok ik vol goede moed naar het laatste zelf opgezochte obstakel, de eerste vakantie waarin ik moest proberen mijzelf te vermaken. Dat laatste lukte maar een paar dagen, want ik liet mijn vakantiebestemming al snel weer voor wat het was omdat ik mij daar nog minder thuis voelde.

En zo was het inmiddels medio september 2017 geworden en was er ergens besloten dat het wel weer goed was geweest, alsof ik voor een soort van examen was geslaagd en verder kon gaan met mijn leven. Verder kon gaan zoals ik het grootste deel van mijn leven heb gedaan, wetend dat ik zelf verantwoordelijk ben voor de keuzes die ik maak en dat ik er ook zelf voor kies om over een obstakel heen te klimmen of er de rest van mijn leven tegenaan te leunen. En ik kies altijd voor de klauterpartij omdat ik heb geleerd dat je daar sterker van wordt en energie van krijgt, en ook dat er dan veel moois op je nog ongebaande pad komt en je uiteindelijk nog sneller heelt.

Iets meer dan twee maanden geleden vertelde mijn gevoel mij dat ik voldoende geheeld was om te besluiten het bord in mijn tuin te zetten en de volgende streep en stap te zetten, en toen het bord er stond voelde het goed en wist ik dat het nog beter zou worden. Alleen het idee dat ik alles weer mag gaan inpakken is even iets minder, maar het is voorlopig voor de laatste keer………..

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.