• Eten,  Leven,  Reizen,  Vakantie

    Hoezo Plannen?

    Ik vind voorpret altijd leuk, en dat heb ik ook altijd leuk gevonden. En vooral het plannen van vakantie had ik al ruimschoots van tevoren gepland, want dat hielp mij door de donkere winter. Die donkere winter die altijd volgde op de grijzige herfst en waar ik tegenop kon zien als tegen het beklimmen van een berg. Gek genoeg bleek een paar jaar geleden dat het beklimmen van een berg dan wel pittig was, maar het nog niet haalde bij het overleven van een winter.

  • Eten,  Reizen,  Vakantie

    De Volgende Vakantie

    Wij hebben onze eerste korte vakantie weer achter de rug, en het was heerlijk om weer in Rome te zijn. Gewoon even een paar dagen lekker door de stad geslenterd, de Galleria Borchese en de Domus Aurea bezocht, als echte locals in een park de krant gelezen en lekker gegeten. En er ook vooral van genoten om in een door Mikkie ontdekt restaurant als Romeinen onder de Romeinen behandeld te worden.

  • Eten,  Gezondheid,  Leven

    Goede Voornemens

    Het nieuwe jaar is begonnen en ook dit jaar heb ik weer geen goede voornemens omdat het toevallig weer een keer 1 januari is geweest. Om de één of andere reden heb ik gewoon nog nooit iets gedaan omdat iedereen het doet, of in ieder geval bijna nooit. En ik ben dan ook gisteren en vandaag weer wakker geworden met hetzelfde voornemen, en dat is er een zo leuk mogelijke dag van maken. Zowel voor mijzelf als de mensen om mij heen. En zo word ik morgen waarschijnlijk weer wakker.

  • Saluzzo
    Auto,  Eten,  Leven,  Reizen,  Vakantie

    Nog geen idee

    Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

  • Eten,  Wij

    Erwtensoep

    De erwtensoep staat weer eens zachtjes te pruttelen, zelfgemaakte erwtensoep wel te verstaan. En dan te bedenken dat ik vroeger als kind griezelde bij het idee alleen al. Het was in mijn ogen niet meer dan een dikke, groene brij en alles wat maar in de buurt kwam van de kleur groen was per definitie niet te eten.

  • Eten,  Gezondheid,  Hardlopen

    Herkenning

    Zo af en toe staat ook hier de TV aan en er zijn een paar programma’s die wij over het algemeen wel graag kijken. Boer Zoekt Vrouw is een favoriet en er zijn een paar crime-series waar wij graag een glaasje rode wijn bij inschenken. En sinds vorig jaar is daar ook Obese, een zondagavondkwelling waar ik naar moet kijken uit een bepaalde vorm van zelfkastijding.

    Ik verbaas mij niet over de hoofdpersonen, over hoe zij zover zijn gekomen en hoe zij denken en doen. Ik herken daar heel erg veel in want ik denk zoals zij denken, voel wat zij voelen en realiseer ik mij bij iedere uitzending dat het ook over mij gaat en dat het ook zover had kunnen komen dat ik de hoofdrolspeler was.

    Eten zit in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat honger is want ik heb de hele dag trek en dat noem ik geen honger. Zo rond etenstijd, ongeveer vanaf een uur of 4, heb ik iets meer trek dan de rest van de dag en die trek is dan na het eten weer verminderd tot het normale knorrende gevoel tussen mijn oren. En ik heb permanent het gevoel, de vrees, dat de gebrekkige weerstand van vroeger ooit weer eens de kop op steekt. En dat ik net als Stanley, een grote en ogenschijnlijk vrolijke vent van ruim 220 kilo, weer de hele avond op de bank hang met chocolade en chips onder handbereik en de pindakaas en hagelslag op de reservebank. Want ooit was mijn naam Stanley.

    Niet dat ik echt zo zwaar ben geweest als Stanley maar ik was wel zwaar, te zwaar. Even naar zolder om iets te zoeken lukte mij alleen maar als ik na het beklimmen van twee trappen even kon gaan zitten om uit te rusten. Bewegen deed ik niet, want een wandeling van de voordeur tot mijn auto mag je geen bewegen noemen, en klussen in en om het huis deed ik alleen met hulp. En gelukkig was er altijd wel een Frans of een Ron in de buurt die het leuk en gezellig vonden om te helpen. Eten deed ik zonder hulp en het liefst als ik alleen was. En er was altijd wel een reden te bedenken om later dan de rest van het gezin naar bed te gaan. En de chips en nootjes konden dan wel worden verstopt maar kaas hoorde nu eenmaal in de koelkast, net als de mayonaise en de leverworst, en ik was ook heel goed in staat om zelf nootjes te kopen en voor mijzelf te verstoppen.

