De Eiffelkabouter

Het is een heel druk en hectisch jaar geweest. En dat zeg ik nu al, en het is nog maar net september en dat betekent dat er nog 4 maanden zijn te gaan tot het einde van dit jaar. Maar ik tel eerlijk gezegd ook de laatste maanden van het vorige jaar een beetje mee. En dus heb ik het nu eigenlijk over de periode van 12 maanden die nu bijna voorbij is en die begon op 1 oktober 2017 en nu eindigt op 30 september. En het begin van die periode was niet lang nadat ik ergens in de omgeving van Cochem tijdens een zware bergtocht een schop van een Eiffelkabouter had gekregen.

Die goedgemikte schop zorgde er voor dat ik klaar was met alles wat ik de maanden ervoor moest leren, en dat ik met een fris hoofd van de berg naar mijn stekelige auto rolde. En ik was er klaar voor om vooral niet bij de pakken neer te zitten maar om heel veel leuke dingen te gaan doen. Maar als die Eiffelkabouter mij, terwijl hij mij tegen die steile hellingen op schopte, had verteld wat er voor de komende 12 maanden allemaal op de agenda stond, dan had ik hem gierend van het lachen in een vat Weizen gegooid. Want ik laat mij natuurlijk niet in de maling nemen door een kabouter, en zeker niet door een Eiffelkabouter.

Die kabouter hield wijselijk zijn mond. Waarschijnlijk wist hij precies hoe mijn eigenwijze ik, die andere ik dan mijn normale ik, zou reageren als hij dat niet zou hebben gedaan. En dus was er voor mij geen enkele aanleiding om eigenwijs te zijn en een andere richting te nemen dan die waarin ik werd geschopt. En als ik mijn eigenwijze ik in zijn hoekje blijft zitten en geen aanleiding ziet om zich ergens mee te bemoeien, dan is dat over het algemeen beter voor iedereen en vooral voor mij.

Ik heb de afgelopen 12 maanden mijn gevoel gevolgd, ook al kwam zo heel af en toe mijn eigenwijze ik even om de hoek kijken om te proberen mijn hoofd ook nog een rol te laten spelen. Mijn eigenwijze ik had niet altijd in de gaten dat mijn hoofd en mijn gevoel over het algemeen op één lijn zaten. Gelukkig heeft mijn hoofd inmiddels ook geleerd dat mijn gevoel best wel te vertrouwen is, en zelf mijn gevoel weet dat mijn hoofd geen slechte bedoelingen heeft. En die eigenwijze ik is dan niet meer dan de bewaker van het geheel, een stukje van mij wat ervoor zorgt dat alles in balans blijft. 

Ik ben er dan alleen nog niet uit wat dan de rol van die kabouter in het geheel is, want ik denk dat ik het ook zonder dat mannetje met die groene hoed wel had gered. Al weet ik niet of het dan mijn gevoel of mijn hoofd zou zijn geweest die ervoor had moeten zorgen dat ik een bepaalde kant op zou gaan. Of zou mijn eigenwijze ik er dan misschien voor hebben gezorgd dat ik juiste de verkeerde afslag zou nemen, gewoon uit eigenwijsheid. En door wie of wat is die kabouter dan gestuurd, of namens wie of wat? Misschien dat ik er ooit nog eens achter kom, of niet.

Ik schrijf dit terwijl ik de laatste avond doorbreng in mijn inmiddels verkochte huis in Apeldoorn. Morgenochtend staan de verhuizers op de stoep om alle ingepakte dozen en de inboedel in te laden, en als ik daarna de voordeur voor de laatste keer achter mij dichttrek en naar mijn auto loop zal ik nog één keer achterom kijken. En het zal mij dan niet verbazen als ik dan nog net een glimp zie van die kabouter die snel wegduikt. Met een brede glimlach onder zijn groene hoedje, en mijn glimlach zal minstens zo breed zijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.