Leven,  Muziek

Het is mijn leven

Muziek speelt al zolang ik weet een belangrijke rol in mijn leven. Ik weet nog dat ik als kind niet kon wachten tot mijn vader of moeder wakker werd omdat ik niet aan de radio mocht komen. En toen ik, onder het toeziend oog van mijn vader, zelf de singles op de platenspeler mocht leggen om daarna de naald heel voorzichtig in de eerste groef te laten zakken, was ik zo trots als een pauw. En ik heb de singles van mijn vader grijsgedraaid, ook al bestond de collectie o.a. uit ‘Moonlight Serenade’ van Glenn Miller en de filmmuziek uit de film ‘Bridge on the River Kwai’. Gelukkig had ik een tante die maar een paar jaar ouder was dan ik en die van haar zakgeld singles van de Beatles kocht en wist hoe je op de radio de frequentie van Radio Veronica kon vinden.

Toen ik eenmaal zelf van mijn bij elkaar gespaarde kwartjes iets kon uitzoeken bij de platenzaak kocht ik de singles ‘Hair’ van Zen, iets van The Golden Earrings (zoals zij zich toen nog noemden) en vooral ‘House of the Rising Sun‘ in de uitvoering van Frijid Pink. En via LP’s van Ekseption en Creedence Clearwater Revival ontdekte ik in mijn puberteit het lawaai, zoals mijn ouders dat noemden, van Yes, Genesis en Pink Floyd. Voor een LP moest ik in die tijd 15 gulden betalen en dat betekende 6 weken zakgeld, en dus moest er op allerlei andere manieren geld bij elkaar worden gescharreld om mijn platencollectie uit te breiden. Gelukkig had mijn vader een bandrecorder die ik mocht gebruiken en kon ik heel veel LP’s die ik niet kon kopen van schoolvriendjes opnemen.

Dankzij mijn uitgebreide muziekcollectie was ik op klassenavonden op de middelbare school altijd verantwoordelijk voor de muziek, en dat had als bijkomend voordeel dat ik de dansvloer kon vermijden. Een plaatje draaien met een glas in mijn linker- en iets te roken in mijn rechterhand was meer mijn ding. En als ik tussen het wisselen van muziek even iets anders moest doen mocht er worden gedanst op Iron Butterfly. Naast de single-versie van het bekende nummer In-A-Gadda-Da-Vida was er ook de LP-versie die ongeveer 17 minuten duurde. En in die 17 minuten was ik meestal even onvindbaar. Pas veel later hoorde ik dat de titel van dat nummer eigenlijk In The Garden of Eden was, maar dat de band tijdens de opnamen zo stoned was dat het er een beetje onverstaanbaar uit kwam.

Inmiddels ben ik iets van 45 jaar ouder en kan ik mij nog steeds geen dag zonder muziek voorstellen. Na een zware werkdag komt er meestal vanzelf iets langs waarvan de tekst mij blij maakt, maar het kan ook zijn dat ik gewoon behoefte heb aan Muse, The Prodigy of Rage Against The Machine om even nergens aan te denken maar gewoon tijdens het rijden op de maat van de muziek met mijn hoofd op het stuur te rammen. Muziek maakt de dag altijd weer goed, vooral als er midden in een file ineens iets doms van de Bloodhound Gang op de radio wordt gespeeld.

Muziek heelt, kalmeert, pept op en helpt relativeren en verwerken, zowel de kleine als de grote dingen.  Er is voor alles passende muziek. En dat kan zelfs iets zijn waar ik normaal niet echt naar luister maar wat als muzikaal behang voorbij komt. En zoiets komt dan precies op het moment dat ik dat na een stekelige opmerking even nodig schijn te hebben om weer grijnzend achter het stuur van mijn stekelige auto te kunnen stappen. Want, het is precies zoals Shirley Bassey het op dat moment voor mij zong, het is mijn leven:

This is my life
Today, tomorrow, love will come and find me
But that’s the way that I was born to be
This is me
This is me

This is my life
And I don’t give a damn for lost emotions
I’ve such a lot of love I’ve got to give
Let me live
Let me live
Sometime when I feel afraid, I think of what a mess I’ve made
Of my life
Crying over my mistakes, forgetting all the breaks I’ve had
In my life
I was put on earth to be, a part of this great world is me
And my life

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.