En weer een jaar ouder

Ik ben redelijk ongemerkt, behalve voor onszelf, niet zo lang geleden weer een jaartje ouder geworden. En zoals altijd kijk ik dan even achterom, heel even maarr. Naarmate je ouder wordt is de kans ook steeds groter dat je over de helft bent en dan zou je wel eens steeds langer achterom en steeds minder vooruit kijken. En ik vind vooruit kijken gewoon veel leuker, en het is ook nog eens minder belastend voor mijn nek. Dus ook dit keer keek ik maar heel even achterom en realiseerde ik dat ik een jaar geleden een heel andere verjaardag had dan dit jaar.

Een jaar geleden liep ik nerveus heen en weer ijsberend op Terschelling, in afwachting van een verlossend telefoontje van het Anthoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam waar ik een week eerder een half uur in een verstikkende MRI-tunnel had gelegen omdat er iets in mijn lever was gevonden. En een plekje op een lever nadat er ergens een melanoom is verwijderd zorgde bij mij voor een redelijk aantal slapeloze nachten. Ik was en ben namelijk van plan, en dat was ik mij in die week ineens heel erg bewust, om heel erg oud te worden en ook alles aan te doen om heel erg gezond te blijven. Maar dan moest dat plekje niet ineens iets blijken te zijn waardoor er roet in mijn eten kwam. 

Het verlossende telefoontje kwam redelijk snel en mijn eerste reactie was om niet op te nemen maar het gesprek naar de voicemail te sturen zodat ik eerst moed kon verzamelen. Gelukkig kwam ik snel genoeg bij mijn positieven om dat laatste toch vooral niet te doen, en zodoende had mijn contactpersoon in het ziekenhuis het voorrecht om mij op mijn 60ste verjaardag extra blij te maken. En dat was ook de laatste knop die ik nog moest omzetten om te weten dat ik het kon, én ook wilde. Ik wilde gewoon leven, zo lang en gezond als maar mogelijk is en ook zo vrolijk als kan. Want ik wist al wat langer dat het alleen maar leuk kan zijn als ik daar zelf mee begin, iedere dag weer. En dat kost mij gelukkig niet zo heel veel moeite. En dus vierde ik mijn verjaardag en mijn gezondheid, en dat deed ik een paar dagen later nog een keer met kinderen en kleinkinderen in een grijs en grauw en toch zonnig Artis in Amsterdam.

Een paar dagen later trok ik vol goede moed en met een rugzak met sportieve plannen naar het Duitse Eifelgebied, klaar om alles wat op mijn weg zou komen te trotseren en er als het moest dwars doorheen te gaan. En dat lijkt dan misschien wel eenvoudig maar zo af en toe was het eenvoudiger te denken en te zeggen dan te doen. De klim- en klautertochten door de bergen zorgden ervoor dat mijn spieren weer wisten dat ik er nog was, want zij hadden drie maanden gedwongen postoperatieve rust gekregen en waren daardoor wat in slaap gesust. En ook de heuvelachtige hardlooprondjes schudden de boel van binnen weer even wakker. Maar behalve mijn spieren werden ook de rest van mijn lichaam en geest even tot leven gewekt en moest ik na een paar dagen aan mijzelf bekennen dat ik er eigenlijk geen bal aan vond. Misschien had ik toch beter naar Italië kunnen gaan in plaats van naar een land waar Bratwurst wordt gegeten in plaats van Risotto con Funghi e Tartufo. Al was de Weizen dan weer wél erg lekker. Maar omdat ik er eigenlijk geen bal aan vond pakte ik na een paar dagen de rugzak weer in, stapte in de auto en reed terug naar huis. Vastbesloten om gewoon door te gaan, op welke manier dan ook.

En nu is het een jaar later. Een jaar nadat ik mijn rugzak weer inpakte omdat ik er er klaar mee was om alleen in Duitsland rond te lopen. En ben ik alweer jarig geweest en is mijn 61ste levensjaar voorbij gevlogen, en ben ik nog altijd blij dat ik altijd gewoon doe wat mijn ingevingen mij vertellen te doen. Zonder er al teveel over en bij na te denken, want van veel nadenken krijg je hoofdpijn en vaak kan je hoofd je toch niet vertellen waarom je iets wel of niet zou moeten doen. En in dat jaar heeft het Universum even geregeld dat er nog iemand was die gewoon ingevingen volgde, die ook van plan was heel oud te worden en die er ook alles aan wilde doen om heel gezond te blijven. En die beide ingevingen werden naar hetzelfde kruispunt gestuurd. En zo stonden Mikkie en ik ineens op 1 oktober tegenover elkaar op het strand van Bergen aan Zee.

En nu, een jaar nadat ik mijn rugzak inpakte omdat ik er geen bal aan vond om ergens alleen te zijn, heb ik nu mijn complete inboedel ingepakt. Niet alleen omdat ik het daar waar ik was niet leuk vond en omdat ik het niet leuk vond om alleen te zijn, maar vooral omdat ik het daar waar en met wie ik nu ben veel leuker vind. En volgende week wordt mijn inboedel ingeladen en over Nederland verspreid en begint er een nieuwe fase in mijn en ons leven. En wij zijn nu, nog meer dan wij dat al waren, van plan om heel oud te worden, er alles aan te doen om erg gezond te blijven en vooral heel veel  leuke dingen te gaan doen. Gewoon omdat wij dat willen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.