• Gezondheid,  Hardlopen,  Vakantie

    Trainingskamp op een vakantie-eiland

    In de loop van onze week vakantie op Kreta noemde ik het op Facebook ons trainingskamp, en misschien heeft dat voor sommigen wel geleken alsof wij niet echt vakantie vierden. Ik riep iedere dag wel iets over onze inspanningen en niet alleen maar over de ontspannen dingen die wij het grootste deel van de dag deden, of eigenlijk deden wij de rest van de dag gewoon niets. En dit was ook de eerste vakantie waarin wij meer deden dan alleen maar luieren, sightseeing en fotograferen, op een halfbakken poging tot sportiviteit in Toronto en Maiori na. Maar het was natuurlijk niet echt een trainingskamp…….denk ik.

  • Gezondheid

    Mijn oren

    Het heeft best wel lang geduurd maar op enig moment ben ik mij ervan bewust geworden dat er nogal wat tussen mijn oren zit en gebeurt. En om de één of andere reden is mij dat ook enorm gaan boeien, het nadenken over het waarom van een bepaalde reactie op een ervaring en het zoeken naar de oorzaak van reacties.

  • Eten,  Gezondheid,  Hardlopen

    Herkenning

    Zo af en toe staat ook hier de TV aan en er zijn een paar programma’s die wij over het algemeen wel graag kijken. Boer Zoekt Vrouw is een favoriet en er zijn een paar crime-series waar wij graag een glaasje rode wijn bij inschenken. En sinds vorig jaar is daar ook Obese, een zondagavondkwelling waar ik naar moet kijken uit een bepaalde vorm van zelfkastijding.

    Ik verbaas mij niet over de hoofdpersonen, over hoe zij zover zijn gekomen en hoe zij denken en doen. Ik herken daar heel erg veel in want ik denk zoals zij denken, voel wat zij voelen en realiseer ik mij bij iedere uitzending dat het ook over mij gaat en dat het ook zover had kunnen komen dat ik de hoofdrolspeler was.

    Eten zit in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat honger is want ik heb de hele dag trek en dat noem ik geen honger. Zo rond etenstijd, ongeveer vanaf een uur of 4, heb ik iets meer trek dan de rest van de dag en die trek is dan na het eten weer verminderd tot het normale knorrende gevoel tussen mijn oren. En ik heb permanent het gevoel, de vrees, dat de gebrekkige weerstand van vroeger ooit weer eens de kop op steekt. En dat ik net als Stanley, een grote en ogenschijnlijk vrolijke vent van ruim 220 kilo, weer de hele avond op de bank hang met chocolade en chips onder handbereik en de pindakaas en hagelslag op de reservebank. Want ooit was mijn naam Stanley.

    Niet dat ik echt zo zwaar ben geweest als Stanley maar ik was wel zwaar, te zwaar. Even naar zolder om iets te zoeken lukte mij alleen maar als ik na het beklimmen van twee trappen even kon gaan zitten om uit te rusten. Bewegen deed ik niet, want een wandeling van de voordeur tot mijn auto mag je geen bewegen noemen, en klussen in en om het huis deed ik alleen met hulp. En gelukkig was er altijd wel een Frans of een Ron in de buurt die het leuk en gezellig vonden om te helpen. Eten deed ik zonder hulp en het liefst als ik alleen was. En er was altijd wel een reden te bedenken om later dan de rest van het gezin naar bed te gaan. En de chips en nootjes konden dan wel worden verstopt maar kaas hoorde nu eenmaal in de koelkast, net als de mayonaise en de leverworst, en ik was ook heel goed in staat om zelf nootjes te kopen en voor mijzelf te verstoppen.

    En dus kijk ik naar Obese. Omdat ook ik dat gevecht heb gevoerd en gewicht ben kwijtgeraakt en zo goed weet hoe het voelt als zo’n grote, sterke vent wanhopig probeert om van het eten af te blijven. Om de een of andere reden lukt het mij nog steeds wel, meestal tenminste. In tijden van stress, zoals de laatste 2 maanden, gaat het wat moeilijker en heb ik af en toe een moment dat het niet lukt. Dat ik bijna obsessief in een ook en vooral voor het bezoek op tafel gezette schaal met nootjes zit te graaien, dat ik weet dat er nootjes in de kast staan en dat ik ze dwars door de deur van de kast kan zien. En dan helpt het om naar zo’n programma op TV te kijken, te kijken naar mensen die met zichzelf in gevecht zijn en met niemand anders.

    En dan ben ik aan het einde van het programma net zo trots als de hoofdpersoon zelf, omdat ik weet hoe moeilijk het is en altijd zal blijven. En dat helpt mij dan ook weer om het vol te houden, gezond te eten en te sporten. En dat laatste ga ik na het zien van Stanley vanaf zondag weer doen Niet omdat ik bang ben dat ik nog eens zo word als Stanley maar omdat ik af en toe ook een schop voor mijn kont nodig heb om in de winter naar buiten te gaan. Watje!

