Fietsen,  Leven,  Verbazing

De eerste keer

Er is voor alles een eerste keer. Zowel voor leuke dingen als voor de minder leuke dingen. Maar meestal is iets voor de eerste keer doen gewoon leuk, en helaas wordt het aantal eerste keren steeds minder naarmate je ouder wordt terwijl je er dan misschien juist het meest van geniet. Ik tenminste wel.

Ik heb ooit een fiets gehad, heel lang geleden. In mijn jeugd was het vrij gebruikelijk dat je ouders ergens een tweedehands fiets opduikelden, meestal via raamadvertenties bij de sigarenman, en als je die fiets dan ontgroeid was dan kon een jonger broertje er nog best een paar jaar op rijden. Zo ook in mijn geval. En omdat mijn vader ooit in een fietsenfabriek had gewerkt, en dus goed was in het in goede staat houden van een fiets, reed ik niet op een rammelende roestbak rond. Alleen de velgen waren een beetje wiebelig, maar dat kwam omdat ik niet echt remde als ik met volle vaart de Amsterdamse stoepen op- en afreed. Het heeft mij de nodige mopperpartijen van mijn vader opgeleverd als hij weer eens druk was geweest met het opnieuw spannen van de spaken zodat ik weer veilig zonder handen aan het stuur kon fietsen.

Toen ik naar de middelbare school ging, volgens mijn ouders een belangrijke stap in het leven van een kind, kreeg ik voor mijn verjaardag niet zomaar een andere fiets, maar een splinternieuwe. Geen fiets uit de winkel maar een eigenhandig door mijn vader gebouwde fiets, van onderdelen die nieuw waren gekocht bij de fabriek waar hij ooit had gewerkt. En het was best wel een mooie fiets, met handremmen in plaats van een terugtraprem en mooi donkergroen gespoten. En ook dat spuitwerk was door mijn vader zelf gedaan. Er was alleen één nadeel……ik wilde niet op de fiets naar school maar ging liever lopen. En eerlijk gezegd weet ik niet meer zo heel goed waarom, want het was toch zomaar een half uurtje lopen. Maar omdat er geld, tijd en zweet in mijn nieuwe fiets was geïnvesteerd moest ik op de fiets naar school en mocht niet lopen. Ouders sporen ook niet altijd, vooral niet in mijn jeugd.

Ik vond die fiets best handig om de stad in te gaan, want de tram kostte geld en dat kon je beter aan iets anders besteden en met vrienden samen op de fiets de stad onveilig maken was dan weer wel leuk. Maar dat was voor het weekend. De rest van de week wilde ik gewoon liever lopen, en dat werd zo af en toe een beetje een prestigestrijd die ik natuurlijk best wilde winnen. Tot mijn moeder een keer tegen mij zei dat ik zuinig moest zijn op die mooie fiets en dat ik niet moest denken dat ik een nieuwe kreeg als hij zou worden gestolen. En dat laatste was in Amsterdam natuurlijk niet zo moeilijk te organiseren. En dus won ik de strijd en kon ik voortaan lopend naar school, al had ik dan wel geen fiets meer en zijn er wel een paar klappen gevallen. Maar dat moet je er voor over hebben als je wil winnen. En vanaf dat moment, het zal ongeveer 1971 geweest zijn, heb ik geen fiets meer gehad.

Uiteraard had ik zo rond mijn 16de verjaardag mijn eerste zelfverdiende brommer, volgens mij was dat een Sparta die later werd opgevolgd door een oude Kreidler en later door een Tomos, en een paar jaar later reed ik motor. Dus het lag niet aan het rijden op twee wielen waarom ik die fiets kwijt wilde, het zal gewoon iets met de puberteit zijn geweest. En die puberteit heeft best wel lang geduurd want ik heb daarna 47 jaar geen fiets meer gehad,

Gek genoeg is het er 47 jaar nooit meer van gekomen om een fiets te kopen en ik heb er ook nooit behoefte aan gehad. En ook mijn huisgenoten in die periode hebben nooit de intentie gehad om gezellig samen te gaan fietsen en dus heb ik nooit een fiets nodig gehad of zelfs maar aan een fiets gedacht. Maar het is inmiddels 2018 en veel, zo niet alles, is anders. En dus heb ik ineens een fiets, en niet zomaar een fiets maar een échte met 21 versnellingen. En vooral dat laatste is een uitdaging omdat ik wel eens hoor dat ik in mijn auto niet zo heel goed met versnellingen overweg kan en beter een automaat kan rijden.

En die fiets is niet mijn eerste fiets en dus valt dat niet onder de noemer ‘de eerste keer’, maar wel dat ik vandaag voor de eerste keer van mijn leven de stad in ben gefietst om naar de markt te gaan. En het zou zomaar kunnen zijn dat er binnenkort weer een ‘eerste keer’ komt als ik in de buurt moet werken en voor het eerst van mijn leven op de fiets naar mijn werk ga. En het zal mij niet verbazen als er nog veel meer ‘eerste keren’ komen, want alles is anders.

Eén reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.