Een jaar later

Vandaag, woensdag 15 augustus 2018, werd het eerste jaar van de controlecyclus in het Anthoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam afgerond. En ook dit keer was de uitslag van scans, foto en bloedonderzoek weer goed en ben ik dus gewoon gezond. En inmiddels begin ik het ook zelf echt te geloven en er op te vertrouwen. En dat is best anders geweest maar het is niet voor niets een jaar later. De ontdekking van het melanoom heeft best wel het een en ander bij mij teweeggebracht, en ik denk dat ik in een aantal opzichten een ander mens ben dan een jaar geleden. Laat staan twee jaar geleden. 

Iedereen maakt in zijn leven wel het nodige mee waardoor hij of zij wordt gevormd, verandert. Als dat niet zou gebeuren dan zou je alles moeten leren van de mensen om je heen die het vervolgens ook maar ‘van horen zeggen’ zouden hebben. Niet dat je niets leert van je ouders en andere mensen om je heen, maar de lessen die zij je kunnen geven zijn ook voor een groot deel gevormd door wat zij hebben meegemaakt en ook en vooral hoe zij die ervaringen hebben verwerkt en een plek hebben kunnen geven. En waar de één zijn of haar tegenslagen als aanleiding ziet om in een levenslange depressie terecht te komen, zal een ander juist de keuze maken om zich niet klein te laten krijgen. Gelukkig blijk ik tot het kamp van de ‘anderen’ te horen.

Ik heb wel wat hobbels, vervelende ervaringen en tegenslagen gekend. De ene wat groter dan de ander. En natuurlijk heb ik de meeste tegenslagen niet schouderophalend van mij afgeschud. Dat kan alleen met tegenslagen die niet zwaar genoeg zijn om zo genoemd te mogen worden. Dat zijn dan de hobbels of vervelende ervaringen. En ook die laatste twee hebben natuurlijk wel wat sporen nagelaten, vooral als het zich heeft afgespeeld in de jongere jaren van mijn bestaan. Maar toen ik mij er eenmaal van bewust werd dat die sporen er waren, en dat ik er een beetje last van had, wist ik mijn rug te rechten en het op te lossen.

En zo word je dan steeds sterker, leer je steeds meer en voel je je steeds meer thuis in het kamp van de ‘anderen’. Al is en blijft het nog steeds hard werken om je niet klein te laten krijgen. En dan vooral als je niet wordt geraakt door onheil van buiten maar door iets wat binnen in je eigen lichaam probeert vaste voet aan de grond te krijgen en de nodige schade aan te richten.

Toen ik te horen kreeg dat ik ergens in mijn jonge jaren te vaak zonverbrand was geweest en dat die zonneschade er nu voor zorgde dat er een melanoom was ontstaan, was ik in eerste instantie bijna vrijwillig richting overgave en depressie gelopen. Het lezen van de enorme hoeveelheid informatie over het onderwerp, en mijn gemoedstoestand waardoor ik vooral de negatieve kant las en onthield, zorgde voor een bepaalde gelatenheid. Maar toen bleek dat ik er heel vroeg bij was geweest, en dat ik daardoor een grote kans had om gewoon oud te worden, pakte ik al mijn spullen weer bij elkaar en besloot toch vooral de zonnige kant te willen zien.

En nu is het een jaar later en worden er nog steeds af en toe knoppen omgedraaid en fases afgesloten. De eerste paar keer dat ik voor controle naar het Anthoni van Leeuwenhoek moest was ik behoorlijk nerveus, dacht ik toch ook ‘stel nou dat’, en sliep ik een paar dagen wat slechter. Maar vandaag werd ik mij er van bewust dat ik er pas aan dacht toen ik vanochtend wakker werd. En toen mij gisteren, toen wij onze vaccinaties voor de vakantie naar Bali haalden, werd gevraagd hoe met mij ging en ik antwoordde “nog steeds goed”, realiseerde ik dat ik het niet meer wil hebben over “nog steeds” maar dat het gewoon goed gaat.

En dus heb ik nog vastere voet gekregen in het kamp van de ‘anderen’, ik laat mij niet zomaar klein krijgen door tegenslagen, hobbels of vervelende ervaringen. Die zijn er allemaal geweest om van te leren, om daardoor anderen te kunnen helpen met het overwinnen van hun tegenslagen. En die zijn er ook allemaal geweest om mij te maken tot wie ik ben, en mij daar te brengen waar ik nu ben. En daardoor kan ik ook gewoon vooruit kijken naar mijn verdere leven, óns verdere leven, en mij samen met Mikkie verheugen op alles wat er nog komen gaat. Ook al hoort daar ook bij dat ik nog 9 jaar af en toe mijn lymfeklieren, bloed en wat er nog meer bij hoort moet laten controleren. Want ook dat is goed.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.