• Gedachten,  Leven,  Verbazing

    Erfelijkheid

    Mijn hoofd staat regelmatig stil en kan ernstige verschijnselen van leegheid vertonen, zonder dat ik mij daar zorgen over maak. Ik denk zelfs dat het een eigenschap is die ervoor zorgt dat ik niet het risico loop mijn hoofd kwijt te raken of gek te worden. Ik moet er niet aan denken dat ik altijd zou worden lastig gevallen door al dan niet zinvolle denkprocessen die zouden kunnen resulteren in al dan niet verwachte conclusies of lastige vragen.

  • Leven,  Vooruitgang

    Deuken en Krassen

    Mijn hoofd is een raar ding, ook al is mijn hoofd niet uniek. Want iedereen heeft waarschijnlijk in zijn of haar hoofd de nodige eigenaardigheden. Maar ik heb veel minder last van de hoofden van al die anderen dan van mijn eigen hoofd. En dus denk ik dat mijn hoofd veel raarder is dan dat van een ander, en dus misschien dus toch wel een beetje uniek.

    Dat mijn hoofd allerlei rare kronkels heeft weet ik al heel lang. En daar werd ik ook al mee geconfronteerd toen ik redelijk jong was. Ik dacht als kind al teveel na en dat werd ook door mijn directe omgeving als vreemd en lastig bestempeld. En omdat ik teveel nadacht stelde ik ook teveel moeilijke vragen en dat werd niet altijd op prijs gesteld. Tegelijkertijd zorgde dat teveel nadenken en de conflicten die dat opleverde er ook voor dat ik het lastig kon opbrengen om te gehoorzamen, om iets wel of juist niet te doen omdat het gewoon zo hoorde. Mijn hoofd produceerde nu eenmaal veel vraagtekens en als daar niet de juiste antwoorden op kwamen zocht ik het juiste antwoord zelf wel. Of ik bedacht het juiste antwoord zelf wel.

    En dus was ik in het gezin waarin ik opgroeide een beetje het ‘zwarte schaap’. Ik was anders. Gedwee en volgzaam waren twee woorden die niet in mijn woordenboek voorkwamen. Maar tegelijkertijd was ik ook weer niet zo recalcitrant dat ik de conflicten opzocht. Ik zocht gewoon een beetje mijn eigen weg, laverend tussen de verschillende obstakels door en daardoor onbewust al vroeg lerend hoe ik ervoor kon zorgen dat mijn hoofd niet te vaak op een onzachte manier in aanraking kwam met een grote vaderlijke hand. Ik leerde stil en onopvallend opstandig te zijn en vooral mijn eigen weg te kiezen en geen meeloper te worden.

    Was dat de gemakkelijkste weg? Ik heb geen idee en het zal ongetwijfeld geen bewuste keuze zijn geweest, maar een instinctieve keuze voor een bepaalde weg. Iets waar ik ook in mijn latere leven goed in moest leren te zijn, het volgen van mijn gevoel in plaats van mijn verstand. Want mijn verstand zat ergens in dat deel waar allerlei kronkels zaten en kon daardoor de weg nog wel eens kwijtraken, of de verkeerde afslag kiezen. Die weg had in ieder geval de nodige pieken en dalen, en sommige daarvan werden pas zichtbaar nadat ik ze gepasseerd was. Met de nodige deuken als bewijs dat ik ook wel eens van de weg was geraakt.

    Sommige van die deuken zitten op plekken die niet direct zichtbaar zijn, onder een laagje zelfbeschermend materiaal of ergens aan de binnenkant van dat rare op mijn nek balancerend lichaamsdeel. En dat laagje heb ik er waarschijnlijk met mijn volle verstand, en niet mijn gevoel, op aangebracht omdat het op dat moment het verstandigste leek te zijn. En omdat mijn verstand op dat moment mijn gevoel even naar buiten stuurde om iets anders te gaan doen, net als toen ik jong was en leerde laveren in de hoop dat er later een goed antwoord zou komen. Of misschien wel in de hoop dat het deukvormend obstakel vanzelf uit de weg zou gaan of zou slijten.

    Ik weet inmiddels dat het zo niet werkt en dat ik mijn kronkels over het algemeen gewoon hun gang moet laten gaan, maar er vooral niet teveel naar moet luisteren als mijn gevoel ook iets wil zeggen. Die kronkels hebben nu eenmaal in een heel andere tijd geleerd wat zij weten, en dat was toen misschien de verstandigste manier om te zorgen dat ik groot en sterk werd. En dat er daardoor nu af en toe een flinke deuk zichtbaar en voelbaar wordt is dan het logische, en niet altijd even leuke, gevolg. Maar iedere ontdekte deuk kan dan worden gerepareerd, en een paar van die deukjes zullen misschien altijd wel blijven zitten. Maar zolang je weet dat zij er zijn is dat niet erg.

