• Saluzzo
    Auto,  Eten,  Leven,  Reizen,  Vakantie

    Nog geen idee

    Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

  • Auto,  Reizen,  Vakantie

    De Auto

    Ik heb héél lang geleden mijn roze papiertje gekregen, en volgens mij was het geen papier maar linnen, en toen kreeg ik niet lang daarna mijn eerste auto. Iemand in mijn familie had een schoonvader die een andere auto kocht en ik mocht zijn oude, behoorlijk rammelende voiture wel hebben. Het was een matgrijze Simca 1100 uit het stenen tijdperk waar de bestuurdersstoel los in stond, en dat was niet het enige wat los zat. Maar als je de sleutel omdraaide kwam het vehikel hoestend en proestend tot leven en van een APK-keuring had nog niemand gehoord, en dus was onderhoud ook niet nodig. Erg lang heeft die auto niet geleefd want ik verloor tijdens het rijden regelmatig onderdelen, en na een aanhouding op de Amsterdamse Overtoom vond een agent dat het niet zo zinvol was dat ik een veiligheidsriem om had terwijl de stoel niet vast zat.

  • Auto,  Verbazing,  Werk

    Het Tractor Complot

    Ik verdenk iedere bestuurder van een tractor ervan dat zij onderdeel zijn van een complot, al snap ik nog niet zo goed wat de bedoeling van dat complot is. Maar het valt mij de laatste tijd op dat er altijd wel één of meerdere tractoren op de weg zijn als ik ’s ochtends vroeg of aan het einde van de dag probeer op mijn bestemming te komen. En die langzame voertuigen rijden altijd vóór en nooit achter mij.

  • Auto,  Werk

    De orde van de dag

    Ik was dus inderdaad een beetje voorbarig bezig met het uitzoeken van een nieuwe leasemobiel, want inmiddels heb ik te horen gekregen dat mijn auto weliswaar redelijk geraakt is maar nog wel wordt hersteld. En dat schijnt nog best een redelijke klus te zijn want er wordt al aan gewerkt en als alles goed gaat moet de Mondeo aan het einde van de volgende week weer zo goed als nieuw zijn, de achterkant tenminste. En dus kunnen wij wat auto’s betreft weer over tot de orde van de dag, wat dat dan ook mag zijn want iedere dag is anders en weer een verrassing en heeft daardoor een andere orde.

    In ieder geval is een groot deel van die dagelijkse orde iets wat men werken noemt, en wat dat betreft is het de laatste tijd wel behoorlijk druk. Ik schrijf hier nooit iets over mijn werk, hoofdzakelijk omdat ik zelf zoveel mogelijk probeer een duidelijke scheiding te houden tussen werk en privé. En mijn weblog beschouw ik als een plek waar ik voor mijn plezier het een en ander schrijf en wat helemaal niets met mijn werk te maken heeft. Maar in de praktijk kan je zakelijk gezien last krijgen van de dingen die hier te lezen zijn, en als het even tegenzit zelfs meer dan last.

    Ik kan hier dus niet schrijven dat ik er lol in heb om tijdens het hardlopen, gekleed in niet meer dan een regenjas en een paar sportschoenen, mijn jas open te slaan als ik een bejaarde dame op een fiets tegenkom. Die bejaarde dame zou misschien in een deuk liggen of zwaar onder de indruk zijn van mijn gespierde lichaam (ik hoop het laatste), maar mijn collega’s en zakelijke relaties zouden mij niet meer zo serieus nemen en dat zou mijn positie dan wel eens redelijk lastig kunnen maken. En dan is het best wel eens moeilijk om de grens te bepalen tussen wat je wel en niet kunt schrijven, en tussen wat nog wel en niet meer als privé wordt beschouwd, vooral ook omdat niet iedereen daar hetzelfde over denkt.

    Zo ben ik ooit een keer in het TV-programma ‘Blik op de Weg’ te gast geweest, al waren er maar weinigen die mij in dat programma hebben gezien aangezien ik als een vage blauwe schicht door het beeld bewoog. Maar het was mijn auto en ik reed inderdaad redelijk te hard, en daarbij nam ik ook nog eens zo onverwacht en met redelijke snelheid de afslag naar huis dat de achtervolgende camera mij kwijt was. Ik kon daar zelf wel om lachen en ook mijn collega’s en klanten, aan wie ik het vertelde, vonden het wel grappig na het op ‘Uitzending Gemist’ te hebben gezien. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik een paar dagen later op kantoor te horen kreeg dat het maar goed was dat ik niet was aangehouden en in beeld was geweest, want dan hadden er wel eens maatregelen genomen kunnen worden. In mijn positie kan ik mij namelijk niet veroorloven dat ik op TV kom in zo’n programma want wat hadden onze klanten wel niet van mij moeten denken, en nog meer van dat geneuzel. Ook al omdat ik sprakeloos was heb ik er maar niet op gereageerd. Er lopen op mijn werk dus rare snuiters rond, zoals overal, die zich om wat voor reden ook erg belangrijk vinden en daarin enorm kunnen doorslaan.

    En dus schrijf ik vooral niet over werk-gerelateerde zaken, net zo min als ik te uitgebreid schrijf over mijn belevenissen tijdens het hardlopen (in regenjas dan wel andere kledij), maar er blijven genoeg andere leuke dingen over om over te schrijven. Zoals mijn volgende auto waar ik ongetwijfeld ook weer te hard mee kan rijden.