Eten,  Wij

Erwtensoep

De erwtensoep staat weer eens zachtjes te pruttelen, zelfgemaakte erwtensoep wel te verstaan. En dan te bedenken dat ik vroeger als kind griezelde bij het idee alleen al. Het was in mijn ogen niet meer dan een dikke, groene brij en alles wat maar in de buurt kwam van de kleur groen was per definitie niet te eten.

Ik was als kind een redelijk slechte eter, slecht in de betekenis van het bijna niets lusten en dus ook niets willen eten. Vooral voedsel met een temperatuur die boven kamertemperatuur uitkwam en groen of rood was, was bij voorbaat al verdacht. Nog erger was voedsel waarvan je niet kon zien uit welke afzonderlijke ingrediënten het bestond, de stamppotten en soepen. De structuur, de klefheid, de smaak, ik heb er jarenlang ruzie over gehad, veldslagen bijna, en het leverde zelfs nachtmerries op.

Het enige warme spul wat wel eetbaar was, volgens mij dan, was een gebakken ei en alles waar aardappels voor nodig waren. Met uitzondering uiteraard van aardappelpuree, maar gebakken aardappels en patat, beiden met een behoorlijke hoeveelheid mayonaise, gingen er in als koek. Een uitzondering maakte ik voor doperwten want in combinatie met gekookte aardappelen, een lekker stukje draadjesvlees én jus vond ik dat ernstig lekker.

De dagelijkse oorlogvoering tijdens de warme maaltijd tussen mijn moeder en mij duurde ongeveer tot halverwege mijn puberteit. Ik was inmiddels zo’n 30 centimeter langer en even zovele kilo’s zwaarder dan mijn moeder en had inmiddels voldoende moed en eigenwijsheid opgedaan om simpelweg te weigeren om mij nog langer druk te laten verplichten om mijn bord leeg te eten. Ik at gewoon mijn dagelijkse portie vlees en nam er een paar sneetjes brood bij, ik was er gewoon klaar mee en heb dat een paar jaar volgehouden.

En dan komt het moment dat je voor de eerste keer bij een vriendinnetje thuis wordt uitgenodigd en dus ook meteen mag blijven eten. Ik was dan toch wel beschaafd genoeg om te snappen dat het niet zo normaal is om het bord met groen spul te laten staan en om een paar boterhammen te vragen om je schnitzel tussen te doen en op te peuzelen. En zo leerde ik uiteindelijk toch groenten naar binnen te werken en zelfs lekker te vinden, al lukte het mij nog altijd om wel de stamppotten en vreemde soepen te vermijden. Op eten eten hoor je te kauwen. Uiteindelijk at ik dan toch redelijk normaal, al was ik inmiddels wel volwassen. In ieder geval had ik op dat moment de volwassen leeftijd bereikt.

In de loop der jaren begon ik zelfs soep te eten, al bleef dat nog wel beperkt tot de in mijn ogen ‘normale’ soepen zoals kippe- en groentesoep. Erwtensoep, en alles wat daar qua samenstelling op leek, ging mij nog net even te ver. Het mocht dan misschien een andere kleur hebben, maar het was mij te modderig en dat kon nooit lekker of minstens eetbaar zijn. En stamppotten had ik op enig moment zelfs gewoon verdrongen dus daar hoefden wij het dus niet meer over te hebben.

Het heeft best lang geduurd, zo ongeveer tot na mijn vijftigste verjaardag, tot er heel veel dingen anders werden. En dat lijkt dan misschien wel vreemd maar wat dat betreft zal ik waarschijnlijk niet zo heel erg anders zijn dan de rest van de mensheid. Een beetje vastgeroest in bepaalde patronen tot het geen patroon meer is maar iets wat niet meer bestaat en waar je niet meer over nadenkt, tot er iemand een scheutje cola over de roest gooit en je gewoon een bord stamppot voor je neus zet. In dit geval was het boerenkool (of was het toch hutspot?) maar ik werkte het in ieder geval met smaak naar binnen, en er volgden nog meer van dit soort escapades. Net zolang tot ik zelf spontaan in de Appie besloot ingrediënten voor boerenkool mee te nemen omdat ik daar trek in had. En er volgde zelfs een keer erwtensoep, een bord of drie achter elkaar.

En vandaag verheug ik mij weer op mijn eigen, zelfgemaakte erwtensoep. De pan met erwten, vlees en kruiden staat al een tijdje zachtjes te pruttelen, de groenten en aardappelen liggen klaar om schoongemaakt en gesneden te worden en het begint nu al lekker te ruiken. En natuurlijk is het niet zomaar een pannetje maar meteen een hoeveelheid waarvan wij voldoende kunnen invriezen om er nog een paar keer van te kunnen smikkelen.

 

 

Eén reactie

  • Bert

    De erwtensoep aan boord van de Friesland is ook prima 🙂
    De wifi is alleen zo traag als dikke erwtensoep, waardoor pas bij de tweede blog de pagina volledig geladen is – inclusief de witte achtergrond van de tekst 😉
    Groet,
    Bert

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.