    Ik denk dat ik de meeste deuken en krassen inmiddels wel ken, of weet te vinden. En als dat niet het geval is dan is dat maar zo. Het zijn de littekens van eerdere wonden en daardoor niet meer te voorkomen, en dus zorgen zij hooguit voor een beetje napijn. En hooguit voor iets meer napijn als de plek van het litteken toevallig en onopzettelijk geraakt wordt. Gelukkig ben ik goed in repareren en hoef ik dat niet alleen te doen. Net zoals ik niet de enige ben die er ook om kan lachen.

  • Fietsen,  Leven,  Seizoenen

    Oudhollandse Wintergedachten

    Het is alweer een paar weken 2019 en het is koud, snijdend koud. En ik heb dus nog steeds een hekel aan kou. En ook de grijsheid van het begin van een jaar roept nog steeds geen jubelgedrag op. Kortom; de echte oudhollandse winter is en blijft gewoon een beetje gedoe. En mijn vermeende winterdepressie ook. En tegelijkertijd ook weer niet, want vergeleken met de wereld om mij heen vind ik mijzelf nog best wel vrolijk.

  • Eten,  Gezondheid,  Leven

    Goede Voornemens

    Het nieuwe jaar is begonnen en ook dit jaar heb ik weer geen goede voornemens omdat het toevallig weer een keer 1 januari is geweest. Om de één of andere reden heb ik gewoon nog nooit iets gedaan omdat iedereen het doet, of in ieder geval bijna nooit. En ik ben dan ook gisteren en vandaag weer wakker geworden met hetzelfde voornemen, en dat is er een zo leuk mogelijke dag van maken. Zowel voor mijzelf als de mensen om mij heen. En zo word ik morgen waarschijnlijk weer wakker.

  • Feestdagen,  Leven,  Verbazing

    Achterom kijken

    Als het einde van het jaar nadert is het tijd om achterom te kijken, ook al is dat niet echt mijn hobby. Maar het kan geen kwaad om af en toe eens pas op de plaats te maken, om stil te staan bij wat er in het verleden is gebeurd, en niet altijd alleen maar vooruit te willen kijken. Ook al omdat wat er is gebeurd altijd zijn sporen nalaat, ergens tussen oren en in kiertjes die net als de grijze massa tussen de oren niet direct in het zicht liggen. En dus, bij het naderende einde van het jaar 2018, sta ik stil en kijk achterom. En ik kijk niet alleen achterom naar dit jaar, maar als ik dan toch heb besloten stil te gaan staan dan neem ik er maar meteen de tijd voor.

  • Leven,  Verbazing

    Het Eerste Avontuur

    De halve schooldag zat erop en er was dus nog een hele woensdagmiddag beschikbaar om iets leuks te gaan doen, dacht hij toen hij het kleine schoolplein op rende. Het was lekker weer en dan ging je in ieder geval niet binnen zitten. Het was in de Amsterdamse volksbuurt waar hij opgroeide binnen toch al snel te klein en te warm. En hij en zijn vriendjes waren typische ‘straatschoffies’, ook al had hij nog geen idee wat dat betekende, en dat kon je alleen maar zijn als je ook op straat rondliep. Dus na een halve dag leren lezen en rekenen in de eerste klas van de lagere school was het wel weer genoeg geweest. ‘Het gaat vast weer een leuke middag worden’, dacht hij terwijl hij door de Bilderdijkstraat en Kinkerstraat naar huis huppelde.

  • Gezondheid,  Leven

    Onvermijdelijk

    Er zijn heel veel dingen onvermijdelijk. Vanaf het moment dat wij geboren worden gaat er heel veel vanzelf, zolang wij maar voldoende eten, drinken en zuurstof krijgen. De meesten van ons groeien dan in een gestaag tempo door tot wij op enig moment volwassen zijn, in ieder geval lichamelijk volwassen. En met een beetje geluk hebben wij in onze genen een redelijk goede gezondheid meegekregen en kunnen wij in ons welvarende deel van de wereld vrij zorgeloos ouder worden. Maar ongemerkt en onvermijdelijk is er al vrij snel een ander proces op gang gekomen.