Nieuws,  Politiek,  Verbazing

Amerikaanse Poppenkast

De laatste weken volg ik met een groeiende verbazing de Amerikaanse poppenkast van de voorverkiezingen. Ik lees de Amerikaanse kranten online en volg allerlei websites en ook al wist ik al dat het een raar land is waar heel veel rare mensen wonen, ik heb nooit kunnen vermoeden dat de rest van de wereld ooit bang zou hoeven zijn dat één van die rare mensen president zou kunnen worden.

Ik heb niet een echt hoge pet op van de gemiddelde politicus en dat heb ik ook nooit gehad. Politiek is in mijn ogen ook een raar vak, een vak waarin je vooral ernstig om de hete brei heen moet draaien en niet gewoon kan zeggen wat je denkt. En als ik niet gewoon kan zeggen wat ik denk kom ik in de problemen, dat wordt veel te ingewikkeld. Nadenken over mijn woorden is niet mijn sterkste kant want dat voelt als onecht, maar ‘men’ wil ook nog wel eens schrikken als ik gewoon zeg wat ik denk. En de schrik is dan volledig wederzijds als de pijn van de op lange tenen of andere lichaamsdelen getrapte personen resulteert in een tegenaanval, vooral omdat ik niets aanvallends in de zin heb en er dan ook geen enkele reden is voor het woordje ‘tegen’. Een kruipende beweging richting schulp is dan het gevolg. Ik zal dan ook nooit de ambitie hebben om politicus te willen worden want ik voel mij niet zo thuis in mijn schulp.

De gemiddelde politicus wikt en weegt zijn woorden, wordt nooit persoonlijk en zorgt altijd voor een uitweg en een kaart met een uitgestippelde route richting het compromis. In verkiezingstijd doet hij of zij het voorkomen dat er toch vooral ernstige best gaat worden gedaan om alles voor elkaar te krijgen wat er beloofd wordt, maar de stembussen zijn nog niet gesloten of de eerste verzoenende blikken richting een, tot dan, tegenpartij zijn alweer een feit. En uiteindelijk verandert er helemaal niets. De enige keer dat het anders leek te gaan en er iemand opstond die gewoon dacht te kunnen zeggen wat hij dacht zorgde meteen voor een storm waardoor iedere politicus de weg kwijt was. Die storm was meer een frisse wind, al hadden de Melkerts van deze wereld er nogal moeite mee om van het windje te genieten. Die als storm vermomde frisse wind bleek uiteindelijk zelfs te kunnen zorgen voor kortsluiting in het hoofd van een inmiddels alweer vrij rondlopende plaatsgenoot, want in ons verdraagzame landje blijk je zelfs voor een politieke moord geen levenslang te krijgen.

In Amerika is nu iets soortgelijks aan de gang, al heeft Donald Trump toch een iets ander niveau dan Pim Fortuyn. Vooral lager, een heel stuk lager. En dat Fortuyn destijds door flink aan de boom te schudden zorgde voor een bijna hilarische schrikreactie van de gevestigde politieke orde, en daardoor hoge ogen gooide in de opiniepeilingen, kon ik nog wel begrijpen. Mijn stem had hij niet gekregen maar dat was vooral omdat ook hij een politicus was en ik zijn boomschudderij niet vertrouwde. Donald Trump doet het op zijn Amerikaans, als een straatvechter met alle persoonlijke beledigingen die erbij horen, maar hij zegt gewoon wat hij denkt en dat blijkt ook in Amerika te werken. En er blijken dus miljoenen Amerikanen te zijn die het prachtig vinden, en dus in de voorverkiezingen op hem stemmen. In plaats van op de kandidaten uit de hoek van de gevestigde politici, met hun politiek correcte gedrag. Dat Trump ook nog eens inspeelt op de onderbuikgevoelens van een samenleving waarin nog altijd de erfenis verscholen zit van een geschiedenis van racisme is niet minder dan eng te noemen. Het zoeken van zondebokken voor alles wat er al dan niet mis is in de Amerikaanse samenleving hebben wij hier in Europa ook meegemaakt. Met alle gevolgen van dien. En hij doet het op precies dezelfde manier als de Oostenrijker die ooit heel Duitsland wist te mobiliseren, alleen zonder er een uniform bij aan te trekken, en heel veel Amerikanen zien het niet of willen het niet zien.

Tot nu toe is het nog vermakelijk maar naarmate het einde van de voorverkiezingen naderbij komt zonder dat er iets verandert in de resultaten zou het wel eens steeds minder leuk kunnen worden. Want stel je eens voor dat iemand zoals Donald Trump, met zijn denkbeelden over Mexicanen en Moslims, de opperbevelhebber wordt over het leger met het grootste arsenaal aan kernwapens op deze aardbol. Ik vraag mij af hoe bang onze Europese politici, en die in de rest van de wereld, nu al zijn en of zij al op zoek zijn naar een cursus “Omgaan met Directheid”. Maar tegelijkertijd vraag ik mij af of de Amerikanen het echt zover laten komen dat het Witte Huis straks bewoond wordt door iemand die een deel van de bevolking uitmaakt voor dieven en verkrachters en het de normaalste zaak vindt om tegenstanders met fysiek geweld te dreigen. De tijd zal het leren.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.