Feestdagen,  Leven,  Verbazing,  Werk

De tijd kruipt te snel

Al meer dan 20 jaar werk ik bij het bedrijf waar ik in eerste instantie eigenlijk niet wilde werken. Na mijn eerste carrière in de accountancy, geëindigd door de geboorte van mijn oudste dochter waardoor ik tot de ontdekking kwam dat thuis zijn ook best leuk kon zijn, kwam ik na een paar saaie tussenstops in de ICT terecht. En ik dacht toen nog dat het van zeer korte duur zou zijn omdat ik mij had laten overhalen iets te gaan doen waar ik dacht mijn ei niet in kwijt te kunnen.

Ik had nu eenmaal niets met dat spul met beeldschermen en toetsenborden, maar gunde de persoon die mij overhaalde het voordeel van de twijfel. Hij kende mij al wat langer en wilde graag gebruik maken van mijn kwaliteiten, en na een vrijwillige sabbatical van vier maanden was ik wel weer aan werken toe. En tijdelijk bij een klein bedrijfje met niet meer dan 8 collega’s gaan werken om weer aan het ritme te wennen was ook een keer iets anders. Maar zoals gezegd; dat is inmiddels 20 jaar geleden.

Ik rolde van het ene project in het volgende, merkte dat ik er best wel gevoel voor had én kon mijn ervaringen uit de accountancy goed gebruiken. En dat ik ongemerkt weer meer tijd in mijn werk stak dan in de leuke thuisdingen merkte ik alleen maar als ik mij in de laatste weken vóór de vakantie steeds vermoeider naar de eindstreep sleepte. En dat ik steeds meer niet dan wel thuis was viel mij op een gegeven moment ook niet meer op. En zo werd het werken steeds leuker dan het niet werken en ging er steeds meer voorbij dan alleen de tijd.

En dat die tijd vliegensvlug voorbij is gekropen merk ik vooral het laatste jaar. Inmiddels werken er iets méér dan 8 collega’s bij mijn bedrijf want het zijn het er nu meer dan 100. Maar er zijn nog wel altijd klanten waar ik bijna 20 jaar geleden een project heb gedaan en waar ik nu ineens weer voor een nieuw project langs moet. En bij die klanten blijken dus mensen rond te lopen die, net als ik, gewoon iets doen wat zij leuk vinden waardoor zij er nog steeds zijn en waarvoor de tijd ook erg snel voorbij is gekropen.

En zo kom ik met enige regelmaat vaag bekende gezichten tegen die ook mij aankijken met een vage blik van herkenning. En als wij ons dan nogmaals aan elkaar hebben voorgesteld komen er ineens beelden naar boven waarin die ander er een stuk jonger, en vaak ook een stuk slanker uit ziet. Wat ik dan heimelijk wel grappig vind is dat het laatste dan niet op mij van toepassing is. Want ik weet dat ik er in de herinnering van de persoon aan de andere kant van de tafel ook 20 jaar jonger maar tegelijkertijd ook 40 kilo minder slank uit zie.

Maar tijd is een vreemd natuurkundig verschijnsel. Het kruipt en treuzelt, staat af en toe bijna stil maar neemt af en toe een tussensprint en in sommige gevallen ook wel eens een eindsprint. En wat je ook probeert, je hebt er geen enkele invloed op. Het enige wat je kan doen, of kan proberen te doen, is proberen de kruipsnelheid zoveel mogelijk te vertragen door vooral leuke dingen te doen. Om vervolgens aan het einde van de maand of het jaar tot de ontdekking te komen dat de tijd toch weer sneller voorbij gekropen is dan je leuk vindt. 

De komende weken staan er heel veel leuke dingen in de planning en mag de tijd zo af en toe best een beetje treuzelen. Met dat treuzelen zijn wij zelf deze week al een beetje begonnen om er zoveel mogelijk van te kunnen genieten en alles fris en fruitig te kunnen beleven. En dus hebben wij het nog niet over December, Kerst en de jaarwisseling, in ieder geval niet te veel, want de tijd mag voorlopig even kruipen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.