Het lijkt een obsessie

Ik ben nooit eerder in mijn leven echt een sporter geweest, heb ook nooit de intentie gehad om mij met iets sportiefs bezig te houden. Voetballen was leuk genoeg om dat samen met vriendjes te doen en gek genoeg was ik er wel goed genoeg in om uiteindelijk op een redelijk niveau te spelen. Ik weet nu dat als ik het ook echt leuk had gevonden ik het veel langer en ook op een veel hoger niveau zou hebben gedaan, in plaats van te stoppen omdat ik op een steeds lager niveau kwam te spelen waardoor het ook steeds minder leuk werd.

Het vervelende is dat ik als kind al de aanleg had om zwaar te worden maar daar niet echt last van had zolang ik nog een beetje aan lichaamsbeweging deed, maar na het stoppen met voetballen ging dat natuurlijk wel een rol spelen. En in de loop der tijd ontwikkelde ik uiteindelijk een eet- en gewichtsprobleem. Ik ‘probeerde’ daar zo af en toe wel iets aan te doen, maar dat was meer voor de buitenwereld dan voor mijzelf want sporten was niets voor mij. Als ik al eens probeerde te bewegen was ik heel snel buiten adem en het gevoel van ademnood vond ik vreselijk. En dus groeide ik en hield dat vol tot ik ergens rond de 130 kilo woog, daar waar de weegschaal stopte.

Dat extreme overgewicht ben ik al een tijdje kwijt, al moet ik daar wel alert op blijven want eten is nog steeds lekker en mijn spijsvertering werkt niet helemaal zoals dat bij de meeste mensen werkt. Maar ik begon pas 3 jaar geleden weer iets aan sport te doen omdat Josje bang was zwaarder te worden nadat wij stopten met roken, en zo ontdekte ik het hardlopen. En inmiddels is het bijna een obsessie geworden, een obsessie waarvan ik gelukkig weet dat ik hem binnenkort grotendeels kwijt zal zijn.

Ik loop nu hard sinds oktober 2008, maar dan wel met hindernissen veroorzaakt door blessures. Die blessures zorgden ervoor dat ik iedere keer weer opnieuw moest beginnen waardoor ik ook niet echt de kans kreeg om het écht heel leuk te gaan vinden. Natuurlijk vond ik het inmiddels wel leuk genoeg om het in ieder geval te willen blijven doen, en kreeg ik ook al het idee om misschien een marathon maar in ieder geval de Dam tot Damloop te willen gaan lopen, maar het werd nog niet echt een obsessie. Tot een paar weken geleden.

Ook dit jaar heb ik weer een aantal blessures gehad, maar er zat nog altijd genoeg vooruitgang in om steeds verder en steeds gemakkelijker te lopen en inmiddels wist ik zeker dat die Dam tot Damloop dit jaar zou worden gehaald. En daar begon ik mij dan ook echt in vast te bijten, en ik was de hele week met niet veel andere zaken bezig dan met het hardlopen. Iedere dag het trainingsschema bekijken en bijstellen, na iedere loop alweer bezig met de volgende loop en mijn week bestond misschien zelfs alleen maar uit de drie dagen waarop werd gelopen. En als het dan een keer, om welke reden dan ook, niet doorging of werd verplaatst, dan moest ik echt moeite doen om mijn humeur daardoor niet negatief te laten beïnvloeden. En vorige week verrekte ik mijn linker kuit.

Ik wist op dat moment zeker dat ik de Dam tot Damloop voor dit jaar weer kon vergeten, en gooide de handdoek in de ring. Terwijl Josje die dag verder liep en ik op weg ging naar huis realiseerde ik mij dat het niet het niet halen van de Dam tot Damloop was wat ik het ergste vond, maar misschien meer het feit dat die Dam tot Damloop voor mij een obsessie was geworden. Het was bijna alsof ik eerst die Dam tot Damloop moest hebben gelopen voordat ik volledig voor mijn plezier kon gaan lopen, en dat was misschien zelfs de eerste keer dat ik aan hardlopen kon denken als iets wat ik voor mijn plezier doe. De volgende dag zat ik bij de fysiotherapeut en had ik die handdoek alweer uit die ring teruggepakt, want ik had besloten vanaf nu al voor mijn plezier te gaan lopen en die Dam tot Damloop erbij te doen als dat mogelijk zou zijn. En vanaf dat moment loop ik ontspannen en heb ik het plezier ontdekt, en ben ik voor mijn gevoel vanaf nu een hardloper.

Natuurlijk is het lopen van Amsterdam naar Zaandam nog steeds wel een beetje een obsessie, maar ik verheug mij nu al enorm op de periode daarna. Hardlopen voor mijn plezier, aan sport doen voor mijn plezier en mij daar goed bij voelen. En de volgende evenementen waarin ik, waaraan wij gaan meedoen worden geen obsessie meer, want het lijkt mij gewoon geweldig om straks in februari de 18 kilometer van de Midwintermarathon in Apeldoorn te lopen, de volgende Dam tot Damloop in september 2012 een mooie tijd te gaan lopen en daarna in oktober 2012 de halve marathon van Amsterdam mee te maken. En al die andere dagen dat ik hardloop zijn dan ook leuk

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.