• Leven,  Vooruitgang

    Deuken en Krassen

    Mijn hoofd is een raar ding, ook al is mijn hoofd niet uniek. Want iedereen heeft waarschijnlijk in zijn of haar hoofd de nodige eigenaardigheden. Maar ik heb veel minder last van de hoofden van al die anderen dan van mijn eigen hoofd. En dus denk ik dat mijn hoofd veel raarder is dan dat van een ander, en dus misschien dus toch wel een beetje uniek.

    Dat mijn hoofd allerlei rare kronkels heeft weet ik al heel lang. En daar werd ik ook al mee geconfronteerd toen ik redelijk jong was. Ik dacht als kind al teveel na en dat werd ook door mijn directe omgeving als vreemd en lastig bestempeld. En omdat ik teveel nadacht stelde ik ook teveel moeilijke vragen en dat werd niet altijd op prijs gesteld. Tegelijkertijd zorgde dat teveel nadenken en de conflicten die dat opleverde er ook voor dat ik het lastig kon opbrengen om te gehoorzamen, om iets wel of juist niet te doen omdat het gewoon zo hoorde. Mijn hoofd produceerde nu eenmaal veel vraagtekens en als daar niet de juiste antwoorden op kwamen zocht ik het juiste antwoord zelf wel. Of ik bedacht het juiste antwoord zelf wel.

    En dus was ik in het gezin waarin ik opgroeide een beetje het ‘zwarte schaap’. Ik was anders. Gedwee en volgzaam waren twee woorden die niet in mijn woordenboek voorkwamen. Maar tegelijkertijd was ik ook weer niet zo recalcitrant dat ik de conflicten opzocht. Ik zocht gewoon een beetje mijn eigen weg, laverend tussen de verschillende obstakels door en daardoor onbewust al vroeg lerend hoe ik ervoor kon zorgen dat mijn hoofd niet te vaak op een onzachte manier in aanraking kwam met een grote vaderlijke hand. Ik leerde stil en onopvallend opstandig te zijn en vooral mijn eigen weg te kiezen en geen meeloper te worden.

    Was dat de gemakkelijkste weg? Ik heb geen idee en het zal ongetwijfeld geen bewuste keuze zijn geweest, maar een instinctieve keuze voor een bepaalde weg. Iets waar ik ook in mijn latere leven goed in moest leren te zijn, het volgen van mijn gevoel in plaats van mijn verstand. Want mijn verstand zat ergens in dat deel waar allerlei kronkels zaten en kon daardoor de weg nog wel eens kwijtraken, of de verkeerde afslag kiezen. Die weg had in ieder geval de nodige pieken en dalen, en sommige daarvan werden pas zichtbaar nadat ik ze gepasseerd was. Met de nodige deuken als bewijs dat ik ook wel eens van de weg was geraakt.

    Sommige van die deuken zitten op plekken die niet direct zichtbaar zijn, onder een laagje zelfbeschermend materiaal of ergens aan de binnenkant van dat rare op mijn nek balancerend lichaamsdeel. En dat laagje heb ik er waarschijnlijk met mijn volle verstand, en niet mijn gevoel, op aangebracht omdat het op dat moment het verstandigste leek te zijn. En omdat mijn verstand op dat moment mijn gevoel even naar buiten stuurde om iets anders te gaan doen, net als toen ik jong was en leerde laveren in de hoop dat er later een goed antwoord zou komen. Of misschien wel in de hoop dat het deukvormend obstakel vanzelf uit de weg zou gaan of zou slijten.

    Ik weet inmiddels dat het zo niet werkt en dat ik mijn kronkels over het algemeen gewoon hun gang moet laten gaan, maar er vooral niet teveel naar moet luisteren als mijn gevoel ook iets wil zeggen. Die kronkels hebben nu eenmaal in een heel andere tijd geleerd wat zij weten, en dat was toen misschien de verstandigste manier om te zorgen dat ik groot en sterk werd. En dat er daardoor nu af en toe een flinke deuk zichtbaar en voelbaar wordt is dan het logische, en niet altijd even leuke, gevolg. Maar iedere ontdekte deuk kan dan worden gerepareerd, en een paar van die deukjes zullen misschien altijd wel blijven zitten. Maar zolang je weet dat zij er zijn is dat niet erg.

    Ik denk dat ik de meeste deuken en krassen inmiddels wel ken, of weet te vinden. En als dat niet het geval is dan is dat maar zo. Het zijn de littekens van eerdere wonden en daardoor niet meer te voorkomen, en dus zorgen zij hooguit voor een beetje napijn. En hooguit voor iets meer napijn als de plek van het litteken toevallig en onopzettelijk geraakt wordt. Gelukkig ben ik goed in repareren en hoef ik dat niet alleen te doen. Net zoals ik niet de enige ben die er ook om kan lachen.

