Feestdagen,  Leven,  Verbazing

Achterom kijken

Als het einde van het jaar nadert is het tijd om achterom te kijken, ook al is dat niet echt mijn hobby. Maar het kan geen kwaad om af en toe eens pas op de plaats te maken, om stil te staan bij wat er in het verleden is gebeurd, en niet altijd alleen maar vooruit te willen kijken. Ook al omdat wat er is gebeurd altijd zijn sporen nalaat, ergens tussen oren en in kiertjes die net als de grijze massa tussen de oren niet direct in het zicht liggen. En dus, bij het naderende einde van het jaar 2018, sta ik stil en kijk achterom. En ik kijk niet alleen achterom naar dit jaar, maar als ik dan toch heb besloten stil te gaan staan dan neem ik er maar meteen de tijd voor.

Ik weet na al die tijd sinds ik ben begonnen met ademhalen nog steeds niet waarom ik het lastig vind om achterom te kijken. Iets wat ik altijd al heb geprobeerd zoveel mogelijk te vermijden. Het is bijna alsof ik het een verspilling van mijn tijd vind om die tijd te besteden aan iets wat voorbij is en waaraan je dus toch niets meer kan veranderen. Alsof je wel altijd bij machte zou zijn om iets te veranderen aan de dingen die nog moeten gebeuren. Iets wat maar ten dele waar is. Maar net als iedereen ben ik gekomen waar ik nu ben door af en toe eens te struikelen en weer op te krabbelen, het geleerde ergens op te bergen en vervolgens mijn schouders op te halen en weer vol goede moed verder te gaan.

En die goede moed is een eigenschap waar ik wel blij mee ben. Ik ben over het algemeen in staat om mijn humeur niet teveel te laten beïnvloeden als de zaken niet helemaal gaan zoals ik zou willen. Daardoor lijkt het misschien wel eens alsof ik iets te gemakkelijk mijn schouders ophaal en mijn kop in het zand steek, en loop ik misschien zelfs het risico af en toe op iemands tenen te trappen. Tenen waarvan ik de lengte niet altijd goed kan inschatten omdat ik domweg niet in lengtes van tenen denk. Ik kijk over het algemeen niet zo vaak naar beneden maar naar waar de zon schijnt. Zelfs als het bewolkt is. En ook in mijn bestaan is het wel eens bewolkt geweest. En ook ik kan mij wel eens vergissen en denken dat ik niet ben gestruikeld over iemands lange tenen.

En het komt niet al te vaak voor, maar dan zit ik ineens niet zo goed in mijn vel. Ik weet mijzelf dan waarschijnlijk wijs te maken dat ik ben gestruikeld en zonder blauwe plekken ben opgekrabbeld, maar ergens zit dan toch een iets blauwer plekje. En dat iets blauwere plekje wordt ongemerkt nog wat donkerder blauw en neemt na verloop van tijd iets teveel van mijn energie in zich op, waardoor er te weinig energie voor mijzelf overblijft. En dan merk ik op enig moment dat het donkerblauwe plekje wel erg donker is geworden en ernstig zijn best doet om aandacht te krijgen. Maar op het moment dat ik het merk ben ik ook zelf van binnen al wat donkerder geworden en kan ik het normaal zo makkelijk vindbare lichtschakelaartje niet meer vinden.

Gelukkig lukt het mij dan wel om dat zachte stemmetje verstopt in de massa tussen mijn oren en in de kleine kiertjes te horen. Een zacht stemmetje die mij na lang aanhouden weet duidelijk te maken dat die ene struikelpartij in Oktober best wel extra of onverwacht pijnlijk was, en waar ik toch eigenlijk wel iets meer aandacht had moeten of mogen geven. Minstens een aai over de bol en misschien zelfs wel een pleister. En dan herinner ik mij dat ik toen alleen maar boos was op de persoon die een poging deed om mij nogal hard te laten struikelen, zonder dat ik echt begreep waarom hij meende dat te moeten doen.

En als ik dan de oorzaak voor mijn geestelijke onwel bevinden en fysieke vermoeidheid heb gevonden kan ik het vrij snel een plek geven. Het eerst van alle kanten bekijken en onderzoeken en vervolgens een passend laatje zoeken om het in op te bergen. Zonder de behoefte te hebben om een been uit te steken en te proberen de boosdoener ook te laten struikelen, gewoon omdat ik niet genoeg in de Bijbelse oog- en tandtheorie geloof om te denken dat ik mij daar beter door zou gaan voelen.

Want 2018 is een bijzonder jaar geweest waarin de goede momenten veruit in de meerderheid zijn geweest ten opzichte van de iets mindere momenten, de hobbeltjes in het fietspad die even pijn doen op een plek waar de zon nooit schijnt als je er overheen rijdt. En dat was ik even vergeten omdat ik zo lang niet had gefietst. En ik heb veel gevonden, geleerd en delen van mijzelf teruggekregen, zonder dat ik mij er echt van bewust was dat ik die delen ergens was verloren. En dus begin ik 2019 weer als mijzelf , rijker en nóg zonniger.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.