     

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Mens of Machine

    Het menselijk lichaam is geen machine en af en toe vind ik dat behoorlijk storend, en dan vooral als ik word beperkt om dingen te doen die ik leuk vind om te doen. En een pijntje hier en daar is dan geen probleem als je een hobby hebt als tekenen of lezen, al ben ik mij er wel van bewust dat lekker ontspannen in een stoel een boek lezen ook erg vervelend kan zijn als je heel veel last hebt van je rug, maar allerlei ongemakken in benen of onderdelen daarvan als je gewoon even lekker een kilometer of 10 wilt hardlopen vind ik redelijk deprimerend.

    Vervelend genoeg ben ik dan ook nog eens een beetje ongeduldig en ga dan op zoek naar manieren om toch te kunnen lopen. Dus toen ik begin juni een ongelukkige stap maakte waardoor ik nogal last kreeg van mijn rechterknie kon ik het niet laten om het na een week of twee toch weer te gaan proberen. Dat was tijdens onze vakantie in Italië en er lag daar een heel mooi vlak voetpad waar je nog voor het ontbijt langs het Gardameer kon rennen. En ook al had ik best nog wel last van die knie, ik merkte na een paar minuten dat ik mijn voet zo kon neerzetten dat ik daar dan toch niet heel veel last van had. En eenmaal thuisgekomen besloot ik dat ik zo best wel kon doorgaan omdat het erop leek dat ik juist door toch te bewegen de pijn ‘uit mijn knie liep’.

    Tot ik best wel last kreeg van mijn rechtervoet, waarschijnlijk een overbelasting door het pogen de knie te ontzien, en een week of twee zoveel last van die voet had dat ik echt niet kon hardlopen en mijn toevlucht moest nemen tot fietsen. Maar zodra ik weer het idee had dat ik het weer een paar kilometer zou moeten kunnen volhouden trok ik de hardloopschoenen weer aan en ging weer lopen. Dat mijn voet na het lopen een dag of twee stijf was vond ik niet zo heel erg want stijfheid is iets anders dan pijn. En zo langzamerhand werd ook die stijfheid wel minder en kon ik zelfs weer hardlopen zonder constant aan mijn voet te denken, of aan mijn knie.

    Inmiddels ben ik dan al wel ruim 2 maanden aan het sukkelen, niet met iets wat echt kapot is maar wel met onderdelen van mijn rechter-ledemaat die genoeg verstoren om niet voluit te kunnen hardlopen, en zo schiet het natuurlijk ook conditioneel niet op. En nu begint ook ineens mijn linkeronderdaan op te spelen, al is het daar dan een kuitspier die plotseling verrekkingsverschijnselen begint te vertonen.

    En als het menselijk lichaam ietwat meer op een machine leek dan ging ik nu gewoon even naar de garage voor een doorsmeerbeurt, nieuwe olie en koelvloeistof, het vervangen van een onderdeeltje, meteen even een APK en hup de weg weer op. Maar het gemiddelde menselijk lichaam zou een jaar of 80 mee moeten kunnen gaan en dus heeft een reparatie, anders dan bij een auto, niet echt haast. En daarnaast doet een menselijk lichaam aan een bepaalde vorm van zelfherstel, iets wat een machine helemaal niet kan, waardoor er van alles ook spontaan kan genezen. En daar is geduld voor nodig. Ondanks dat alles zou het dan toch nog handiger kunnen zijn om een machine wat meer menselijke eigenschappen te geven in plaats van andersom, het is in ieder geval goedkoper…..

     

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Willen….meer niet.

    Ook ik heb, net als Roger in dit filmpje, ooit 270 pond gewogen.

    Ik weet inmiddels dat het een kwestie is van willen, van echt gemotiveerd zijn, en dat je dan misschien niet alles maar wel heel veel kan. En ik heb (nog) geen marathon, maar vandaag voor de eerste keer meer dan 10 kilometer gelopen. En iedere keer als ik loop voel ik mij een winnaar. En die marathon? Wie weet!

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Het Goddelijke Lichaam

    Ik doe aan hardlopen, nog niet zo lang en ook nog niet zo snel maar ik doe aan hardlopen. En dat ‘niet zo lang’ is toch ook al weer bijna drie jaar, dus dat valt ook wel mee. Maar in die bijna drie jaar heb ik met enige regelmaat te maken gehad met blessures, van dat gezeur van dat goddelijke lichaam dat af en toe protesteert met een scheurtje in een spier of wat vocht in een knie. En pijntjes zijn helemaal niet erg want dat zal er wel bij horen, maar als je geen 20 meer bent dan duurt het genezen en herstellen van onderdelen van dat goddelijke lichaam allemaal wat langer en dan kan ik dus even niet hardlopen. En ook nu weer is er een kuitspier die vindt dat ik beter op de bank kan blijven zitten met een biertje en een schaaltje nootjes. En ik wil dus lopen, vaak en ver…..ik lijk wel gek.