Leven,  Reizen,  Vakantie,  Verbazing

Het kan ook anders

Wij zijn een paar weken ondergedompeld geweest in een andere cultuur, met andere mensen en andere gebruiken en gewoonten. Maar dat het op Bali niet alleen op alle gebieden anders zou zijn, maar dat wij er in ons deel van de wereld heel veel van zouden kunnen leren had ik van tevoren niet echt verwacht. En dan was ik misschien toch wel een beetje een typische Europeaan, gewend aan het idee dat de welvaart en beschaving zich hier tot een niveau heeft ontwikkeld waar de rest van de wereld ook baat bij heeft. Maar dat idee is misschien niet helemaal juist.

Vanaf het allereerste moment dat wij op Bali aankwamen viel mij de vriendelijkheid van de mensen op. En in eerste instantie denk je dan, met een bepaalde vooringenomenheid, dat iedereen natuurlijk zo vriendelijk is omdat je daar als Europeaan met een redelijk gevulde portemonnee het land binnen komt wandelen. En natuurlijk hebben de mensen daar het niet breed en doet iedereen zijn best om voldoende geld bijeen te schrapen om in ieder geval iedere dag te kunnen eten, maar die vriendelijkheid blijkt gewoon aangeboren te zijn en niet te worden beïnvloed door het al dan niet iets kopen.

Op Bali wordt iedereen vanaf zijn of haar geboorte geleerd om respect te hebben. Respect voor de omgeving, voor de natuur, voor andere mensen en voor de goden. En dat stopt niet bij de eigen Hindoe-goden maar dat geldt voor alle goden van ieder geloof. En dus leven daar Hindoes, Moslims, Boeddhisten, Christenen en nog veel meer gelovigen vreedzaam en volledig geïntegreerd naast en met elkaar. En niet alleen leeft iedereen vreedzaam met elkaar samen in ieder dorp, maar iedereen is ook welkom in elkaars tempel en dat is de gewoonste zaak van de wereld. Van hun wereld.

En na ons de eerste dagen te hebben verbaasd over al die wildvreemden die vriendelijk glimlachend naar ons zwaaiden als wij langs liepen, begonnen wij ons steeds veiliger en ook steeds meer thuis te voelen. En door ons veilig en gerespecteerd te voelen, en dat respect ook te tonen voor de plaatselijke gewoonten en gebruiken, zijn wij ook op plaatsen geweest waar de gemiddelde toerist misschien niet zomaar komt.

Zo liepen wij op een dag door de rijstvelden in de buurt van ons hotel en kwamen in een heel klein plaatsje terecht met de naam Cengawi, een onderdeel van Seseh. En omdat wij daar nogal opvielen werden wij door een gewichtig uitziend persoon uitgenodigd om in het Kantor Desa Cemagi koffie en water te komen drinken. En die persoon bleek de plaatselijke burgemeester te zijn die heel trots was op zijn dorp en daar graag over wilde vertellen. Op zich voelden wij ons misschien wel een beetje opgelaten, vooral ook omdat wij niet zo goed wisten wat de plaatselijke gebruiken zijn en wanneer wij weer afscheid konden nemen zonder onbeleefd te zijn.

Toen wij weer buiten stonden en onze weg vervolgden kwamen wij langs een redelijk grote tempel waar wij door iemand naar binnen werden gewenkt. Dat naar binnen gaan was alleen wat lastig omdat wij niet passend gekleed waren, maar de priester kwam meteen naar ons toe en stond ons heel vriendelijk te woord. En al pratend nodigde hij ons uit voor de belangrijke ceremonie voor de Volle Maan die die avond gehouden zou worden. En hij nam alle tijd om ons alles uit te leggen en toen wij aan het einde van de middag in passende kledij terugkwamen vond niemand van de plaatselijke bevolking het vreemd dat wij deelnamen aan de ceremonie. En wij namen niet alleen deel aan de ceremonie maar werden ook op dezelfde manier als de inwoners van het dorp door de priester gezegend.

Wij hebben op Bali geleerd dat het dus wel degelijk anders kan. Dat verdraagzaamheid, respect en in harmonie met elkaar samenleven wel degelijk mogelijk is. En hoe groot is dan het contrast als je weer terug bent en leest wat er in Pakistan gebeurt met een christen die het lef heeft gehad om water te drinken uit dezelfde beker als een moslim. Zij werd uiteindelijk ter dood veroordeeld, heeft negen jaar in de dodencel gezeten en is nu alsnog vrijgesproken en is ondergedoken. En de reactie van een deel van de bevolking is om de straat op te gaan en in demonstraties te eisen dat zij alsnog wordt opgehangen. 

Zo extreem als in Pakistan is het gelukkig niet overal, maar ik denk dat een groot deel van de rest van de wereld heel veel kan leren van de wijze waarop de bevolking van Bali met elkaar omgaat. En met de rest van de wereld bedoel ik ook, en misschien wel vooral, ons eigen land. Want ook hier kan en mag het wel eens anders, verdraagzamer en vriendelijker en met iets meer respect. Te beginnen in het verkeer, in winkels en gewoon op straat. Want alle kleine beetjes helpen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.