• Gedachten,  Muziek,  Werk

    Dancing Out Loud

    De badkamer is de bijna spreekwoordelijke ruimte die door veel mensen, die dat op geen enkele andere plek zouden durven, wordt gebruikt als plek om te zingen. Misschien komt het door de akoestiek die er met zijn galm voor zorgt dat het altijd beter klinkt dan bedoeld. Of zou het door de bewasemde, net gepoetste, glazen douchedeur komen waardoor men zich onbespied en dus ook ongehoord kan wanen? En omdat ik ietwat rationeel ben aangelegd, en daardoor weet dat ik onbespied nog ongehoord ben, zal ik niet zo snel zingen als ik onder de douche sta. Ik zoek andere plekken op.

  • Bloggen,  Leven,  Muziek,  Vakantie,  Verbazing

    Mijn Weblog

    Eigenlijk is het best apart om allerlei zaken met de buitenwereld te delen via een weblog. En eerlijk gezegd weet ik zelf ook niet precies waarom ik het doe, en waarom ik er ooit mee ben begonnen. Als ik mijn geplaatste schrijfsels van de laatste jaren teruglees, en met dit stukje meegerekend zijn het er inmiddels 268, dan zit er ook niet echt een bepaalde lijn en regelmatigheid in. Of het moet zijn dat het meestal gaat over leuke dingen als vakantie, af en toe over iets wat mij in het wereldnieuws opvalt en ook héél af en toe over iets minder leuks. En ik heb af en toe een periode dat ik heel regelmatig iets aan het digitale papier toevertrouw en ook periodes dat ik er om de één of andere reden veel minder behoefte aan of reden voor heb. En naast dit weblog is er natuurlijk ook nog Facebook en Instagram waar ik zo af en toe iets korts de wereld in stuur. Je kan er maar druk mee zijn. 

  • Leven,  Muziek

    Muziek en herinneringen

    Muziek is voor mij op de één of andere manier altijd verbonden met bepaalde herinneringen, en andersom. Ik zit iedere dag gemiddeld een uur of vier achter het stuur van mijn voiture, en dankzij de moderne technologie kan ik in die tijd beschikken over een enorme muziekbibliotheek en vrijwel alle radiozenders die er bestaan. En dat maakt iedere rit heel erg afwisselend, waarbij ik de ene keer muziek uitzoek die ineens in mijn herinnering naar boven komt en ik de andere keer door muziek kwijtgeraakte herinneringen terugvind. Overigens heet mijn auto geen voiture maar tegen alle logica in gebruiken de  Fransen een zo elegant klinkende naam voor alles op vier wielen, zelfs voor mijn voiture.

  • Leven,  Muziek

    Het is mijn leven

    Muziek speelt al zolang ik weet een belangrijke rol in mijn leven. Ik weet nog dat ik als kind niet kon wachten tot mijn vader of moeder wakker werd omdat ik niet aan de radio mocht komen. En toen ik, onder het toeziend oog van mijn vader, zelf de singles op de platenspeler mocht leggen om daarna de naald heel voorzichtig in de eerste groef te laten zakken, was ik zo trots als een pauw. En ik heb de singles van mijn vader grijsgedraaid, ook al bestond de collectie o.a. uit ‘Moonlight Serenade’ van Glenn Miller en de filmmuziek uit de film ‘Bridge on the River Kwai’. Gelukkig had ik een tante die maar een paar jaar ouder was dan ik en die van haar zakgeld singles van de Beatles kocht en wist hoe je op de radio de frequentie van Radio Veronica kon vinden.

  • Muziek,  Verbazing

    Lang geleden

    Mijn jeugd is lang geleden, maar tegelijkertijd niet langer geleden dan gisteren. Het is vooral de omgeving en de mensen om mij heen die veranderen of stil blijven staan, terwijl ik af en toe met verbazing rondkijk en kinderen en kleinkinderen in een razend tempo respectievelijk ouder en wijzer zie worden. En toch gebeurt er zo af en toe iets waardoor je beseft dat die echte, fysieke jeugd steeds langer geleden is.