  • Huis,  Vooruitgang

    Zonnepanelen

    Wij hebben zonnepanelen op ons dak, en niet een paar maar bijna meer zonnepanelen dan dak. En daar hebben wij niets voor hoeven doen want zij zaten er al op toen wij ons huis kochten. Met de techniek van 2008 was het alleen een beetje lastig om een écht beeld te krijgen van wat al dat glimmende spul op het dak nu precies opleverde. Inmiddels zijn wij aanbeland in het tijdperk van de smartphone en de apps én van de slimme meter, en dus……….tja.

  • Vooruitgang

    De tijd vliegt

    Tijd is een heel vreemd verschijnsel. Iedere seconde duurt even lang, niet langer dan een tel, een ogenblik, korter dan een ademhaling. En toch duurt voor het gevoel iedere minuut, die toch iedere keer weer uit 60 tellen bestaat, niet even lang. En omdat de duur van iedere minuut niet altijd gelijk is zal ook ieder uur en iedere dag korter of langer lijken dan een andere. Er is dus iets in ons gedrag waardoor wij invloed hebben op de duur van een minuut. Maar gek genoeg is een jaar dan wel iedere keer weer heel snel voorbij en volgen de oudejaarsavonden met oliebollen elkaar in een moordend tempo op.

  • Fotograferen,  Vakantie,  Vooruitgang

    Herinneringen

    Iedereen heeft herinneringen, de één wat meer of wat helderder dan de ander. En hoe ouder je wordt hoe meer herinneringen je erbij krijgt en kwijtraakt. Het leuke van de herinneringen die je kwijtraakt is dat er zo af en toe weer iets kan gebeuren waardoor die herinneringen zomaar ineens weer om de hoek komen kijken. Alsof er ergens in je hoofd een deurtje van een kamertje met planken vol stoffige fotoboeken wordt geopend en je even in één van die fotoboeken mag kijken.

  • Vakantie,  Vooruitgang

    Vakantie volgens Facebook

    Wij zijn al een tijdje niet op vakantie geweest en gelukkig is er dan Facebook om terug te zoeken wanneer dat ook alweer was. Vroeger had je daar je geheugen voor maar wie gebruikt dat analoge spul nog als je de beschikking hebt over de Cloud waar je alles permanent kwijt kan zonder het risico dat het kwijtraakt. Volgens Facebook is het bijna een jaar geleden, afgezien van ons trainingskamp op Kreta dan.

  • Vakantie,  Vooruitgang

    Keuzes

    Vroeger waren er veel minder keuzes en ik vraag mij af of dat echt vervelend was. Het uitstippelen van een verre vakantie naar de USA bijvoorbeeld was begin jaren tachtig van de vorige eeuw best ingewikkeld, vooral omdat het internet permanent uit de lucht was, maar uiteindelijk lukte het altijd wel om een ticket te kopen en een auto te huren. En de bibliotheek had altijd wel een boek te leen waaruit je kon opmaken wat leuk zou kunnen zijn om te gaan zien en een wegenkaart kocht je gewoon in het land zelf bij een tankstation. Op de één of andere manier lukte het dan ook nog om Disneyworld te vinden. Het nergens last hebben van keuzes, of je wist ze gewoon niet te vinden, betekende ook dat er een schrikbarend gebrek was aan dilemma’s en twijfels. Het boeken van een vakantie was voor een doortastend type als ik toen een peulenschil. Anno 2014 is alles anders.

  • Reizen,  Vakantie,  Vooruitgang

    Kleine wereld

    De wereld is kleiner geworden en wordt nog steeds kleiner, dat geldt in ieder geval voor het beschaafde deel van de wereld waarin wij wonen. Al zal dan weer niet iedereen het eens zijn met onze versie van wat je beschaving zou moeten noemen. In Jeddah is de wereld misschien iets minder klein dan onze wereld en worden, zoals dat hoort in een beschaafde wereld, nog altijd vrouwen onthoofd omdat zij iets hebben gedaan wat het masculine deel van de beschaving niet welgevallig is. Wij laten tenminste, menslievend als wij zijn, koelbloedige moordenaars na het uitzitten van een deel van hun straf met een vriendelijke schouderklop weer los rondlopen. Dé beschaving bestaat dus niet in onze steeds kleiner wordende wereld.