Hoe Ver?!

Ik heb al best een stukje gevlogen in mijn leven, zowel voor vakantie als voor mijn werk. Meestal was ik mij er dan van tevoren wel van bewust hoe ver ik ging vliegen, maar deze week is de eerste keer dat ik bij het boeken van tickets voor een vakantie dacht: Hoe Ver? !  Het is dus ver! Verder dan ik tot op heden voor mijn plezier heb gevlogen.Vliegen is ook iets wat ik heel lang niet voor mijn plezier heb gedaan. In mijn jonge jaren was vliegen niet iets wat iedereen zomaar maar even deed, maar door de familie in de U.S.A. was er voor mijn ouders een aanleiding om daar voor te sparen. En dus vloog ik al in 1965 voor de eerste keer de Atlantische Oceaan over, in een vliegtuig met propellers die het ook nog niet in één keer haalde en in Reykjavik even moest bijtanken. Ik kan mij daar niet echt veel van herinneren, niet meer dan dat ik vanaf het platform, onder aan de trap, dacht dat het vliegtuig best wel heel groot was.

Dat heen en weer naar naar New York vliegen hebben wij daarna nog een paar keer gedaan, maar de jaarlijkse vakantie ging gewoon met de auto naar een zonnige kampeerbestemming. En toen ik later op eigen benen stond was vliegen ook nog niet iets wat je op regelmatige basis deed, wij tenminste niet. En al helemaal niet toen ik in 1987 plotseling vliegangst had opgelopen na een véél te hobbelige vlucht van Athene naar Amsterdam, na de Europacup-finale van Ajax tegen Lokomotiv Leipzig. En die vliegangst hield mij een tijdje met beide benen op de grond. Tot ik meer dan 10 jaar later voor mijn werk moest gaan vliegen en even moest doorbijten.

Ik was daarna van mijn vliegangst af en heb vanaf die tijd op allerlei continenten gewerkt en ook voor de vakanties zochten wij bestemmingen op die wat lastig met de auto waren te bereiken. Vliegen was inmiddels zo gewoon geworden dat ik vaak al sliep als het toestel richting startbaan reed, en de tijd die ik niet slapend doorbracht verveelde ik mij vooral. En na een uur of 6 was ik het meestal wel zat en wilde ik er eigenlijk wel weer uit. Ik ben gek op frisse lucht en kan wat lastig stilzitten. Ik heb dan ook nooit zomaar vrijwillig echt verre bestemmingen opgezocht.

De laatste jaren werden vakanties voor mij steeds belangrijker, niet alleen om de accu op te laden maar ook om de grijsheid van de wintermaanden door te komen. Naarmate het donkerder wordt en de dagen meer donkere uren kennen dan lichte wordt het bij mij van binnen ook wat grijs. En één van de dingen die ik doe om de duisternis van de winter door te komen is mij verheugen op de vakantie, en door het boeken van een vakantie begint de voorpret en wordt mijn inwendige al zonniger. Dat begint dan eerst met het bepalen van de bestemming, vervolgens het zoeken naar de gunstigste prijs voor tickets en daarna wordt het verblijf uitgezocht. En iedere muisklik waarmee iets wordt vastgelegd voegt dan een zonnestraaltje aan mijn humeur toe. En inmiddels gaat mijn humeur redelijk richting voorjaar, al moest ik wel even slikken toen ik bij het boeken van de tickets zag hoe lang ik in een vliegtuigstoel mag zitten. En toen ik het even checkte op Google Maps dacht ik: Hoe Ver?!

De bestemming van dit jaar is Bali, en dat is best ver. Maar het is een bestemming die ik 30 jaar geleden al in mijn hoofd had, net als mijn schoonvader, en wij hadden het er heel vaak over. Maar met zijn overlijden was ik mijn partner in crime kwijt en zo verdween Bali steeds meer uit mijn hoofd, want er was daarna domweg niemand die zo ver met mij wilde vliegen. En het is ook geen bestemming waar je even alleen naartoe gaat, ik tenminste niet. En omdat ik ook niet echt behoefte heb aan groepsreizen had ik een verre bestemming al uit mijn hoofd gezet, zonder mij dat echt bewust te zijn. Maar ik schreef al eerder dat er sprake is van een nieuwe wereld, en in die nieuwe wereld wil mijn nieuwe partner in crime wel héél ver met mij vliegen, en andersom. En dus gaan wij naar Bali. Ook al bleek dat eigenlijk wel een stuk verder dan ik dacht. Maar ik denk dat bijna 16 uur in een vliegtuigstoel doorbrengen, waarvan de eerste 13 uur en 45 minuten aan één stuk, niet veel erger is dan in één keer in 17 uur naar Rome rijden. En dat laatste heb ik meer dan ééns gedaan.

In ieder geval is nu mijn interne winter weer grotendeels voorbij, nu de tickets geboekt zijn, en zorgt de voorpret voor het doorstaan van de laatste grijze dagen tot de lente echt begint. Al zal ik in de komende maanden nog steeds wel af en toe denken: Hoe Ver??

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.