• Gezin,  Ontspanning,  Verbazing,  Wij

    Heimwee

    Op 15 maart 2009 schreef ik hier iets over heimwee, verschillende soorten heimwee. Inmiddels zijn wij meer dan 6 jaar verder en het is vreemd te merken dat die heimwee heel langzaam sterker blijft worden. Alsof er een grote elektromagneet ergens op de Dam in Amsterdam staat waarvan iemand heel stiekem iedere keer dat knopje een stukje verder naar rechts draait. De sukkel.

  • Gezin

    Steeds rijker

    Wij worden steeds rijker. En dat heeft helemaal niets te maken met geld of andere materiële zaken maar veel meer, zo niet alles, met de dingen die wij doen en vooral met het kunnen zien opgroeien van kinderen en kleinkinderen.

    Nog maar een paar uur oud
    Nog maar een paar uur oud

    En de geboorte van een kleinkind wordt dus nooit gewoon, misschien wordt het juist wel steeds meer speciaal omdat het iets is wat je leven steeds rijker maakt. Het wordt nooit gewoon. Op 15 juni is Thomas geboren, onze derde kleinzoon. En ook nu weer leverde dat de nodige emotionele incontinentie op, om meerdere redenen. Natuurlijk omdat alles goed was gegaan en Thomas kerngezond in zijn bedje lag, maar ook omdat je daardoor de kans krijgt om de geboorte van je eigen kinderen nogmaals te beleven. Allerlei zaken die ergens in een kastje zijn opgeborgen krijgen de kans om deurtjes te openen en weer even tevoorschijn te komen.

    En het opnieuw beleven van mooie herinneringen, je eerste kind op de buik van

    En inmiddels alweer 4 weken
    En inmiddels alweer 4 weken

    haar moeder en de reacties van haar grootouders zoveel jaar geleden, zorgt er ook voor dat je je bewust wordt van het feit dat het voor zo’n klein mensje belangrijk is dat je er bent. En dat je er zo lang mogelijk en ook zo vaak mogelijk voor hem zal zijn.

    Blij, net als wij
    Blij, net als wij

    Inmiddels is Thomas alweer 5 weken oud, hij groeit als kool en is net als zijn neefjes natuurlijk het mooiste kereltje op deze aardbol. En wij kunnen ons nu al enorm verheugen op de momenten dat al dat kleine grut tegelijkertijd bij ons rondkruipt en -loopt, op de logeerpartijtjes en de midweekjes met Opa & Oma naar Centerparcs. En vooral dat laatste is iets wat vooral ik mij nooit had kunnen voorstellen, en zelfs dat maakt je rijker.

    Het grappige is dat ik, waarschijnlijk omdat ik zelf ben opgegroeid in een gezin met drie broers, graag dochters wilde en die ook heb gekregen. Niet dat ik heel erg teleurgesteld zou zijn geweest met een zoon maar meisjes leken mij gewoon veel leuker. En nu worden er tot op heden alleen maar kleinzonen geboren en dat maakt het dan voor mij misschien weer net even meer bijzonder, omdat ik dat zelf nooit heb meegemaakt. En als zo’n klein nieuw leven eenmaal kennis met je komt maken dan blijkt het echt niet uit te maken van welk geslacht het is, het zit meteen van binnen en maakt een onafscheidelijk deel van je leven uit. Voor de rest van je leven.

  • Gezin

    Emotionele Incontinentie

     

    Wij zijn sinds deze week weer een kleinkind rijker, en de wereld is weer een beetje mooier geworden door de komst van Aiden. En zo´n gebeurtenis maakt normaal gesproken al het nodige los, uiteraard bij de ouders en de grootouders maar iedereen die het van iets grotere afstand meemaakt vindt het heel speciaal, maar de ouders van Aiden hebben een plekje bij mij geraakt waarvan ik niet eens wist dat ik het had.Aiden2.jpg

    IMG_1398.jpg

    Het was spannend, het duurde alles bij elkaar een paar dagen en toch kwam het verlossende bericht eerder dan ik had gedacht. En wij wisten op dat moment alleen dat alles goed was, hij was gezond, 54 cm lang en 4.280 gram zwaar en de rest zouden wij persoonlijk te horen krijgen. En zo stapten wij in de auto en gingen op weg om kennis te maken met onze kleinzoon, waarvan wij nog niet wisten welke naam hij had gekregen.

    De af te leggen afstand was veel te groot, de toegestane maximum snelheid veel te laag, maar de zelfbeheersing was enorm. Maar toen wij eindelijk in het ziekenhuis waren en richting de kamer liepen waar moeder en kind lagen bij te komen begon de spanning al te resulteren in de eerste emotionele bijverschijnselen, al wist ik dat op dat moment als echte Nederlander nog binnendijks te houden. Maar op het moment dat ik werd voorgesteld aan Aiden Peter braken de dijken zonder enige weerstand door.

     

    Ik heb nooit iets met vernoemen gehad, ik was daar zelfs een tegenstander van en dan vooral omdat het vaak als een traditie, een verplichting zonder enige verdere toegevoegde waarde wordt toegepast. Het voelde daar waar ik het van nabij meemaakte ook zo en het leek wel alsof andersdenkenden zoals ik vreemd werden aangekeken. En als dat gebeurt dan roept dat bij mij extra weerstand op en ga ik nog een beetje meer anders denken en handelen. En dus zijn mijn dochters niet vernoemd, bewust niet, en zijn bewust op de wereld gezet met hun eigen naam. En nu is daar Aiden Peter. Geheel onverwacht heeft hij als tweede naam de naam gekregen van zijn beide Opa´s en ik brak en vind het geweldig, echt heel bijzonder.

