Allergie

Ik verbaas mij al zolang ik mij kan herinneren over de politiek, de mensen die het vak van politicus dan wel politica uitoefenen en nog meer over de kudde stemvee die er nog altijd in gelooft en iedere keer weer boos is als alle mooie beloften weer niet worden nagekomen. En natuurlijk ga ik zelf iedere keer weer stemmen. Niet omdat ik iedere keer opnieuw denk dat het nu wel anders zal zijn, maar omdat ik gewoon vind dat ik moet stemmen omdat ik er anders ook niets van mag vinden. Maar de gemiddelde politicus is niet iemand die ik snel in mijn vriendenkring zou opnemen, denk ik. En de wereld van de politiek wordt steeds gekker, zo lijkt het tenminste, al denk ik dat die wereld altijd al gek geweest is en dat het anno 2018 alleen maar steeds zichtbaarder wordt. 

“Allergie” verder lezen

De Metamorfose

In de dierenwereld komt het verschijnsel metamorfose best regelmatig voor. De bekendste is die van het niet al te aantrekkelijke, veelpotige insect dat zichzelf in een prachtige vlinder weet te veranderen. Maar het blijkt ook voor te komen bij andere wezens, alleen gaat het dan vaak wat gelijkmatiger zodat het niet echt opvalt.  Een mooi voorbeeld daarvan is te zien in de film ‘Nanny McPhee’ die ik een paar jaar geleden voor het eerst op TV zag. En ja, ik kijk inderdaad ook wel eens naar een film die volgens de kijkwijzer het label Alle Leeftijden heeft gekregen.

“De Metamorfose” verder lezen

De Eiffelkabouter

Het is een heel druk en hectisch jaar geweest. En dat zeg ik nu al, en het is nog maar net september en dat betekent dat er nog 4 maanden zijn te gaan tot het einde van dit jaar. Maar ik tel eerlijk gezegd ook de laatste maanden van het vorige jaar een beetje mee. En dus heb ik het nu eigenlijk over de periode van 12 maanden die nu bijna voorbij is en die begon op 1 oktober 2017 en nu eindigt op 30 september. En het begin van die periode was niet lang nadat ik ergens in de omgeving van Cochem tijdens een zware bergtocht een schop van een Eiffelkabouter had gekregen.

“De Eiffelkabouter” verder lezen

En weer een jaar ouder

Ik ben redelijk ongemerkt, behalve voor onszelf, niet zo lang geleden weer een jaartje ouder geworden. En zoals altijd kijk ik dan even achterom, heel even maarr. Naarmate je ouder wordt is de kans ook steeds groter dat je over de helft bent en dan zou je wel eens steeds langer achterom en steeds minder vooruit kijken. En ik vind vooruit kijken gewoon veel leuker, en het is ook nog eens minder belastend voor mijn nek. Dus ook dit keer keek ik maar heel even achterom en realiseerde ik dat ik een jaar geleden een heel andere verjaardag had dan dit jaar.

“En weer een jaar ouder” verder lezen

Een jaar later

Vandaag, woensdag 15 augustus 2018, werd het eerste jaar van de controlecyclus in het Anthoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam afgerond. En ook dit keer was de uitslag van scans, foto en bloedonderzoek weer goed en ben ik dus gewoon gezond. En inmiddels begin ik het ook zelf echt te geloven en er op te vertrouwen. En dat is best anders geweest maar het is niet voor niets een jaar later. De ontdekking van het melanoom heeft best wel het een en ander bij mij teweeggebracht, en ik denk dat ik in een aantal opzichten een ander mens ben dan een jaar geleden. Laat staan twee jaar geleden. 

“Een jaar later” verder lezen

Opruimen

Opruimen

Iedereen moet zo af en toe eens opruimen. De zolder, de schuur, het hele huis en zijn of haar hoofd. Dat laatste komt er niet altijd van, zo lijkt het tenminste als je om je heen kijkt of hoort hoeveel mensen last hebben van stress. Ik ben een opruimer, niet te verwarren met een wegpoetser, maar ik houd van rust en ruimte. Niet alleen daar waar ik woon maar ook in mijn hoofd. En dat laatste heb ik door schade en schande moeten leren. En op het moment dat ik het woordje ‘schande’ schrijf vraag ik mij in mijn lege hoofd af waarom het leren in onze door calvinisme gestuurde gedachten een schande zou zijn.

“Opruimen” verder lezen

Nog geen idee

Saluzzo

Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

“Nog geen idee” verder lezen