Eten,  Reizen,  Vakantie

De Volgende Vakantie

Wij hebben onze eerste korte vakantie weer achter de rug, en het was heerlijk om weer in Rome te zijn. Gewoon even een paar dagen lekker door de stad geslenterd, de Galleria Borchese en de Domus Aurea bezocht, als echte locals in een park de krant gelezen en lekker gegeten. En er ook vooral van genoten om in een door Mikkie ontdekt restaurant als Romeinen onder de Romeinen behandeld te worden.

Er zijn in Rome uiteraard heel veel plekken om lekker te eten maar het is de kunst om de plaatsen waar de toeristen komen te mijden. En dat is niet zo heel moeilijk, want dat betekent dat je de omgeving van het Piazza Navona, de Piazza di Trevi en de Piazza della Rotonda links moet laten liggen en dan ontdek je een plek als Il Marchese. En omdat wij al Italiaans babbelend ook niet echt de typische toerist zijn is het bijna niet meer dan normaal dat de kok vrolijk naar je zwaait als je de tweede keer langskomt, en dat Mario erop staat om je te bedienen en aan het einde van de avond alleen afscheid wil nemen met een bacio.

Wij genieten op die manier volop van iedere vakantie, vooral omdat wij niet de typische toerist zijn. En dat ook niet willen zijn. En vooral in Italië voel ik mij dan al heel snel geen Nederlander meer, al weet ik al jaren dat ik mij in heel veel opzichten zó thuis voel in Italië dat het bijna is alsof ik in mijn vorige leven Italiaan moet zijn geweest.

Ik ging als kind al met mijn ouders op vakantie naar Italië, en dat moet voor de eerste keer rond 1970 zijn geweest toen wij met de auto gingen kamperen aan het Lago di Piano. En daar waren wij niet de enige Nederlanders want de eigenaren, die door de Nederlandse bevolking van de camping Papa en Mama werden genoemd, waren al heel vroeg slim genoeg om zich op de Nederlandse kampeerders te richten. Zij hadden zelfs Agatha, hun dochter, op jonge leeftijd een jaar naar ons land gestuurd om de taal te leren, want zij gingen er van uit dat er daardoor vanzelf meer kampeerders naar hun camping zouden komen.

Ik kan mij van die vakanties dus alleen het mooie weer herinneren, en ook dat wij een aanhangwagen vol aardappelen, ingeblikt vlees en groenten meenamen zodat wij in ieder geval ‘normaal’ konden eten. En dus kwam ik nog niet in aanraking met de Italiaanse keuken want de boer eet nu eenmaal niets wat hij niet kent. Het zou enige tijd duren voordat dat zou veranderen, want zelfs toen ik getrouwd was en in 1980 voor de eerste keer zelf met de auto en een tent naar Italië ben gereden gingen wij voor het weer en nog niet voor de Italiaanse cultuur.

Bijna 10 jaar later was alles anders. In die 10 jaar gingen de vakanties niet naar Italië maar naar allerlei andere bestemmingen. Het was een drukke tijd waarin de kinderen werden geboren, het werk veel vrije tijd opslokte en ik achteraf werd geleefd in plaats van leefde. Een tijd waarin ik veel moest leren en ontdekken, en die werd afgesloten door een uit het niets komende burn-out. Zo leek het op dat moment tenminste.

In de periode daarna, terwijl ik in mijn put al luierend pretendeerde aan mijn herstel te werken, kwam er steeds meer Italiaans op mijn pad. De muziek van PFM, Angelo Branduardi, Zucchero en Eros Ramazzotti raakte mij, het Italiaanse eten kwam steeds vaker op tafel en ik kwam op den duur altijd bij de Italiaanse wijnen uit. En als vanzelfsprekend ging de eerste vakantie nadat ik de uitgang van de put had gevonden naar Italië. En de vakanties in alle jaren daarna ook.

En het was voor mij ook vanzelfsprekend dat ik in de loop van die periode ook de taal leerde, want ik wilde mij in dat land niet alleen thuis voelen maar er ook thuis zijn. Gewoon mijn boodschappen kunnen doen op de markt en zeker weten dat ik de lekkerste kaas kreeg, en in een restaurant gewoon de kaart kunnen lezen en meer. En op den duur voelde ik mij in Italië bijna nog meer thuis dan in mijn eigen land, vooral toen ik merkte dat ik in Rome gewoon de weg wist zonder dat ik ooit eerder was geweest.

En toch gaat de volgende vakantie niet naar Italië, al zou het nog kunnen zijn dat wij er uiteindelijk toch nog terecht gaan komen. Wij hebben een camper gehuurd en gaan op pad zonder een echte vaste bestemming, want die bestemming laten wij van het weer afhangen. De eerste tussenstop wordt de Eiffel, de plek waar ik bijna twee jaar geleden nog alleen rondliep en waar ik mijzelf na een bergtocht van ruim 20 kilometer weer een keer in een put terugvond. Dit keer niet door een burn-out. Maar bijna 30 jaar na mijn vorige bezoek aan een put was deze óf veel minder diep óf ik was zelf veel besluitvaardiger in het vinden van de uitgang, of allebei. En nu gaan wij dit jaar dezelfde klim- en klautertocht die ik twee jaar geleden alleen deed samen doen, en daarna rijden wij verder en maken er een zwerftocht van.

En of wij uiteindelijk in Italië uitkomen zien wij wel, het hangt van het weer en van de belevenissen onderweg af. En wat dan helpt is dat wij ons favoriete land al op de agenda van volgend jaar hebben gezet. En tegen die tijd spreken wij allebei de taal nóg beter, want ook Mikkie heeft dezelfde Italiaanse roots als ik en deelt mijn voorliefde voor het land, de taal, het eten en de wijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.