    IMG_1397.jpgIn tegenstelling tot wat ik altijd heb gedacht kan vernoemen wel degelijk mooi zijn, als het bewust gebeurt en het een weloverwogen keuze is in plaats van een gewoonte of een door de omgeving opgelegde 20121116.jpgtraditie. En ik wist van tevoren dat ik bij de eerste ontmoeting met Aiden last zou krijgen van enige emotionele incontinentie, maar die onverwachte toevoeging van Peter als tweede naam zorgde ervoor dat die incontinentie voortduurde tot ik hem vandaag een tijdje helemaal voor mijzelf had en echt kennis met hem kon maken.

    Ik ben trots op het feit dat Aiden ook mijn naam heeft gekregen, trots op zijn ouders die mij iets hebben geleerd en het is aan mij om te zorgen dat Aiden er trots op gaat zijn dat hij ook de naam van deze Opa heeft gekregen.

  • Gezin

    Kinderen

    Ik heb al vrij jong geleerd met kinderen om te gaan, want ik was zelf een kind. En al opgroeiende ontstond er een bepaalde tegenstrijdigheid, zo noem ik het zelf tenminste, want aan de ene kant was ik als kind al erg zelfstandig en aan de andere kant bleef ik altijd maar een kind. En wat is er nu eenvoudiger dan met soortgenoten omgaan, en hoe lastig is het voor een kind dan soms om met volwassenen om te gaan en ze te begrijpen.

    En ergens in mijn leven werd ik vader, een kind werd vader van twee dochters en zou dan plotseling volwassen moeten zijn. Dat vader zijn lukte prima maar het volwassen zijn ging mij niet altijd even goed af want ik vond het altijd veel leuker om samen met mijn kinderen kind te zijn. En aangezien de moeder van mijn kinderen dat niet altijd even goed begreep, en ik mij dan juist als een kind gedroeg en liever samen met de andere twee kinderen kattenkwaad uithaalde, ging dat wel eens niet goed.

    En sinds een paar jaar is er ineens een kleinkind en dan weet je ineens dat je geboortedatum je vertelt dat je geen kind meer bent, maar tegelijkertijd blijkt dat tegenstrijdige gevoel er nog altijd te zijn tussen het weten dat je volwassen bent en het ‘weten’ dat je een kind bent. En de tegenstijdigheid is dan ook nog eens dubbel omdat het een strijd is tussen voelen en weten. En natuurlijk weet ik dat ik af en toe streng moet zijn omdat Luuk anders niet leert dat hij ook bij Oma & Opa aan tafel moet blijven zitten tot wij klaar zijn met eten, en natuurlijk moet hij ook met een vork eten, maar tegelijkertijd moet hij ook vooral zijn bord aflikken en zijn gezicht onder smeren, door de plassen stampen, glijbanen op klimmen waar je eigenlijk nog helemaal niet op mag omdat je nog kleiner bent dan één meter, het bad bijna leegspetteren en iedereen voor apenkop uitmaken.

    Het is zó leuk om kind te zijn, vooral als je daarna tegen een Opa aan mag liggen om samen Chuggington te kijken.

  • Gezin

    Water

    Mijn leven heeft tot nu toe een redelijk natuurlijk verloop gehad, en net als bij ieder ander met ups and downs. En ik denk dat ik meer van het halfvolle dan het halflege glas ben waardoor ik die ups altijd veel meer gezien heb dan die downs. Welke downs eigenlijk?

    Gewoon opgegroeid in de grote stad, want Amsterdam is eigenlijk de enige echte stad in dit land. Redelijk makkelijk door scholen en alles wat daarbij hoort gerold en een redelijke baan gevonden waar ik goed mee in mijn bestaan kon voorzien. Getrouwd, twee geweldige dochters gekregen en nooit ergens gebrek aan gehad. Geprobeerd altijd veel plezier te hebben en daar ook redelijk in geslaagd, en échte tegenslagen heb ik ook niet echt gekend. Of is dat misschien mijn blinde vlek voor de downs waardoor ik dat weer snel vergeten ben?

    En dan komt ook het moment dat de kinderen op eigen benen gaan staan en de deur achter zich dicht trekken, en door de veranderde omstandigheden is dat dan misschien eerder gebeurd dan de bedoeling was  maar uiteindelijk zou dat toch zijn gebeurd. Zij bleven wel onder ‘handbereik’ wonen en zo had ik altijd wel het gevoel dat ik dichtbij genoeg was om ze te beschermen en te helpen als dat nodig was.

    En dan komt het moment dat één van de twee komt vertellen dat zij iets verder weg gaat wonen, en niet een paar afslagen verder op de A27 of welke andere A maar bij haar vriend aan de andere kant van het water. En dat voelt dan best wel heel vreemd want dan zit er niet alleen wat meer reistijd tussen als zij mij nodig heeft, er zit zelfs een stuk varen of vliegen tussen en dat voelt dan heel ver weg. Je kan dan niet zomaar even in het weekend even in de auto stappen en langsrijden als je daar behoefte aan hebt.

    Maar voordat zij van mij in Engeland mag gaan wonen moet ik eerst even gaan kijken of het daar wel veilig is, of er geen rare snuiters rondlopen die gekke dingen van plan zijn of dat er tenminste een paar niet-zo-rare snuiters rondlopen die mij het gevoel geven dat zij goed terecht komt. Dus gaan wij in mei even met haar mee naar de overkant, zodat ik het gevoel kan krijgen dat ik haar veilig los kan laten….nog losser dan ik haar al heb moeten laten.