Gezondheid,  Leven,  Vakantie

Een jaar geleden

Vandaag precies een jaar geleden meldde ik mij bij de huisarts om even een gek plekje uit mijn been te laten snijden. En natuurlijk was het niet meer dan een gek plekje want waarom zou het meer zijn dan een gek plekje? Maar gek genoeg was het wel meer dan een gek plekje en bleek ik één van de bijna 6.800 gelukkigen te zijn die in ons land in 2017 een melanoom hebben gevonden. Eerlijk gezegd had ik veel liever iets mooiers gevonden, maar mooie dingen worden meestal niet gevonden maar komen gewoon onverwacht op je pad.

Nadat het gekke plekje was weggesneden volgde er nog een operatie zodat ik tenminste op een goed zichtbare plek dagelijks wordt herinnerd aan het feit dat ik goed voor mijzelf moet zorgen, en moet laten zorgen. En inmiddels ben ik zelfs wel een beetje blij dat ik op deze manier een wake up call heb gekregen en dat het er voor heeft gezorgd dat ik mijzelf weer sneller dan verwacht goed in mijn vel kon krijgen en met een frisse blik vooruit kon kijken. En nu is het een jaar later en vraag ik mij zelfs af en toe af waar ik nu zou zijn geweest, en wie ik zou zijn geweest, als ik niet met een flinke klap wakker zou zijn geschud.

Als er één ding is wat ik heb geleerd dan is het dat je niet alleen maar achterom moet kijken naar alle vervelende dingen die je mee hebt gemaakt, en dat je vooral niet vooruit moet kijken met de verwachting van alle vervelende dingen die er nog kunnen gebeuren. En tegelijkertijd moet je al die dingen vooral ook niet vergeten om je er van bewust te zijn, en te blijven, dat je zoveel mogelijk moet genieten en moet leven omdat dat is waar het om gaat. Het gaat nu eenmaal veel te snel voorbij om niet te genieten.

Inmiddels zit het melanoom niet meer op mijn kuit én niet meer dagelijks in mijn hoofd, en voel ik ook mijn lymfeklieren niet meer tussen mijn oren in mijn lichaam branden. Kon ik een jaar geleden de vervelende en bedreigende cellen bijna door mijn aderen voelen stromen, inmiddels stroomt er alleen maar goed spul door mijn lijf. Natuurlijk niet iedere dag, want het periodieke onderzoek in het Antoni van Leeuwenhoek zorgt er dan toch weer voor dat zij even uit hun schuilplaats komen. Maar de rest van de tijd is het gewoon goed, en misschien zelfs beter dan het was. En ook de zon is geen duistere en te vermijden vijand meer, wat hij tussen mijn oren wel een tijdje is geweest.

In de eerste, koude maanden van dit jaar hebben er in mijn hoofd de nodige afsluitende werkzaamheden plaatsgevonden. Er waren nog wat donkere plekjes waar de zon nog niet scheen, of nog niet kon schijnen. Het waren er maar een paar, maar die paar waren misschien toch een beetje hardnekkiger dan ik had verwacht. En daar had ik wat tijd en ruimte voor nodig, tijd en ruimte die ik heb genomen en gekregen zonder erom te hoeven vragen. En dat was af en toe toch nog hard werken en dus ben ik nu, misschien meer dan ooit tevoren, aan vakantie toe. En aan een plekje onder de Italiaanse zon toe. En dus zijn wij nu op weg naar Toscane, waar de zon in dit jaargetijde op zijn mooist schijnt. En daar, in het sfeervolle Firenze met zijn musea, cultuur en heerlijk eten en drinken, sluit ik precies een jaar na wat een valse start leek het eerste jaar van de rest van mijn leven af. Een jaar waarin ik nog meer heb geleerd wat leven is en hoort te zijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.