Blijheid

Volgens mij begin ik inmiddels iets te snappen van de Terschellinger Blijheid waar ik het een tijdje geleden over had, alleen heeft het dan in mijn geval niets met Terschelling te maken. Maar ik denk dat ik toch wel iets van het gevoel begin te begrijpen. Het heeft gewoon iets te maken met iets waar iemand zich enorm op verheugt, en als die verheugelijkheid een bepaalde grens overschrijdt dan is er maar weinig waardoor er de kans bestaat dat je humeur verandert van een tropisch strand met palmbomen in een Hollandse februaridepressie.

En zo zit ik mij op dit moment op de bank te verheugen op de dag van morgen, want morgen mag ik weer naar Amsterdam voor de jaarlijkse kwelling van de Dam tot Damloop. Bij de gedachte dat ik morgen zo rond half 11 geheel vrijwillig met nog een paar duizend anderen een startvak in stap, om vervolgens op weg te gaan om ruim 16 kilometer hardlopend door Amsterdam richting Zaandam af te leggen, krijg ik hetzelfde gevoel als wanneer ik richting Schiphol ga voor de jaarlijkse vakantie. En als het zou gaan regenen en waaien maakt dat geen bal uit, ik trek gewoon een extra shirt aan en krijg er alleen maar meer zin. Net als de mensen die ik opgetogen de boot naar Terschelling op zag stappen, terwijl het midden in augustus pijpenstelen regende en stormde.

De kleren liggen klaar, de schoenen zijn gepoetst, de veters gecontroleerd, alles wat opgeladen moet zijn is opgeladen en eigenlijk zou ik alvast willen gaan slapen omdat het dan sneller morgen is. Een gevoel wat ik als kind alleen had op de dag voor mijn verjaardag, toen verjaardagen nog leuk waren omdat je nog te jong was om te beseffen dat een verjaardag eigenlijk aftellen is in plaats van optellen. Snel gaan slapen wat als je wakker wordt is alles nóg leuker.

Ongetwijfeld ga ik ook dit keer ergens onderweg, waarschijnlijk al in de IJ-tunnel, weer bedenken dat ik eigenlijk gek ben om er aan te beginnen, wetende hoe ver het nog is tot de Peperstraat in Zaandam. En gelukkig komt er ook weer het moment dat ik het weer leuk vind, zo ongeveer het stuk tussen de Buiksloterdijk en het Molenwijkpark, om vervolgens de Verlengde Stellingweg te vervloeken omdat het niet meer is dan een fietspad langs de A7. En dan ben ik pas op 10 kilometer en weet ik dat ik er nog 6 voor de boeg heb. Het wordt pas weer leuk aan het begin van de Zuiddijk in Zaandam omdat daar de bewoonde wereld met de feestvierende, lui in een tuinstoel onderuitgezakte Zaankanters weer begint. En dan hoef ik er nog maar 3, 3 kilometer met veel mensen langs de kant die hun uiterste best doen om je naar de Finish te schreeuwen. Misschien wel omdat zij zo snel mogelijk hun auto weer voor de deur willen kunnen parkeren, maar ik verdenk ze er sterk van dat zij het écht leuk vinden en er net als ik naar uitkijken en vandaag vroeg gaan slapen omdat het dan sneller morgen is. Zaandammer Blijheid bestaat dus ook.

En eenmaal over de Finish wacht als beloning de medaille, het pakje Sultana’s en het flesje AA-drink. En voldoening en nog meer Blijheid. Duizenden blije gezichten, van 46.999 anderen die net als ik op dit moment heen en weer drentelen tussen de klaarliggende kleding en andere attributen. En die er misschien net als ik wel in zouden willen gaan slapen, gewoon om nog meer het gevoel te krijgen er écht klaar voor te zijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.