    En dus kijk ik naar Obese. Omdat ook ik dat gevecht heb gevoerd en gewicht ben kwijtgeraakt en zo goed weet hoe het voelt als zo’n grote, sterke vent wanhopig probeert om van het eten af te blijven. Om de een of andere reden lukt het mij nog steeds wel, meestal tenminste. In tijden van stress, zoals de laatste 2 maanden, gaat het wat moeilijker en heb ik af en toe een moment dat het niet lukt. Dat ik bijna obsessief in een ook en vooral voor het bezoek op tafel gezette schaal met nootjes zit te graaien, dat ik weet dat er nootjes in de kast staan en dat ik ze dwars door de deur van de kast kan zien. En dan helpt het om naar zo’n programma op TV te kijken, te kijken naar mensen die met zichzelf in gevecht zijn en met niemand anders.

    En dan ben ik aan het einde van het programma net zo trots als de hoofdpersoon zelf, omdat ik weet hoe moeilijk het is en altijd zal blijven. En dat helpt mij dan ook weer om het vol te houden, gezond te eten en te sporten. En dat laatste ga ik na het zien van Stanley vanaf zondag weer doen Niet omdat ik bang ben dat ik nog eens zo word als Stanley maar omdat ik af en toe ook een schop voor mijn kont nodig heb om in de winter naar buiten te gaan. Watje!

     

  • Eten,  Gezondheid

    Babylon Mayo

    Er worden op onze aardbol redelijk wat talen gesproken en dat allemaal dankzij de bouwers van de toren van Babel, de eerste stad die door de nakomelingen van Noach werd gebouwd in de vlakte van Sinear. Uiteraard, zoals zo vaak in die tijd, kreeg men het hoog in de bol en wilden zij een toren bouwen die tot in de hemel zou reiken en voor die hoogmoed, en het tegen Gods bevel in bij elkaar blijven, werden zij door God gestraft door hun taal te verwarren en het volk te verspreiden over de hele aarde. Dat veel later Icarus en Daedelus door middel van hun kunstmatige vleugels erachter zouden komen dat die hemel veel te ver is om te kunnen bereiken doet er niet toe, want God moest toch een smoes hebben om al die verschillende talen te creëren.

    Maar hoeveel talen er daadwerkelijk worden gesproken wist ik tot op vandaag niet, en is ook eigenlijk helemaal niet zo interessant om te weten, Tot je ergens leest dat er kort geleden ergens in de binnenlanden van India weer een taal is ontdekt, die door niet meer dan ca. 800 mensen wordt gesproken en nergens op lijkt, waarmee het aantal bekende talen op 6.909 is gekomen. En dat is best wel veel en geeft wel een bepaalde inhoud aan de betekenis van de ‘Babylonische Spraakverwarring’.

    Ik vraag mij dan af of er in al die talen ook woorden zijn voor iets banaals als een ‘Balletje mayo’, maar dat komt dan vooral omdat ik mij gisteren voor het eerst sinds heel lang weer eens tegoed heb gedaan aan zo’n cholesterol-dieptebom. Vroeger was het vaste prik om na het spelen van een voetbalwedstrijd in de kantine een bal gehakt met mayonaise te bestellen, en dan het liefst zo’n grote bal die al een paar uur in een bak met jus lag te sudderen. En als het vet dan langs je kin droop was het helemaal perfect. Maar op een bepaald moment in je leven komt het verstand en stop je met het op regelmatige basis nuttigen van dat soort dingen.

    Ik heb collega’s die dat nog wel doen en het onderweg stoppen bij een tankstation om hetzij een ‘Balletje mayo’ dan wel een broodje kaas met daarin een frikandel te nuttigen komt best nog wel voor. Ik houd mij dan heel bescheiden aan een krentenbol met een bekertje melk. Maar gisteren was er een nieuwe collega die een hoeveelheid door haar moeder gemaakte gehaktballen had meegenomen en deze als lunch nuttigde. En toen zij er één over had en vroeg of er misschien iemand trek had in een gehaktbal was ik de eerste die zijn vinger opstak. En een minuut later zat ik met mijn mes en vork achter een bordje met een gehaktbal en een redelijke hoeveelheid mayonaise, dit tot afgrijzen van de paar collega’s die op dat moment ook aan het lunchen waren.

    Maar het was lekker, in ieder van die 6.909 talen.