  • Muziek

    Muziek

    Er is altijd wel weer een nieuw stukje muziek waar ik iets mee heb, zoals laatst de band ‘Elbow’ met het nummer ‘Lippy Kids’. Gewoon briljant dus.

    En nu liep ik weer tegen het volgende filmpje aan. Heb nog geen idee hoe zij heten maar dat komt nog wel.

    <br /><a href="http://video.nl.msn.com/watch/video/four-guys-one-guitar/1jhikv00w?src=v5:embed::&#038;fg=sharenoembed" target="_new"title="Four Guys, One Guitar">Video: Four Guys, One Guitar</a>

  • Muziek

    Starship Trooper

    Zo af en toe heb ik wel eens last van iets wat men ‘nostalgie’ noemt, en dan vooral op muzikaal gebied. Van kinds af aan heb ik niet altijd dezelfde muzikale smaak als mijn omgeving, al is het ook weer niet zo erg dat ik altijd de enige was die een bepaalde plaat kocht. Dat zou ook niet zo leuk zijn geweest voor de muzikanten in kwestie want dan hadden zij geen boterham gehad, laat staan een plakje kaas op die boterham. Maar terwijl mijn klasgenoten in mijn jeugd altijd de laatste Top 40-hits uit hun hoofd kenden kwam ik niet verder dan een beetje met de melodie mee neuriën, en als ik thuis een LP op de draaitafel deponeerde werd ik meestal heel vreemd aangekeken omdat zij dat wat er uit de luidspreker (jawel, het was nog mono) kwam absoluut niet herkenden. En ook niet echt konden waarderen, geloof ik.

    In de loop der jaren is er wel iets veranderd, maar dat heeft ook met de veranderende muzikale omgeving te maken. De Top 40 was tegen het einde van de jaren 60 en in het begin van de jaren 70 natuurlijk een weerspiegeling van de gemiddelde smaak van die tijd, en die bestond uit gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes zoals “Scarlet Ribbons” (The Cats), “Sweet Caroline” (Neil Diamond) en “My Special Prayer” (Percy Sledge). En die standaard deuntjes verveelden mij al snel, zonder dat ik enig idee had hoe dat kwam. In Amsterdam was er een voor die tijd heel bijzondere platenzaak met de naam ‘Boudisque’ en die was te vinden in de Haringpakkersteeg, in de bocht van de Nieuwendijk. En daar liep ik heel veel rond te neuzen en te luisteren, en daar kwam ik dan ook altijd in aanraking met de muziek die je nooit op de radio hoorde.

    Zo’n 40 jaar geleden startte Boudisque aan de Amsterdamse Haringpakkerssteeg als de eerste popspeciaalzaak van Nederland. Directe importen uit de VS en Engeland zorgden voor een uniek assortiment, de hippies achter de balie voor een helemaal bij die tijd passende sfeer. Klanten konden samen met het personeel een blowtje roken en er werd streng geselecteerd op wat wel en vooral niet ingekocht werd. De foto’s en jaarlijstjes uit die tijd spreken voor zich. Inmiddels is de winkel in Amsterdam gesloten en is Boudisque te vinden aan de Vredenburg 31 in Utrecht. Bij Boudisque kwam ik als 14-jarige in aanraking met de muziek van Yes, Wishbone Ash, Tangerine Dream, Gentle Giant, Greenslade en Hawkwind en vooral de zweverige en psychedelische muziek van Yes sprak mij enorm aan. Daarna kwamen ook Genesis en Pink Floyd nog om de hoek kijken en ik vermaakte mij muzikaal prima, en die muziek hielp mij door de periode van Disco, Punk en welke andere nietszeggende stijl dan ook heen.

    Over het algemeen kan ik mij tegenwoordig prima vermaken met wat er op de radio wordt aangeboden maar zo heel af en toe heb ik weer eens behoefte aan muziek uit de oude doos, en dan moet ik mijn favoriete Yessong uit die tijd weer eens op vol volume in de auto afspelen. En het nummer ‘Starship Trooper’ mag dan inmiddels 38 jaar geleden zijn geschreven, muzikaal gezien is het tijdloos. Af en toe is nostalgie leuk.